Παπαπώ!

Και να που οι κόποι του μπαμπά απέδωσαν καρπούς. Η μπαμπούλης έχει την όμορφη και τρυφερή συνήθεια να σου ψιθυρίζει στο αυτί "σ'αγαπώ". Πολλές φορές τον έχω επιπλήξει ότι ένα τόσο δυνατό και σημαντικό συναίσθημα θα έπρεπε να το φωνάζουμε για να το ακούει και να το νιώθει το παιδί και αργότερα να μην ντρέπεται αν το πει. Ο μπαμπάς πάλι διαφωνούσε και υποστήριζε ότι την αγάπη δεν χρειάζεται να την κοινωνείς με λέξεις, αλλά με αγκαλιά και ψιθύρους. Προ παραμονή χριστουγέννων και έχουμε βγει βόλτα στην πλατεία. Τρέχεις με τον μπαμπά σου, παίζετε, γελάτε, βγαίνουμε φωτογραφία μπροστά στην φάτνη και στο δέντρο και όταν...επιτέλους...κουράζεσαι, ο μπαμπάς σου σε παίρνει αγκαλιά σε φιλάει και σου ψιθυρίζει "σ'αγαπώ". Με πολύ φυσικότητα και σχεδόν αβίαστα ξεστομίζεις και εσύ "παπαπωωωω".
Γελούσαμε και οι τρεις, αλλά περισσότερο ο μπαμπάς που πρόλαβε να μου υπενθυμίσει " είδες; μια χαρά το φώναξε το σ'αγαπώ το μωρό μου.Αυτή την στιγμή περίμενα τόσο καιρό! Να μου το πει και η ίδια."

Τι όμορφη λέξη το σ'αγαπώ και κυρίως όταν λέγεται δίχως λόγο και αφορμή, ακόμα-ακόμα και όταν λέγεται σε άτομα που η αγάπη μας θεωρείται δεδομένη, δεν παύει να είναι πάντα μια ευχάριστη έκπληξη.

Άσπρα, κόκκινα, κίτρινα , μπλε.....ρούχα μαζί που βάφηκαν και έχουνε γίνει ροζ.

Και όχι δεν αναφέρομαι σε κάποιο ατυχές συμβάν με το πλυντήριο, αν και τέτοια υπάρχουν στο ενεργητικό μου ουκ ολίγα, αλλά στην πρόσφατη σου δυνατότητα να αναγνωρίζεις τα παραπάνω χρώματα. Αφορμή στάθηκαν τέσσερα λουλούδια με τα παραπάνω χρώματα και η ζακέτα σου η ροζ.... εντάξει και η εμμονή μου να σου μιλάω με χρωματικό επιθετικό προσδιορισμό κάθε φορά.
-Αγαπούλα μου φέρε μου την μπλε μπάλα. Ναι! Και το κίτρινο λεμόνι! κ.ο.κ
Ε! Έμαθες και εσύ να τα ξεχωρίζεις πλέον και μάλιστα όχι μόνο να τα αναγνωρίζεις αλλά κάποια να τα λες.
Την ζακέτα σου την δείχνεις και λες "οθ", δηλαδή ροζ.
Τις προάλλες σε κάναμε βόλτα στην στολισμένη πόλη, της οποίας το κέντρο ήταν λουσμένο στο φως.Σε ένα κατάστημα ένα δίχτυ με μπλε φωτάκια κάλυπτε την εξωτερική τζαμαρία του. Εσύ τόσο εντυπωσιάστηκες που γύρισες προς το μέρος μου και μου λες
-Μαμά! Μαμά!θτάι! Μπουέ!
(Μετάφραση: μαμά!μαμα!αστέρια!μπλέ!)

Μπλα- μπλα- μπλα

Αποφάσισα να καταγράψω τις άγουρες ακόμα λεξούλες σου, στους 16 μήνες σου, με τις οποίες προσπαθείς να περιγράψεις και να κατανομάσεις τον κόσμο σου.  Προσπαθείς πολύ να αναπαράγεις ό,τι ακούς και να κάνεις φυσικά ό,τι βλέπεις. Δεν σε φωνάζω αδίκως θέατρο.

Οι λεξούλες σου
μαμα
μπαμπα
γιαγιά
γιαγιά- τα γυαλιά επίσης
πάπα- ο παππούς
παπά- τα παπούτσια
μααα- φιλακι
άτα- βόλτα
άλια - τον θείο Ηλία, Νίκο, Αλέξη
Ταδά- την Χαρά
Τδία- Την λυδία
Ανια- την Ράνια
νιανι- ο ύπνος, το κουβερτάκι του ύπνου (απλή συνωνυμία-χιχι)
νιανιά- το φαγητό
νάνια-οι νάνοι (οι της χιονάτης)
νενό- νερό
νόι- ο ανόητος (όταν αναφερόμαστε στον κακό λύκο
Νενε- η Νέλυ( η κούκλα σου)
νε- ναι
κακά- τα βρώμικα, λερωμένα
κακο- ο λύκος
κακιά- η μάγισσα (μητρια της χιονάτης)
κακακάκια- τα κατσικάκια
ταδ- ο ταζ
τθιτθι- το κρέας
 μαμ - τρώω
νανάς- ο τραχανάς
γάι- γάλα
τάι-τσάι
τθιτθα- τσίσα
άφα- φάτσα (έτσι σε φωνάζει ο μπαμπάς)
μπέμπα- την μπέμπα
μπάμπα - τον μπέμπη
μιμι- την πληγή και δείχνεις την ράχη του χεριού σου που είχες χτυπήσει  όταν ήσουν 7 μηνών και το θυμάσαι ακόμα
ντιντιτ- αυτοκίνητο
κουου- κούνια
νιαααα- τα ζουζουνια
μπα- μπάλα
γκο- γκολ
γκι- το γκίλι ( η ρόδα )
λολολολολο- όταν σε ρωτάω πως μιλάνε οι μεγάλοι
κοκο- κάθε είδους γλύκισμα
νταντα- όταν χτυπάς
τικ- τακ --- το ρολόι
άμπο- τα jumbo (αλίμονο!)
α!ααααααα-- όταν ενθουσιάζεσαι με κάτι
φουυυυυυ- όταν φυσάει
τακ-τακ--- βροχή ενώ με τον δείχτη και τον αντίχειρα ενωμένους κάνεις πως πέφτει η βροχή. Το ίδιο κάνεις και για τα σιντριβάνια
οοο- οοο- μωρό ενώ ενώνεις τις παλάμες σου και τις κουνάς πέρα δώθε  κάνοντας
γκάγκα- όταν θυμώνεις με κάποιον τον αποκαλείς έτσι
πέπα- πέπα το γουρουνάκι
μπαπ- μπουμ, οταν πέφτει κάτι κάτω ή όταν βλέπεις τον κυνηγό που πυροβολεί τον μπάμπι το ελαφάκι
μπάμπα-τον μπάμπι το ελαφάκι
ώπα- όταν χορεύεις ενώ σηκώνεις το χεράκι σου
Γωγώ- το όνομα σου


Φωνές Ζώων
νιειι ή ανιανιααα- η γάτα
 βαβ- ο σκύλος
μπααα- το προβατάκι και το πρόβειο γιαούρτι
εεεκεεεκεεε- το άλογο
οοοο (αλα ταρζάν ) με το χέρι στο στόμα- η μαϊμού
κακακα- η κότα
παπαπα- η πάπια
κουκβααα- η κουκουβάγια
τθιιιι- το πουλάκι
δδδδδδδ- η μέλισσα και κουνάς τον δείκτη σου περιστροφικά
γκρρρρ- το λιοντάρι,η τίγρης
παβουυυυ- ο ελέφαντας
κεκε- ο βάτραχος
κακό ή κχιτ- ο λύκος
γκουμ-γκουμ- το γουρουνάκι
πουφ- ο ασβος  και κουνάς το χεράκι σου στην μύτη


Νοηματική

γεια σου
φιλάκια
όχι-- κουνάς το δαχτυλάκι σου πέρα δώθε ή αρνητικά το κεφάλι σου
ευχαριστώ- χτυπάς με το χεράκι σου το στήθος σου
λούσιμο- ανακατεύεις τα μαλλιά σου
ρολόι- κουνάς τον δείκτη δεξια- αριστερά ( λέγοντας τικ-τακ)
γυαλιά - κάνεις κύκλο τα δαχτυλάκια σου, δείκτη-αντίχειρα, γύρω από τα ματάκια σου
ψάρι- ανοιγοκλείνεις τα χειλάκια σου δυνατά
πουλί- κάνεις πως πετάς με τα χεράκια σου
πεταλούδα- βάζεις τις παλάμες σου την μια πάνω στην άλλη προς το μέρος σου με ενωμένους τους αντίχειρες και κουνάς τα δαχτυλάκια σου
φυσάς κάτι- όταν είναι πολύ ζεστό ή πολύ κρύο..
όταν σε πονάει κάτι (π,χ λαιμός)- μου δείχνεις το λαιμό και μετά την ράχη του χεριού ( που σημαίνει μιμι)
 κλείνεις τα μάτια σου για λίγη ώρα και τα ξανανοίγεις- όταν θέλεις να κοιμηθείς
σταυρός- τον κάνεις κάθε φορά που βλέπεις εικόνα αγιου ή εκκλησία και μάλιστα απο 9 μηνών!ενώνεις τον αντιχειρα και τον δείκτη και τα ανεβοκατεβάζεις καταλήγοντας πάντα στο θώρακα.

Αυτά τα βασικά που έχω αποκωδικοποιήσει. Είναι και κάτι ακαταλαβίστικα που λες όταν παίζεις ή όταν είσαι θυμωμένη και μας μαλώνεις...που ακόμα δεν μπορώ να διακρίνω ...με τον καιρό....


Γενικότερα η επικοινωνίας μας είναι πολύ καλή, Βέβαια, ίσως να βοηθάει ότι σου μιλάω πάρα πολύ, σου δείχνω πράγματα, σου διαβάζω συνέχεια και σου έχω περάσει την αγάπη μου για τα  βιβλία, με αποτέλεσμα να μην κοιμάσαι αν δεν σου διαβάσω 3-4 παραμύθια και να τα κουβαλάς παντού μαζί σου. Έτσι συνδυάζεις τις λεξούλες με τις εικόνες. Σίγουρο αποτέλεσμα.

Θέλει και κόπο και τρόπο...

Μέχρι και μια μέρα πριν..μην πω την ίδια μέρα, που έμαθα ότι είμαι έγκυος ήμουν ένα κορίτσι που του άρεσε  πολύ να βγαίνει για καφέ, για ποτό το βράδυ και μάλιστα σε πολυσύχναστα μέρη, τα ήρεμα- χωρίς πολύ νταβαντούρι ήταν για τους "μεγάλους" που λίγο τα αυτιά τους λόγω ηλικίας έγιναν υπερευαίσθητα, λίγο εως πολύ και τι ενδιαφέρον να βρούνε σε  έναν όχλο ανθρώπων 20-35 χρονών μέσο όρο,  άντε το πολυυυύ 40. "Βαρετοί άνθρωποι", "ανέραστοι", "πρόωρα γηρασμένοι" , και πολλά άλλα κοσμιτικά επίθετα χρησιμοποιούσα όταν αναφερόμουν στα ζευγάρια που επειδή παντρεύτηκαν και έκαναν 1-2 παιδάκια αποφάσισαν πως η ζωή τους είναι σπίτι-δουλειά- κυριακάτικος καφές.  Και φυσικά δεν παρέβλεπα  να συμπληρώσω ότι εγώ δεν πρόκειται να γίνω ποτέ έτσι.

Βέβαια, η ζωή με έχει διαψεύσει πολλάκις και το ρητό "ποτέ μη λες ποτέ" ή το άλλο "καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς" τα τελευταία χρόνια είναι το πολυφορεμένο μου σουξέ. 

Να λοιπόν που παντρεύτηκα, έκανα παιδάκι και διεπίστωσα πως πιο εύκολα βρίσκω πλέον πάρκινγκ στο κέντρο της Λάρισας Δευτέρα πρωί, παρά ώρα για ένα τόσο δα σύντομο καφεδάκι με κανά φίλο. 

Όσο δούλευα τα πρωινά μου ήταν μαρτυρικά, μιας και όλο το βράδυ ξυπνούσα μια για γάλα, μια για πάνα, μια γιατί αρρώστησε το μωρό, μια γιατί έβηξε κτλ.  Η μέρα περνούσε γρήγορα και ενοχικά μιας και ήθελα όσο τίποτα άλλο να είμαι μαζί με το μωρό μου. Γύριζα σπίτι κουρασμένη, αλλά χαρούμενη που θα κάναμε πράγματα μαζι. Και οι ώρες περνούσαν γρήγορα και οι δουλειές (σπιτιού και επαγγελματικές) μαζεύονταν και μου φαινότανε βουνό και τι να πρωτοκάνει και ο μπαμπούλης. Και καλωσόριζα την επόμενη μέρα με διπλή στοίβα ασιδέρωτα.....
Όταν  σταμάτησα τη δουλειά οι μέρες δεν ακουμπούσαν στο ελάχιστο αυτό που είχα στο μυαλό μου (ώρες ατελείωτες παιχνιδιού, ξεγνοιασιάς, βόλτες). Δουλειές- καθάρισμα- σκούπισμα- μαγείρεμα (δυο φαγητά) -τάισμα-πλύσιμο-ξανά καθάρισμα-  και μέσα σε όλα αυτά διαλείμματα για να παίξω μαζί της. Η αλήθεια είναι ότι επειδή απολάμβανα που απολάμβανε την παρέα μου πολλές φορές τα άφηνα όλα και παίζαμε μαζί ώρες ατελείωτες. Προείχε και πάντα θα προέχει μια συζήτηση μαζί της, μια αγκαλιά, να της διαβάσω, να την παίξω.
  Κάποτε η μαμά μιας φίλης μου, η κυρία-Ελένη, μου είχε πει " οι δουλειές δεν σταματάνε ποτέ, τα παιδια όμως μια φορά μεγαλώνουν" και επένδυσα πάνω σε αυτό.
 Το βράδυ πέφταμε αγκαλιά για "νιάνιι" κουρασμένες και οι δύο.
Μια - δυο φορές έκανα το λάθος να κανονίσω καφέ με φίλες:

- " Ναι, ναι να βγούμε! Ξέρω χάθηκα! Εγω φταίω! Αυριο το πρωι στις 11 είπατε;; θα είμαι εκεί!"

 Και την επομένη το πρωί πάει 10 η ώρα και δεν έχεις ξυπνήσει ακόμη. Και όταν ξυπνάς κλαίς για "γάι" . Σου κάνω γάλα όπως ζήτησες και το χύνεις παντού μέσα στο σπίτι. Σε ντύνω άρον-άρον με το σκεπτικό ότι  θα σου πάρω ένα τοστ για πρωινό από έξω, αλλά φτάνοντας στην πόρτα, με κοιτάς με ένα ενοχικό ύφος και μου λες "μαμά, κακά". Αντε πάλι μέσα, πλύσιμο, πάνα και τα σχετικά  και ξανά στην πόρτα με μια μεγάλη τσάντα με πάνες-μωρομάντηλα-μπουκάλια-δεύτερη φόρμα-παιχνίδια και εμένα να συνειδητοποιώ αυτή τη φορά πως απ΄την φούρια μου δεν έχω αλλάξει μπλούζα και φοράω ακόμα την πυτζάμα! Και αφού ανέβηκα και κατέβηκα με το ασανσέρ 2-3 φορές γιατί όλο και κάτι μου διέφευγε τελικά έφθασα στον πολυπόθητο καφέ με μια ώρα καθυστέρηση.

Οι φίλες , που δεν είναι μάνες- αχ κορίτσια μαζεμένα σας τα έχω για όταν έρθει και η σειρά σας-  άρχισαν την γκρίνια. Και να πω ότι τουλάχιστον ήπια το πολυπόθητο καφεδάκι μου, ότι κοτσομπόλευσα με τις φίλες μου, ότι τις είδα καθόλου.....ψέματα θα πω.Αφού ολόκληρο το μισάωρο που μπόρεσα να παραβρεθώ στην παρέα κυνηγούσα τη Γωγώ με μια κούπα ζεστή σοκολάτα στο χέρι... άσε που ο καπνός του μαγαζιού μου έκλεινε την αναπνοή, τα ντεσιμπελ της μουσικής ακόμα κουδουνίζουν στα αυτιά μου, και η ίδια η μουσική ήταν ανεκδιήγητη για 12 το μεσημέρι. Δεν ξέρω αν εγώ ή η Γωγώ ήθελε να τρέξει πιο γρήγορα μακρυά από εκεί. Φύγαμε άρον-άρον και συνεχίσαμε την βόλτα μας στο πάρκο. Περπατήσαμε πάνω στα ξερά φύλλα, γέλασε με τον θόρυβο που κάνουν, προσπάθησε να τον μιμηθεί, κόψαμε χρυσάνθεμα, τα έβαλα στα μαλλιά της, χόρεψε σαν νεράιδα, την χειροκρότησα. Και την χειροκρότησα γιατί αντί να της δείξω εγώ τα πραγματικά στοιχεία της ζωής και τις αληθινές αξίες ως όφειλα, φρόντισε αυτό το μικρο το ανθρωπάκι να μου τα υπενθυμίσει. Μυρωδιές της φύσης, χρώματα και αρώματα, κοσμική ηρεμία, χαμηλοί τόνοι, αβίαστο γέλιο,  εγώ και το παιδί μου.

Το be or not to be αγρίμι;;; That's the question.

Είσαι πλέον 16 μηνών. Πριν τρεις μήνες είχαμε επισκεφτεί την παιδική χαρά της γειτονιάς μας και αφού έκανες την κούνια σου "κουυυυυ" όπως την λές και την τσουλήθρα σου, κλότσαγες αμέριμνη και τρισευτυχισμένη την μπάλα σου φωνάζοντας "γκοοοο", δηλαδή γκολ, με εμένα να σε επιβραβεύω και να σου χτυπώ παλαμάκια κάθε τόσο. Ένα αγοράκι, γύρω στα τέσσερα  μπήκε ξαφνικά μπροστά σου, κόβοντας σου την φόρα και αφού έπεσες φαρδιά πλατιά (είχες- δεν είχες κανα δυο εβδομάδες που περπατούσες) άρπαξε την μπάλα και πήγε στην παρέα του λίγο πιο πέρα. Αμέσως σε πήρα στην αγκαλιά μου και πήγα στο παιδάκι:

- Δεν αρπάζουμε τα παιχνίδια έτσι από τα άλλα παιδάκια, εντάξει αγόρι μου; Αν ήθελες την μπάλα ας την ζητούσες. Του είπα ευγενικά και στοργικά θα έλεγα.

- Πως; Αφού είναι μωρό, δεν μιλάει. Μου απάντησε με αφοπλιστική ειλικρίνεια

- Ε λοιπόν εσύ που είσαι μεγάλος μην ανακατεύεσαι με τα παιχνίδια των μωρών. Και αν θέλεις κάτι θα το ζητάς από την μαμά τους. Εντάξει; Και πήρα τη μπάλα και απομακρυνθήκαμε. 

- Ο Στέφανος αρπάζει ολονών τα παιχνίδια κυρία! Και χτυπάει! Δεν είναι καλό παιδάκι. Έτσι κάνει και στον παιδικό. Πρόλαβε να με ενημερώσει ένα κοριτσάκι πάνω - κάτω στην ίδια ηλικία.
Νόμιζα πως το τυχαίον συμβάν είχε λάβει τέλος. Όμως το ίδιο παιδάκι, ο Στέφανος, σε πλησίασε και αφού σε έσπρωξε, σου άρπαξε την μπάλα που κρατούσες. Έμεινες μετέωρη να με κοιτάς με τα μουτράκια σου στο πάτωμα. "Μαμαααααα"   ξέσπασες αμέσως σε κλάματα και εγώ έπρεπε να αναλάβω δράση με το ... τετράχρονο.
Το πλησίασα και πολύ σοβαρά και σταθερά, του είπα να σου δώσει την μπάλα στο μωρό και να εξαφανιστεί από μπροστά μου (cruel?!) . Σε αγκάλιασα και σου εξηγούσα ότι το παιδάκι δεν είχε μπάλα και ζήλεψε την δική σου , αλλά είναι λίγο χαζούλικο και ξέχασε να σου την ζητήσει.  Έπρεπε κάπως να εξηγήσω αυτό που συνέβη στο παιδικό μυαλό σου, ώστε να μην χάσεις την εμπιστοσύνη σου στα άλλα παιδάκια. Αλλά σίγουρα αυτό που είχα καθήκον να κάνω ήταν να το αποτρέψω να ξανασυμβεί. Ή τουλάχιστον να σε βρει την επόμενη φορά προετοιμασμένη.  Είσαι ένα παιδάκι ευαίσθητο, φιλικό με τα άλλα παιδάκια και πολύ συνεργάσιμο. Έτσι σε μάθαμεΔεν θα κάνω την κόρη μου όμως το "χάπατο" που θα τις τρώει και θα την εκμεταλλεύονται. Αν χρειαστεί θα "τα χώνει" και αυτή. Όλα έχουν να κάνουν με το χτίσιμο της αυτοεκτίμησης, της διεκδίκησης, του αυτοσεβασμού και της προστασίας πάνω απ 'όλα της σωματικής ακεραιότητας. Και ναι, από αυτή την ηλικία, γιατί οι καιροί είναι χαλεποί και το σχολικό "bulling" ξεκινά από τον παιδικό!
Το ίδιο βράδυ "έπιασα δουλειά" , χωρίς να ξέρω αν καταλαβαίνεις τι σου λέω ή τι καταλαβαίνεις άρχισα κήρυγμα.
- Αγάπη μου,  είναι ωραίο να παίζεις με τα άλλα παιδάκια, αλλά αν δεν θέλεις να δώσεις κάποιο  παιχνίδι σου, δεν θα αφήνεις τα άλλα παιδάκια να σου το αρπάζουν από τα χεράκια σου. Θα το τραβάς πίσω και θα λες "είναι της Γωγώς". Εσύ είσαι δυνατη, είσαι γεναία. Κάνε μου δύναμη να δω. Και με τις μικρές σου παλάμες έσφιγγες τις γροθίτσες σου σαν μπουνίτσες, ενώ ταυτόχρονα έσφιγγες και τα δόντια σου δείχνοντας θυμωμένη. Γελούσαμε πολύ όταν το έκανες αυτό.
- Καρδούλα μου, δεν χτυπάμε ποτέ αλλο παιδάκι πρώτες. Δεν το κάνουμε "νταντα", αλλά αν μας χτυπήσεις το σπρώχνουμε και το κλωτσάμε δυνατά. Να έτσι.
Κάπως έτσι συνεχίστηκαν οι συζητήσεις μας που φρόντιζα να στα λέω και να στα ξαναλέω όποτε έκρινα αναγκαίο.
Και να που τα λόγια μου "δεν πήγαν στράφι".
Επεισόδιο Νο1: κοριτσάκι μεγαλύτερο σου 2-3 χρόνια περίπου, απο το πουθενά έρχεται και προσπαθεί να σου πάρει ένα παιχνιδάκι από τα χέρια σου. Εσύ δεν το δίνεις, το τράβηξες πίσω και φώναξες δυνατά "Γωγωωωω", ενώ με το άλλο χεράκι σου προσπαθούσες να την απωθήσεις. Το θέαμα ήταν για γέλια. Μου θύμισε Σαμψών και Γολιάθ. Τελικά  σε σπρώχνει και στο παίρνει. Η προσπάθεια άξιζε όμως.
Επεισόδιο Νο2: O ξαδερφός σου ο Κωνσταντίνος σου άρπαζε συνέχεια τα παιχνίδια από τα χέρια , με αποτέλεσμα εσύ να κλαίς.  Είχες φτάσει σε σημείο, να τον βλέπεις και να αλλάζεις δωμάτιο. Μετά τα εντατικά μαθήματα της μαμάς όμως, το σταμάτησες να συμβαίνει. Τα τραβούσες πίσω τα παιχνιδάκια σου φωνάζοντας δυνατά "Γωγωωωωω". Μάλιστα, μια μέρα που άπλωσε το χεράκι του και σε χτύπησε στον ώμο, του έδωσες μια κλωτσιά στο πόδι του. Σε πήρα αγκαλιά και σε απομάκρυνα. Ταράχτηκα με το σκηνικό, αλλά δεν κρύβω ότι χάρηκα κιόλας που κατάφερες να υπερασπιστείς τον εαυτό σου.

Δεν θέλω να παρεξηγηθώ ότι προάγω την βία στο παιδί μου, γιατί δεν είμαι διόλου τέτοιος χαρακτήρας. Αλλά πως να προστατέψεις το παιδί σου;;; Οι συγνώμες από τις μαμάδες των παιδιών που θα κακοποιήσουν είτε λεκτικά, είτε σωματικά το παιδί μου δεν θα αποκαταστήσουν το πληγωμένο του συναίσθημα.
Σίγουρα θα παίξουν, θα μαλώσουν, θα ματώσουν, αλλά θέλω να ξέρω ότι αν χρειαστεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της θα έχει το σθένος και θα ξέρει πως να το κάνει.

It's a boy!

Tα στοιχήματα πέφτανε βροχή. Από τη στιγμή που ανακοινώθηκε η δεύτερη μου εγκυμοσύνη όλοι ποντάρανε σε αγόρι αυτή τη φορά. "Η οικογένεια καλά είναι να είναι ανακατεμένη!" λέγανε κάποιες φωνές του οικείου και μη περιβάλλοντος, λες και τα παιδιά είναι ρώσικη σαλάτα.  Μετά ξεκινήσανε οι ερωτήσεις τύπου "έχεις την ίδια εγκυμοσύνη;" ...."όχι" τους απαντούσα και εκεί η παραφιλολογία για αγόρι φούντωνε περισσότερο. Μα είναι δυνατόν ένας οργανισμός να αντιδρά σε κάποιο ερέθισμα το ίδιο ξανά και ξανά;;; Ερωτώ εγώ. Η μάνα μου δε άρχισε και τα μαγικά της. Έβαλε σε μια καρέκλα ένα μαχαίρι και σε μια άλλη ένα κουτάλι  και με φώναξε στην κουζίνα. Αμέριμνη εγώ την ρώτησα τι με θέλει και μου ζήτησε να καθήσω σε μια καρέκλα. Ε, κάθησα και εγώ σε μια και αφού με σήκωσε άρον - άρον απακάλυψε κάτω από το μαξιλαράκι της καρέκλας ένα μαχαίρι. "Ζήτωωω"  φώναξε αυθόρμητα. "Αγοράκι θα μας έρθει αυτη τη φορά! Έχουμε τη Γουλιτάρα μας την χαρισματική , άντε να μας έρθει και ένας αντρούλης!". Το έδεσε σχοινί κορδόνι. Θύμωσα πάρα πολύ και μάλιστα της το είπα σε τόνο που δεν της άρεσε. "Δηλαδή αν έβγαινε κουτάλι τι θα έκανες, θα τα έβαφες μαύρα για το ψυχάκι που έχω στην κοιλιά μου;" Είπα και άλλα. Προσπάθησε να με πείσει ότι η διαφορετική εγκυμοσύνη (αυτή τη φορά με πολλές αναγούλες, κεφαλαλγία και καμία επιθυμία για την πολυαγαπημένη μου σοκολάτα που στην πρώτη εγκυμοσύνη τις έτρωγα τρεις τρεις)  , σημαίνει διαφορετικό φύλο. "Να, και η κοιλιά σου είναι μυτερή και πρέπει να βγάλεις και το μουστάκι, έχεις τριχοφυϊα. Τεζοστερόνη! Ε , κορίτσι μου! Τι άλλη απόδειξη θέλεις;;;"
Μετά τη -τεζοστερόνη- τι να της απαντήσεις...Η μάνα μου ήξερε και την ανδρική ορμόνη τεστοστερόνη...εντάξει, λίγο παραλλαγμένη...τα λόγια ήταν πλέον περιττά.

Χθές λοιπόν, πήγαμε για την Α' επιπέδου. "Έχεις κάποιο προαίσθημα για το φύλο του παιδιού; Θέλετε να σας πω το φύλο; Γιατί φαίνεται καθαρά." με ρώτησε ο γιατρός. "Ποτέ δεν είχα κάτι τέτοιο" του απάντησα, " αφήνομαι στα έγκυρα χέρια της επιστήμης για τέτοιου είδους προαισθήματα. Βέβαια, να μας το πείτε το φύλο!"
"Αγόρι" απάντησε με ευθύτητα ο γιατρός.
Το πρόσωπο του αντρούλη μου φώτισε. Όσο και αν έλεγε ότι ήθελε και περίμενε και άλλη κόρη και σχεδόν τον είχα πιστέψει, τόσο η χαρά και το αβίαστο χαμόγελο που κρεμάστηκε έλεγες από τα αυτιά του τον διέψευδαν. Τον ήθελε τον γιο.
Στο δικό μου μυαλό μου ήρθαν δυο πρόσωπα.
Ένα της μάνας μου, και ποιος την ακούει τώρα "εγώ στα' λεγα..." και τα σχετικά.
Και ένα της φίλης μου Βάσως η οποία είπε σε ανύποπτο χρόνο: " Κάθε γυναίκα πρέπει να μεγαλώνει έναν άνδρα."

Εχώ εγώ μια Γωγώ!

Έχεις ένα παιχνίδι, τύπου πολυπαιχνίδι, με κουμπί μουσικής πάνω του, χάντρες, φωτάκια και ένα καθρέφτη. Προχθές σε έπιασα να κοιτάζεις το είδωλο σου στον καθρέφτη και μάλιστα να κάνεις διάφορες γκριμάτσες με τα μάτια σου και το στόμα σου, λες και δοκίμαζες το είδωλο αν θα σε ακολουθήσει στις κινήσεις σου. Ζουλούσες τη μύτη σου, έπιανες τα μαλλιά σου, τραβούσες τα μάγουλα σου... μου έκανες εντύπωση...Σε πλησίασα χαμογελώντας και σε ρώτησα:
- " ποια είναι αυτή μέσα στον καθρέφτη;"
-" Γωγώ" απαντάς άμεσα, καθαρά και δυνατά. Κόκαλο εγώ. κάτι άλλο θα εννοεί σκέφτομαι.
-"Πώς σε λένε;" την ξαναρωτώ.
-" Γωγώ"  μου ξανααπαντάς αυθόρμητα.
-"εγώ ποια είμαι;" συνεχίζω
-" μαμά" απαντάς.
Έτσι κυρία Γιουλίτα μας! Επέλεξες μάλλον εσύ το πως θέλεις να σε φωνάζουνε.

Μάλιστα, περπατούσαμε οι τρεις μας στο δρόμο και έβλεπες την σκιά σου και την χαιρετούσες. "Ξέρεις ποια είναι αυτή;" σε ρώτησε ο μπαμπάς σου...  "έι" του απάντησες , δηλαδή ναι. "ποιά;" επέμενε ο μπαμπούλης. " Γωγώ" μας αποστόμωσες και τους δυο.

Από κείθε και τούδε όποτε σε ρωτάνε πως σε λένε φωνάζεις "Γωγώ"!

14 μηνων

Τα αναπτυξιακά σου κατορθώματα ως τώρα:

- Περπατάς. Περπατάς κρατώντας αντικείμενα και τρέχεις δήθεν για να σε πίασουμε.

- Ρίχνεις την μπάλα ψηλά, ή ευθεία μπροστά σου.  τρέχεις να την κλωτσήσεις.

- Δείχνεις την κοιλιά μου όταν σε ρωτάμε που είναι το καινούριο μωρό της μαμάς και όταν σε ρωτάμε τι θα το κάνεις, παίρνεις το μωρό σου αγκαλιά και κάνεις "οοοοοοο" κουνώντας το πέρα δώθε

- Δείχνεις όλα τα μέλη του σώματος σου ( αυτιά, μύτη στόμα, δόντια, λαιμός, γλώσσα, δάχτυλα κ.α, ακόμα και τα απόκρυφα, τα λέμε "κωλαρακι" και " λιλι". Μάλιστα οταν δείχνεις τα δυο τελευταία γελάς πάντα πονηρά. Τα μέλη σου βέβαια ήξερες να τα δείχνεις από 10-11 μηνών. 

- Καταλαβαίνεις πολλά αντικείμενα του χώρου και εκτελείς εντολές όπως

" δώσε μου το φασάρι", "δώσε μου τις παντόφλες" , δώσε στον μπαμπά τα κλειδιά του", σήκωσε το πόδι σου/χερι σου","φέρε μου μια πάνα" και πολλά άλλα. Τα καταλαβαίνεις όλα και είσαι πολύ υπάκουη.

- Σου δείχνω ζωάκια και κάνεις φωνούλες. Και αυτό το έκανες από 10 μηνών, αλλά πλέον κάνεις και άλλες γκριμάτσες. Λες

γατα---νιαϊ

σκυλος-- γαου

πάπια--παπα

αρνάκι--μπααααα

αγελάδα --μουυυυυ

λύκος--ανοίγεις διάπλατα το στόμα σου, 

κακιά μάγγισα--ανοίγεις διάπλατα το στόμα σου (το είδες σε ενα παραμύθι και σου κόλλησε)

κουνελάκι---σουφρώνεις τη μυτούλα σου

πουλάκι --κάνεις πως πετάς και με το στόμα σου κάνεις "φφφφφ "

μαιμού-- βάζεις το χέρι μπροστά στο στόμα και κάνεις ινδιανάκι

- Ακους τραγούδια από τα ζουζούνια και πωρώνεσαι. Χτυπάς παλαμάκια και χορεύεις. 

-Πιάνεις με την βοήεθια μου κουτάλι και τρώμε ,,,, ακόμα αλεσμένα 

- Αν σε νευριάσει κάποιος τον κάνεις "ντα" και το φωνάζεις κιόλας.

- Σου λέμε κάνε νεύρα, και σφίγγεις γροθιές και στόμα κοκκινίζοντας ολόκληρη.

- Διαλέγεις μόνη σου τα κοκαλάκια που θα βάλεις στα μαλλιά. Τα διαλέγεις, μου τα δίνεις και με το δαχτυλάκι σου μου δείχνεις τα μαλλιά σου.

- προσπαθείς να βάλεις όοοοτι παπούτσι βρεις μπροστά σου. Δικό μου, του μπαμπα σου, δικό σου.

-ανεβαίνεις μόνη σου στο κρεβατι και επίσης κατεβαίνεις από το κρεβάτι με την όπισθεν. 

- πίνεις γάλα όρθια, περπατώντας

- τρελαίνεσαι με τις γατούλες και πασης φύσεως ζωάκια. Τρέχεις να τα πιάσεις τσιρίζωντας από χαρά. 

- Σου αρέσει να βάζεις κολιέ, βραχιόλια, να στεγνώνεις μόνη σου τα μαλλιά και να βάζεις λουλούδια και ρόλεϊ στα μαλλιά σου.

- παίρνεις τα μανό μου και τα κάνεις πως βάφεις τα νύχια σουμε το κλειστό (παλι καλά) καπάκι του.

- Σου αρέσει να κόβεις λουλούδια και να τα μυρίζεις.

- Σου αρέσει να κρύβεσαι, να βγαίνεις ξαφνικά και να φωνάζεις "ταααααα"

-Οταν σε ρωτάμε πως κάνουν οι νεραϊδούλες, γυρίζεις γύρω γύρω.

- Σου αρέσει να βοηθάς στς δουλειές του σπιτιού. Αν δείς σκούπα, τρέχεις να την πιάσεις και εσύ. Συνήθως το κάνεις με τον μπαμπά αυτό . αρπάζεις την σκούπα και την οδηγείς εσύ. Κάθε φορά που ξεσκονίζω σου δίνω και εσένα ένα πανάκι και κάνεις το τραπέζι ή ότι επιφάνεια βρείς. Παίρνεις και το άζαξ και κάνεις ότι ρίχνεις κιόλας. 

- Όταν θέλεις τσισα μου δείχνεις το λιλί σου. Όταν κάνεις κακά, γίνεσαι κάπως μαζεμένη και κρύβεσαι κάτω από τραπέζια ή σε γωνίες.

- Δεν κοιμάσαι αν δεν σου τραγουδήσω 3-4 τραγουδάκια και δεν σου πω ένα παραμύθι. Αλλιώς φωνάζεις μόνη σου και χώνεις το δαχτυλάκι σου στα μάτια μου.

- κλείνεις τα μάτια σου και περπατάς έτσι, μετα τα ανοίγεις και μας κοιτας γελώντας. εμείς σε ρωτάμε " καλέ κοιμάται η Γιουλίτα??" και εσύ συνεχίζεις να παίζεις το παιχνίδι σου.

- απο λεξούλες λές καθαρά και δυνατά:

μαμα

μπαμπα

γιαγια

παπα---παππούς

μαμ--θέλω να φάω

νιανιά---φαγητό

νεϊ--νερό

μπα--μπάλα

ντα-ντομάτα

αν και όλα τα υπόλοιπα τα λές ντατα και τατα

- Σε ρωτάμε πως μιλάνε οι μεγάλοι και κάνεις "φαφφφαφαφα"

- πλένεις μόνη σου χέρια, πλένεις το στόμα σου  και τα μάγουλα σου με τα χέρια σου, ρίχνεις νερό πάνω σου όταν σε κάνω μπάνιο και μου δείχνεις την πετσέτα για να σκουπίστεις, οταν σε βγάλω μετά κόπων και βασάνων γιατί τρελαίνεσαι για νερο!

- παίρνεις το κινητό και κάνεις πως μιλάς, και με το δαχτυλάκι σου προσπαθείς να το ανοίξεις

- Σε ρωτάω πόσα παιδάκι έχει η μαμά και με το δαχτυλάκι σου δείνεις ένα.

- Σε ρωτάω μέχρι που σε αγαπάει η μαμά και ο μπαμπάς και δείχνεις μέχρι τον ουρανό. 

- Οταν σε ρωτάμε πού είναι τα αστερια, το φεγγγάρι και τα δείχνεις ενθουσιασμένη.

- Σε ρωτάω αν θελεις κι άλλο φαγητό και το δείχτη του χεριού σου μου γνέφεις όχι πέρα δώθε.

- Σε ρωτάω αν πονας κάπου όταν είσαι αρρωστούλα ή όταν κάνεις κάπου μιμι , και μου δείχνεις την εστία. 

- Με φιλας στο μάγουλο και ύστερα μου γυρνάς το κεφάλι από την άλλη για νου φιλήσεις το άλλο μαγουλο. Τρελαίνομαι όταν το κάνεις αυτό.

- Κάνεις το σταυρό σου όποτε μα όποτε βλέπεις εικόνα, κουνώντας το δεξί σου χέρι με αντίχειρα και δείκτη ενωμένο, πάνω κάτω. Φιλάς όλες τις εικόνες αγιών που βλέπεις. 

- σε ρωτάω πως κάνουμε στον παπούλη όταν πέρνουμε χριστούλη και κάνεις "ααααμμμ"

- Είναι πολλά, πάρα πολλά, αλλά ενδεικτικά αυτά. Γενικότερα είσαι σε θέση να επικοινωνήσει κάποιος μαζί σου και να καταλάβει τι θέλεις. Πλέον πολλά πράγματα είναι πιο εύκολα και για τις δυο μας. Και όσο θα μεγαλώνεις, θα είναι ακόμα καλύτερα. Μιλάμε πάρα πολύ και σου εξηγώ τα πάντα, αντιμετωπίζοντας σε σαν μεγάλο παιδάκι. Είσαι πάντως ατσιδάκι εκτός από καλή μίμος και πιάνεις με την πρώτη ό,τ ι δεις ή ο, τι σου πουν. Είσαι πολύ χαμογελαστή και δεν έχεις ησυχία πέρα από τις ώρες που κοιμάσαι! 

Κοριτσάρα μου!

Test.... Positive!

Αυτή την εγκυμοσύνη την κατάλαβα εν τη γενέσει της. 2-3 μέρες μετά την.....πράξη (γχμ-γχμ) ένιωσα τσιμπηματάκια στη λαγόνια χώρα δεξιά. Εκείνα τα γνώριμα τσιμπηματάκια που είχα νιώσει στην πρώτη, ανυποψίαστη τότε. Η καρδιά μου φτερούγισε, χάιδεψα την κοιλιά μου και ευχήθηκα ένα σποράκι να κατάφερε να γαντζωθεί και να διεκδικήσει το δικό του δικαίωμα στη ζωή. Οι μέρες περνούσαν και πάνω μου έβλεπα διαρκώς σημάδια εγκυμοσύνης. Ευχόμουν όλα αυτά να μην ήταν παιχνίδια του μυαλού μου. Στις 15 μέρες μετά την σύλληψη δεν άντεξα και μετά το νοσοκομείο πέρασα από ένα φαρμακείο. Πήρα ένα τεστ εγκυμοσύνης που έλεγε ότι ανυχνεύει χοριακή γοναδοτροπίνη στις 7 μέρες από την σύλληψη. Γεμάτη ανυπομονησία και κάνοντας σενάρια για το πως θα ανακοινώσω αυτή τη φορά την εγκυμοσύνη μου, πήγα σπίτι για να το κάνω. "Περιμένετε 5 λεπτά και μετά κοιτάξτε την οθόνη, αν εμφανιστεί παράλληλη γραμμή είστε έγκυος" έλεγε το τεστ. Και το κοίταξα... και...τζίφος! Ένα κενό. Δεν είναι δυνατόν!! Μα το ένιωθα! Πώς έπεσα τόσο έξω???Στεναχωρήθηκα πάρα πόλυ. Η επιθυμία οπότε είναι δυνατή να κάνει περιέργα παιχνίδια με το μυαλό. Στον μπαμπά μας δεν είπα τίποτα. 

Τις επόμενες μέρες οι αναγούλες πληθαίνανε, η κεφαλαλγία ήταν τόσο έντονη που μου ερχότανε να σπάσω το κεφάλι στον τοίχο και υπνηλία μου δεν με άφηνε να σταθώ πουθενα. Μάλιστα σε μια παρουσίαση στην παιδιατρικη κλινική, με πήρε ο ύπνος και ξύπνησα από τα γέλια των παιδιών....ροχάλιζα λένε. Ο καθηγητής παρεξηγήθηκε ότι δεν ενδιαφερόμουν αρκετά για το θέμα των σπασμών στην παιδική ηλικία. Το βράδυ ζήτησα από τον μπαμπά μας να μου φέρει ένα τεστ που είχε ξεμείνει στο πατρικό μου από την πρώτη εγκυμοσύνη που είχα πάρει. "Μωρό μου λες να είσαι???" με ρώτησε ενθουσιασμένος. " Δεν ξέρω καρδούλα μου, αλλά αν είμαι καλώς να έρθει. Πολλά τα συμπτώματα όμως τελευταία...". 

" Μωρό μου πήγαινε εσύ να δεις το αποτέλεσμα του τεστ", τον παρακάλεσα σχεδόν. Δεν άντεχα να δω κι άλλο αρνητικό τεστ, αλλά δεν του το είπα. Βγήκε προβληματισμένος. "Σταυρός δεν έπερεπε να σχηματιστεί? Δεν βλέπω κάτι." 

" Φτου! πάλι??! " μου ξέφυγε. " Για να δω..". Αχνοφαινότανε μια γραμούλα καθετη, σαν ροζ, αλλά σταυρός σε καμία περίπτωση. " Μωρό μου είσαι έγκυος" μου λέει.  " Δεν είμαι "του απάντησα, "αλλά θα ήθελα να δοκιμάσω ένα άλλο τεστ, θελω clear blue, τα predictor έχουν ιστορία με τα ψευδή αποτελέσματα. 

"Τώρα?12 το βράδυ? Θές να πάμε με τα ποδήλατα?"

"ναι πάμε!Ίσως και να είναι η τελευταία φορά που θακάνω αν είμαι τελικά"

.....Γυρίσαμε σπίτι με το τεστ. Πριν καν το ανοίξω, στο προηγούμενο τεστ του predictor είχε σχηματιστεί ένας μεγάλος ροζ σταυρός. Τest Positive! Χαμογελάσαμε και οι δύο, αγκαλιαστήκαμε και ο μπαμπας μου φίλησε την κοιλιά. 

Το βράδυ πέρασε με το να σκεφτόμαστε πτυχές της καθημερινής μας ζωής με την τετραμελή μας οικογένεια. Επόμενος στόχος ήταν να βάλουμε το Γιουλιτάκι στην όλη ιδέα της αναμονής ενός καινούριου μωρού στην οικογένεια.

Καλώς να μας έρθεις σποράκι!

ΠΗΤ: 28 απριλίου 2015

Και περπατήσαμε!!!!

Εδώ και ένα μήνα, ίσως και παραπάνω, αποπειράσαι αλλεπάλληλες φορές να ισορροπήσεις και να περπατήσεις μόνη σου. Το σύνηθες είναι να κάνεις 2 βήματα, άντε τρία μόνη σου και μετά, σαν τον ακροβάτη πάνω στο τεντωμένο σχοινί, να χάσεις στιγμιαία την ισορροπία σου, αλλά την ίδια ώρα να την ξαναβρίσκεις και είτε να φωνάζεις για ένα δάχτυλο βοήθειας, αφού αυτό θες για να νιώσεις σιγουριά, είτε να γονατίζεις και να συνεχίζεις με μπουσούλημα. Στο γκαζόν στο χωριό ή στα πάρκα στρωμένα πάντα με χλωρό πράσινο χορταράκι, στεκόμουν απέναντί σου και σου φώναζα να έρθεις κοντά μου. Δίσταζες, μου χαμογελούσες, με καλούσες κοντά σου, έκανες να πέσεις στα γόνατα, "όρθια" σου φώναζα και σαν στρατιωτάκι που εκτελεί εντολές αποκτούσες πάλι την ευθυτενή σου θέση.

Σήμερα όμως ήταν διαφορετικά, κάθησα απέναντι σου και με μια μπάλα στα χέρια μου σε καλούσα να αφήσεις να μαδάς τα λουλουδάκια και να έρθεις να παίξουμε. Δίχως να το καταλάβω καλά- καλά, γύρισες και κάνοντας με περισσή άνεση 1-2-3-4-5 βηματάκια, ήρθες στο μέρος μου ενθουσιασμένη και χωρίς να με απατά η αίσθηση μου,  περήφανη και ικανοποιημένη που το κατάφερες. Ο ενθουσιασμός μου ήταν τέτοιος που σε σήκωσα στην αγκαλιά μου και σε φιλούσα, σε φιλούσα , σε φιλούσα παντού. Από τις φωνές μου, βγήκε έξω ο μπαμπάς σου, η γιαγιά σου, η προγιαγιά σου και ο παππούς ο Παναγιώτης από δίπλα. "Τι έγινε;" με ρώτησαν ανήσυχοι, "περπάτησε" τους απάντησα χαρούμενη "το κοριτσάκι μου περπάτησε".  Ο μπαμπάς σου στάθηκε απέναντι στην πόρτα του σπιτιού, γονάτισε και σε κάλεσε κοντά του. Δίχως να χάσεις λεπτό, πατ... πατ...πατ τα ποδαράκια σου με ένα μεγάλο άνοιγμα ανάμεσα τους κινήθηκαν δίχως δυσκολία προς το μέρος του.  Σε σήκωσε στα χέρια του και σε πετούσε ψηλά στον ουρανό συγκινημένος από το μικρό σου κατόρθωμα. Ξεφώνηζες από χαρά!! Μετά ξεκινήσατε ένα μαραθώνιο περπατήματος. Ο μπαμπάς σου να σε καλεί στην αγκαλιά του και εμείς να μετράμε τα βηματάκια σου μέχρι εκεί. Αυτό ήταν. Περπατούσες μόνη σου, δίχως βοήθεια, ελεύθερη , ανεξάρτητη. Περπατούσες και το απολάμβανες!Σταματούσες, χτυπούσες παλαμάκια, ένας θεός ξέρει γιατί, και συνέχιζες απτόητη. 

Έτσι να προχωράς ψιψίνα μου, στη ζωή σου πάντα, αγέρωχα, περήφανα, με σιγουριά, με ασφάλεια, και οι δρόμοι σου να σε γεμίζουν χαρά και ικανοποίηση.

Την καλύτερη ευχή στην έδωσε η προγιαγιά σου : " Πολλούς και καλορίζικους δρόμους τώρα Γωγώ"

Χρόνια πολλά Μανούλα!!!

Σαν σήμερα πριν τόσα ακριβώς χρόνια γεννήθηκα και εγώ. Έβαλα τα καλά μου και σε εσένα το ίδιο και με τον μπαμπά μας, που καμάρωνε κρυφοφανερά για τις κωκώνες του,  βγήκαμε βόλτα στην πλατεία. Σε όλη τη διαδρομή με το αυτοκίνητο φώναζες ενθουσιασμένη "άτα, άτα,άτα μαμαμα". Σας άφησα τους δυο σας και πήγα να τακτοποιήσω κάποιες δουλειές. Όταν επέστρεψα καθόσασταν στο συντριβάνι της κεντρικής πλατείας και γελούσατε ηχηρά. Κοντοστάθηκα και σας παρατηρούσα. Ένιωσα να φουσκώνω από ευτυχία και από πληρότητα. Πλησίασα και χτύπησα δυνατά παλαμάκια. Γύρισες, με κοίταξες και άρχισες να χοροπηδάς από χαρά, ζητώντας επίμονα να σε πάρω αγκαλιά.  Ο μπαμπάς ήρθε από πίσω, μας αγκάλιασε και τσουπ....μπροστά μου εμφανίστηκε μια τεράστια ανθοδέσμη με πολύχρωμα λουλούδια, αλλά οι τέσσερις ήλιοι στη μέση ήταν αυτοί που την έκαναν πιο εντυπωσιακή. "Χρόνια πολλά μανούλα" ξεφώνησε και με φίλησε. Βέβαια, δεν παρέλειψε να φιλήσει και εσένα. Χωρίς να χάσεις καιρό άπλωσες το χεράκι σου και έκοψες ένα ανθάκι από το μπουκέτο, και μετά ένα άλλο και μετά ζητούσες κι άλλο, ενώ είχες ήδη δυο-τρια στα χέρια σου και άλλα τόσα στα κατσαρά σου τα μαλλάκια. "Της πήρα και της μικρής μια μικρή ανθοδέσμη, με μαργαρίτες" δήλωσε ο μπαμπάς μας. "Α ναι! και που είναι;" φώναξα συνεπαρμένη από το νέο. "Τις μάδησε όλες!!Γι αυτό πρόσεξε σε παρακαλώ με την δικιά σου.....μην την αφήνεις να μαδήσει 50 ευρώ! Κρίμα είναι!!". Μια γιαγιά στην άκρη του συντριβανιού που μας παρατηρούσε τόση ώρα ξέσπασε να γελά και αυτή μαζί με εμάς, ενώ εσύ συνέχισες να ζητάς απελπισμένα κι άλλο ένα λουλουδάκι...

Η αληθινή μητέρα..

Κάποτε, δύο γυναίκες έφεραν μπροστά στον σοφό βασιλιά της χώρας ένα μωρό υποστηρίζοντας καθεμιά ότι είναι δικό της. Καθώς εκείνος δεν μπορούσε να αποφασίσει σωστά, σκέφτηκε ένα σχέδιο – να κόψουν το μωρό στη μέση και να δώσουν μισό στη μία και μισό στην άλλη.

Η μια γυναίκα συμφώνησε με τον βασιλιά: «Μην δώσετε το μωρό ούτε σ’ εκείνη ούτε σε μένα. Καλύτερα να το κόψετε στα δύο! Αφού δεν μπορώ να το έχω εγώ, ας μην το έχει ούτε εκείνη». Η άλλη γυναίκα παρακάλεσε τον βασιλιά να μην κάνει κακό στο παιδί: «Δώστε της το μωρό. Καλύτερα να χάσω το παιδί παρά να το δω νεκρό».

Ο βασιλιάς κατάλαβε αμέσως ότι εκείνη ήταν η πραγματική του μητέρα και της επέστρεψε το μωρό της.

That just it happens...

Περπατάς κρατώντας σε από το ένα το χεράκι μόνο. Ισορροπείς καλά, χωρίς να κρατιέσαι από κάπου, αλλά φοβάσαι ακόμη, να αφήσεις το χέρι μου και να φύγεις. Μερικές φορές ξεχνιέσαι κάνεις ένα βήμα μόνη σου και μετά πέφτεις κάτω και συνεχίζεις με μπουσούλημα. Όταν νιώσεις έτοιμη καλή μου. Δεν βιαζόμαστε...όταν νιώσεις έτοιμη....για όλα τα πράγματα στη ζωή έρχεται κάποια στιγμή το πλήρωμα του χρόνου και απλά συμβαίνουν...

Σπιτική σάλτσα "ντάτας"...

"Φέτος το χειμώνα θα τρώμε σπιτική σάλτσα της μαμάς" σου λέω, ενώ παράλληλα τρίβω τις ντομάτες στον τρίφτη. " Ντάτα" μου απαντάς εσύ και αρπάζεις μια ντομάτα από την σακούλα για να την βάλεις στο στόμα σου. Την δαγκώνεις, την ζουλάς και μετά την πετάς στη λεκάνη με την τριμμένη σάλτσα. " Μηηηη Γιουλίτα μου, εδω βάζει η μαμα τη σάλτσα. Σε παρακαλώ. Απαπαπα". "Απαπαπα" επαναλαμβάνεις και εσύ, κουνώντας επιδεικτικά τον δείκτη του χεριού σου πέρα δώθε. Θέατρο. Μετά κατευθύνεσαι στον βασιλικό μπουσουλώντας. Πιάνεσαι από την γλάστρα, σηκώνεσαι και κόβεις ένα κλωνάρι. Με το ένα χέρι σου βάζεις τον βασιλικό στην μυτούλα σου και παίρνεις βαθιά αναπνοή για να τον μυρίσεις, όπως σου έχει μάθει ο μπαμπάς σου από τους πρώτους σου μήνες κιόλας, και με το άλλο κρατιέσαι από την γλάστρα. Αφήνεις και το άλλο σου χεράκι και τώρα και τα δυο κρατάνε τον βασιλικό και την πλούσια οσμή του κοντά στη μυτούλα σου. Ισορροπείς. 1..2..3..4...5..6..7...8 δευτερόλεπτα. Πιο πολύ από κάθε φορά. Γυρίζεις με κοιτάς, μου προτάσσεις τον βασιλικό, κάνεις ένα βήμα και πέφτεις κάτω. Όλη αυτή την ώρα απλά σε κοιτούσα, δεν φώναξα, δεν σε επιβράβευσα, για να μη σε τρομάξω. Απλά σε σήκωσα και σε πήρα στην αγκαλιά μου, σε φίλησα στα μπουτάκια σου και σου έδωσα μια ντομάτα. Την ζούληξες, κάνοντας τον κόκκινο χυμό της να ξεχυθεί πάνω στο μπλουζάκι σου και στο πάτωμα και ύστερα της κατάφερες μια μεγάλη δαγκωνιά. "Ντάτα μαμαμα. Ντατα"  φώναζες χαρούμενη. Κοίταξα την σφουγγαρίστρα και αμέσως μετά την απλώστρα..."Το βράδυ έχω δουλίτσα" σκέφτηκα και συνέχισα το τρίψιμο της "ντατας"....

Η πρωτη σου ζωγραφιά...

Οι συχνές και απανωτές επιθέσεις σου στα στυλό μου , η επικινδυνότητα να σε αφήσω να τα επεξεργαστείς και η επιμονή σου με την γραφική ύλη με έκανε να σου αγοράσω τα πρώτα σου χρώματα, ένα κουτί κηρομπογιές και ένα μπλοκ ζωγραφικής. Σαν να ήξερες από πάντα την χρήση τους, διάλεξες τη μωβ κηρομπογιά και κατάφερες μια γραμμή στο άσπρο χαρτί. Μετά διάλεξες το πορτοκαλί και πιάνοντας σου απαλά τα χεράκια κάναμε μαζί μερικές γραμμές. Μου πέταξες το χέρι μακρυά, ήθελες μόνη σου. Συνέχισες και με τα υπόλοιπα χρώματα μέχρι που βαρέθηκες. Το... αριστούργημα έτοιμο. Μια πρώτης τάξεως αφηρημένη τέχνη γεμάτη γραμμές και στίγματα, δια χειρός Γιουλίτας.

Από κάτω συμπλήρωσα:

                                  

                                  "Με πολύ αγάπη στο μπαμπά μου. 

                                       Η πρώτη μου ζωγραφιά.

                                               Γιουλίτα.

                                             21/07/2014"

                                          

Μελετώντας...

Τα βιβλία της ανατομίας, της παιδιατρικής, της παθολογίας έχουν όλα τα σαλάκια σου, άλλα δεν έχουν όλες τις σελίδες τους και άλλα τα έχεις τσαλακώσει στην προσπάθεια σου να με μιμηθείς και να γυρίσεις και εσύ τις σελίδες. 7 μηνών κρατούσες κανονικά ένα παραμύθι στο χέρι και γύριζες τις σελίδες κοιτώντας με περισσή περιέργεια τις εικόνες που ξεπρόβαλλαν μπροστά σου. Άγνωστες πολύχρωμες μορφές σε κάθε σελίδα που η μαμά άλλες τις ονόμαζε κακό λύκο, άλλες γουρουνάκια, άλλες σταχτοπούτα, άλλες νάνοι και άλλες κοκκινοσκουφίτσα. Μέχρι που προτού να κλείσεις τον πρώτο σου χρόνο ήξερες να αναγνωρίζεις και να δείχνεις με το δακτυλάκι σου ότι σου ζητούσα να μου δείξεις. Έχεις ιεροτελεστία όσον αφορά τα παραμύθια σου.  Μπουσουλάς μέχρι το δωμάτιο σου, παίρνεις το καλάθι με  τα παραμύθια σου και αρπάζεις το πρώτο πάνω πάνω. Αρχίζεις να το ξεφυλλίζεις γρήγορα μια-μια τη σελίδα και όταν το τελειώσεις το ξεκινάς απο πίσω προς τα εμπρός. Αφού τελειώσεις και την ανάποδη "ανάγνωση", το πετάς στην άκρη και αρπάζεις το δεύτερο, κοκ μέχρι να τελειώσουν όλα.

Το πρώτο σου παραμύθι και το πιο αγαπημένο είναι  "η Χιονάτη και οι 7 νάνοι". 

Την αναγνώρισες και σε ένα κύπελλο νερού που είδαμε κάπου. Μου το έδειξες και άρχισες να χοροπηδάς χαμογελώντας. "Θέλει νερό" μου είπε η μαμά του κοριτσιού, αλλά εγώ ήξερα ότι απλά αναγνώρισες την Χιονάτη σου.

Ενός Έτους!!!

Μικρή μου,

ήρθες, όταν σε φώναξα στα ονείρατά μου,

σαν πρωινή δροσούλα γλίστρησες

από τη χαραμάδα της πόρτας και

σαν πνοή ανέμου καλωσόρισες

την άγουρη ακόμα μητρική μου φιγούρα.

Μικρή μου,

λαχτάρισα το πρώτο σου κλάμα,

όπως λαχταρά η γή την βροχή...

περίμενα το πρώτο σου γέλιο,

όπως περιμένει η Ανεμώνη την Άνοιξη...

ρούφηξα την μυρωδιά σου.

Όπως ρουφά η μέλισσα τη γύρη.

Μικρή μου,

τα χεράκια σου κρινάκια λευκά και αγνά,

τ' ασπάζομαι με ευλάβεια μεγάλη,

κρυφά προσεύχομαι στον άγγελό σου

στην φωτεινή του αγκαλιά να σε βάλει.

Μικρή μου,

τα μάτια σου δυο πράσινες ήπειροι,

ανεξερεύνητες, φιλόξενες και άυλες,

που σε καλούνε κοντά τους

πιο βαθιά και πιο βαθιά,

μέχρι σ'εκείνο το αστραφτερό διαμαντάκι

που άλλοι το λένε ψυχή και άλλοι ανάσα θεού.

Εξαιρετικά αφιερωμένο για τα πρώτα σου γενέθλια! 

15 Ιουλίου και έκλεισες τον πρώτο σου χρόνο ζωής. Ανάμεσα σε γέλια παιδιών με αστεία καπελάκια πάρτυ, πολύχρωμα μπαλόνια, θαλασσινή αύρα και τον άκρατο ενθουσιασμό μας έσβησες το πρώτο σου κερί με την βοήθεια του μπαμπά σου.
 Ένας χρόνος, ο πρώτος, ο πιο σημαντικός. Που άρχισες να παρατηρείς, να προσπαθείς, να μαθαίνεις, να απαιτείς, να μπουσουλάς, να περπατάς,  να τρως με τα 7 δοντάκια σου, να παίζεις, να κάνεις κούνια, βόλτα με το ποδηλατακι σου, να χαιρετάς, να μιλάς, να χαίρεσαι, να γελάς, να αγαπάς και να αγαπιέσαι.

Και έτσι να συνεχίσεις καρδούλα μου και του χρόνου, και τον παράλλο χρόνο και πάντα! Να γελάς, να προσπαθείς, να μαθαίνεις, να απαιτείς, να δίνεις, να αγαπάς και να αγαπιέσαι!
Η ευχή της μαμάς και του μπαμπά.

Χρόνια πολλά !!!

Να είσαι ολόκληρη...

Η ποίηση στην ζωή μου είναι ένα στοιχείο που μεγαλώνει και ωριμάζει μαζί μου...

Από τους πολύ αγαπημένους μου...
Στο αφιερώνω.

"Για να είσαι μεγάλος,να είσαι ολόκληρος:τίποτα
Από τον εαυτό σου μην υπερβάλλεις ή αποκλείεις.
Να είσαι ολόκληρος εσύ σε κάθε πράγμα.Βάλε τον εαυτό σου
Στο μικρότερο πράγμα που κάνεις.
Έτσι και η σελήνη ολόκληρη σε κάθε λίμνη λάμπει
Και λάμπει,γιατί ζει ψηλά."


FERNANDO PESSOA

Δεν είναι indigo καλή μου!

Στο πάρκο στέκεσαι όρθια δίπλα μου στο παγκάκι και μασουλάς ένα μπισκότο digestive, ενώ παρατηρείς χαρούμενη κάτι κοριτσάκια λίγο παραδίπλα που παίζουν κυνηγητό. Μια γιαγια σε πλησιάζει και σε ρωτάει "πιτσινάκι τι τρως;" "Μμ" απάντησες και ο δείκτης σου αποφασιστικός και αλάνθαστος έδειξε το κουτί που κρατούσα.' Μωρε μπράβο η μικρή" σκέφτηκα και η γιαγιά ορεξάτη για κουβέντα συνέχισε "θα μου δώσεις ένα;" και εσύ αμέσως έτεινες το χεράκι σου προς το μέρος της, "Μμ" ξανάκανες. "Οχι, όχι, θα μου δώσει η μαμά σου, ποια είναι η μαμά σου;" εξακολουθούσε να σε πειράζει η γιαγιά και εσύ με μια φυσικότητα γύρισες προς το μέρος μου και είδα το δείκτη σου να με σημαδεύει, ωσάν να με κατέδιδες. "Ά στο καλό, δες τηνα που  απαντάει κιόλας" είπα απο μέσα μου, και αρκέστηκα σε ένα επιφώνημα χαράς "Μπραβο Γιωργίνα μου!". Η γιαγιά όμως συνέχισε να σε ρωτά "που είναι τα χεράκια σου, ξέρεις;" και εσύ με μια κίνηση κουπε-πε, της έδειξες τα χεράκια σου.  "Που είναι τα πόδια σου; ξέρεις;" και εσύ έσκυψες να πιάσεις τις πατούσες σου. "Που είναι τα μαλλιά σου;" και εσύ με τα δυο χεράκια σου έπιασες τα μαλλιά σου. "Που είναι η γλώσσα σου;" και εκεί έβγαλες την γλώσσα σου και άρχισες να γελάς. Καθόμουν και σε παρατηρούσα εκστασιασμένη για το νέα σου κατορθώματα, αλλά και συνάμα αλλόκοτα θυμωμένη γιατί δεν διεπίστωσα ΕΓΩ πριν την άγνωστη γιαγιά (κυρία Αφροδίτη μας συστήθηκε) ότι είσαι σε θέση να δείχνεις και να απαντάς σε τέτοιες ερωτησούλες. Ως τώρα απλά σου μιλούσα και σου εξηγουσα, αλλά ποτέ δε σε ρωτούσα...Φεύγοντας η γιαγιά, ξεκίνησα καταιγισμό ερωτήσεων, "που είναι οι κούνιες;", "που είναι τα κοριτσάκια;", "που είναι τα λουλουδάκια;" ...".." και εσύ εντελώς φυσικά τις περισσότερες φορές γύριζες με το δαχτυλάκι σου και σημάδευες τον στόχο. Φούσκωνα σαν παγώνι σε κάθε σου απάντηση και σκεφτόμουν πόσο έξυπνο παιδί είσαι! Αφού παίξαμε το ίδιο παιχνίδι ερωτήσεων με τον μπαμπά και καμαρώναμε για την εξυπνάδα σου και για το πόσο πολλά καταλαβαίνεις και πόσο νωρίς κάνεις κάποια πράγματα, νάσου την άλλη μέρα στο δρόμο και η παιδίατρός μας. Χάρηκες πολύ όταν την είδες και άπλωσες τα χεράκια σου να σε πάρει αγκαλιά. Αμέσως έπιασες το τσιμπιδάκι που είχε στα μαλλιά της και εγώ άδραξα την ευκαιρία να σε ρωτήσω που είναι το δικό σου κοκαλάκι, με εσένα να απαντάς απλώνοντας το χεράκι σου και βγάζοντας το. "Καταλαβαίνει πολλά πλέον Μαρία και μου κάνει εντύπωση που την ρωτάω διάφορα και μου τα δείχνει με το δάχτυλο"! ανέφερα τις διαπιστώσεις μου στην γιατρό σου , για να μου απαντήσει, " ε ναι Σοφία μου, στο χρόνο τα παιδάκια πρέπει να καταλαβαίνουν κάποιες βασικές ερωτήσεις, να δείχνουν εννοείται με το δάχτυλο και να λένε κάποιες λεξούλες, μαμα, μπαμπα, γιαγια κτλ, το αντίθετο θα ήταν πρόβλημα . Είναι μια χαρά η Γεωργίτσα μας, φυσιολογικότατη. Indigo πάντως δεν είναι!" .

Χαμογέλασα στη Μαρία και συνεχίσαμε τη βόλτα μας. Κάθε τόσο γύριζες με κοιτούσες, μου έκανες ματάκια και γύριζες πάλι μπροστά. Ιndigo ή όχι, έξυπνο, χαζό, όμορφο ή άσχημο, κάθε παιδάκι φαντάζει ένας μικρός ήρωας στα μάτια της μαμάς, και έτσι πρέπει να είναι. Γιατί ακριβώς αυτή η πεποίθηση μας είναι αυτή που βάζει φτερά στα παιδάκια μας και τα κάνει να πετάξουν. 

11 μηνών...

Ένας μήνας πριν να κλείσεις τον πρώτο σου χρόνο. Μπουσουλάς, "οργώνοντας' όλο το σπίτι, που και που σταματάς, πιάνεσαι από κάποιο έπιπλο και σηκώνεσαι όρθια. Δεν σταματάς καθόλου, να μιλάς, να παίζεις με τις μπάλες σου, να μπουσουλάς, να ανοίγεις ντουλάπια , να βγαίνεις στη βεράντα, να μεταφέρεις πράγματα από δωμάτιο σε δωμάτιο, λες και κάποιος σε έβαλε να τακτοποιήσεις το σπίτι και όλα αυτά κάτω από το άγρυπνο μάτι μου, δίχως όμως κιόλας να σε περιορίζω. σε αφήνω να νομίζεις ότι είσαι ανεξέλεγκτη. Διασκεδάζω με αυτή την αίσθηση ελευθερίας που νομίζεις ότι έχεις, και σε κάνει να δοκιμάζεις ότι βρεθεί μπροστά σου. Κάποια στιγμή πέφτω και εγώ χάμω και αρχίζω να παίζω μαζί σου. Πλέον ξέρεις να μου πετάς την μπάλα και περιμένεις να σου την πετάξω και εγώ, αλλά δεν διασκεδάζεις το ίδιο  όπως παλιότερα με αυτό το παιχνίδι, το βαρέθηκες μάλλον. Ξετρελαίνεσαι όμως να κυνηγάς την μπάλα για να την κλοτσήσεις. Σου αρέσει να βάζεις το χεράκι σου σε ένα μπολ με νερό και σιγά σιγά να προσθέτεις κι άλλα πράγματα μέσα. Καταλαβαίνεις όταν σε ρωτάω που είναι τα χέρια σου, τα κοιτάς, όταν σε ρωτάω που είναι τα παπούτσια σου, λες και εσυ "παπα" και τα πιάνεις και μου τα δίνεις. Όταν πεινάς φωνάζεις "νιανια" και "μαμαμαμαμα". Μήνυμα ελήφθη.  Βαριέσαι να κάνεις "γεια σου" όταν σου το ζητάμε, το έκανες παλιότερα  πολύ και τώρα το κάνεις μόνο στον πατέρα σου , στους παππούδες σου και στα πουλάκια που πετάνε.  Στέλνεις όμως φιλάκια,  και δίνεις φιλάκια στο μάγουλο και στο στόμα (σε εμένα και στο μπαμπα μόνο στο στόμα). Κάνεις με φιλάκι με ήχο σουφρώνοντας τα χειλάκια σου και αυτό πολύ σε διασκεδάζει.Φωνάζεις "άντε γεια " και "άϊντε".
Το δαχτυλάκι συνεχίζεις να το προτάσεις δείχνοντας μας κάθε φορά τι θέλεις ή τι σου κάνει εντύπωση και εμείς δεν σταματούμε να σου μιλάμε και να σου εξηγούμε. Παίρνεις τα κοκαλάκια σου και τα τοποθετείς στα μαλλιά σου, εγώ στα βάζω, εσύ τα βγάζεις.  Το ίδιο και με την βούρτσα. Με την οδοντόβουρτσα έχεις φάει κόλλημα επίσης, όπου μιμείσαι τις κινήσεις που κάνουμε εμείς. Φρουφρουδάκι μου...
Κάνεις τσακνιπιές προσπαθώντας να κάνεις ματάκια, γυρίζοντας το κεφάλι σου στο πλάι και μετά ξαφνικά προς το μέρος μας χάσκοντας στα γέλια, βγάζοντας μας την γλωσσίτσα σου.
Όταν ξυπνάς πρώτη, έρχεσαι και μας βάζεις το δαχτυλάκι σου στα μάτια μας, ζουλώντας τα για να τα ανοίξουμε. Σου αρέσει επίσης να βάζεις το δαχτυλάκι σου και στο στόμα μας, παίζοντας με τη γλώσσα μας και τα δόντια μας.
Όταν δεν θες να φας άλλο κουνάς δεξιά-αριστερά το κεφάλι σου χαμογελώντας, '''όχι άλλο μπατσαλούνι μου;" και συνεχίζεις να κουνάς το κεφάλι σου καμαρωτή. Κάνω "λαλαα" και προσπαθείς να με μιμηθείς πλαταγίζοντας και εσυ την γλωσσίτσα σου.
Τρελαίνεσαι να παίζουμε "πάει λαγός/μυρμηγκάκι να πιει νερό" και να σου γαργαλάω το λαιμουδάκι και την κοιλίτσα. Ή να κάνω τον σκύλο που πεινάει και θέλει να φάει λίγο χεράκι, ποδαράκι, κοιλίτσα. Ξεκαρδίζεσαι και το γέλιο σου χαϊδεύει την ψυχή μου. Έχει πολύ πλάκα όταν ανεβαίνεις στο  κουνιστό αλογάκι και κουνάς το σώμα σου πέρα δώθε για να πας πιο γρήγορα. Το ίδιο κάνεις και στο ποδηλατάκι σου, στο οποίο πλέον πατάς στα στηρίγματα και σηκώνεσαι όρθια. Ακούς ζουζούνια και χορεύεις. Κουνάς το σωματάκι σου και τα χεράκια σου δεξιά αριστερά και ολόκληρο το κορμάκι σου λικνίζεται στο ρυθμό του "ακαντου". Περνάς τα βραχιόλια μου στα μικροσκοπικά, παχουλά χεράκια σου, και ας σκαλώνουν μερικές φορές στον αντίχειρα σου,εγω σε βοηθώ και ύστερα με περισσή ικανοποίηση αρχίζεις να τα κουνάς στον ρυθμό "ντρουμου ντρουμου ντρουμου ντρουμου ντρουμου ντουμ!"
Τρως με μεγάααλη ευχαρίστηση και όρεξη βερίκοκα και ντομάτες.
Θες να δοκιμάσεις όοο,τι μας βλέπεις να τρώμε και εμείς δεν κάνουμε πίσω. Από παγωτό και μπύρα, μέχρι γαύρο και καφέ.Ίσα-ισα βέβαια στα χειλάκια σου για να σου φύγει η ιδέα και η τσατίλα που έχεις όταν θέλεις κάτι πολύ και δεν σου το δίνουμε.
Είναι κι αλλά μικρά και μεγάλα, που δεν αποτυπώνονται σε ένα ιντερνετικό χαρτί. Είναι όλα αυτά τα καθημερινά που στοιχειοθετούν το χαρακτήρα σου και που είναι δυναμικά και διαδραστικά και αλλάζουν μέρα με τη μέρα.
Ένα είναι το σίγουρο, ότι είσαι το φρουφρουδάκι μου το σγουρομάλλικο και ό,τι και αν κάνεις φαντάζει στα μάτια της μαμάς σπουδαίο και μεγαλειώδες.

Food for Thought

Σήμερα το πρόγραμμα , είχε κουμπαροκαφέ. Οι μαμάδες μπροστά με τα καρότσια και τα κορίτσια να κοιτάνε ασταμάτητα το ένα το άλλο, και πίσω οι μπαμπάδες. Η κουβέντα κλασσικά γύρω από τα μωρά και τα φαγητά τους μου έδωσε τροφή για σκέψη και αναζήτηση...τι? Απογευματινού φαγητού. Προβληματίζεται η κουμπάρα τι να ταΐσει την μικρή ζουμπουρλού το απόγευμα...βέβαια εγώ με ένα παιδί-βιολί που πιο μονότονο στο φαγητό πεθαίνεις, δεν μπόρεσα ιδιαίτερα να την βοηθήσω, μιας και το απόγευμα της ξαναδίνω από το μεσημεριανό της.Stadaraki δηλαδή. Γιαουρτάκια, κρέμες, σέα μέα δεν φιλοτιμήθηκε να δοκιμάσει.  Ιδού όμως μερικές ιδέες για απογευματινό, που σίγουρα κάποιες θα εντάξω μόλις (ξανά) βάλουμε το αυγό στη διατροφή μας.

- εντάξει, ξανά το μεσημεριανό της
- γιαουρτάκι
- ριζόγαλο, με δικό τους γάλα σκόνη
- αυγουλάκι βραστό με ψωμί κ λίγο λαδάκι
- αυγοφέτα
- τον τιμημένο τραχανά με λίγο φέτα και λάδι (εμείς τον τρώμε ως βραδινό)
- χυλοπίτες
- αστράκι/ κουσκουσάκι με λίγο τυρί ή γιαούρτι                        
- ψωμάκι του τοστ με κίτρινο τυρί-κασέρι
- πουρές πατάτας (+αρακά) με δικό τους γάλα
- πίτσα με τριμμένη ντομάτα και τυρί
-κεφτεδάκια
- κρέμα Νο 1*
- κρέμα Νο 2**
- κρέμα Νο 3***

Κρέμα Νο1*

• 100 γρ. νερό
• 3 μεζούρες από το γάλα του
• λίγες νιφάδες βρώμης                      στο multi κρεμούλα
• 1/2 περίπου μήλο
• 1/2 περίπου άσπρη γλυκοπατάτα

Κρέμα Νο 2**

• 90 ml γάλα από το δικό του
• 1 κρόκο  αβγού                               βράζουμε το γάλα με το χτυπημένο                                                                                  αυγο +προσθέτουμε το σιμιγδάλι. Μη γίνει πηχτό!!
• 1 κουταλιά σούπας κοφτή σιμιγδάλι 
• λίγη κανέλα

Κρέμα Νο 3***
Η κλασσική άνθος αραβοσίτου

Η πρώτη ίωση..

Η πρώτη σου ίωση σου χτύπησε την πόρτα. Πυρετός μέχρι και πάνω από 39, ανορεξία, έμετοι. Πανικός. Αν και γιατροί, στεκόμαστε μουδιασμένοι και ανήμποροι να σε βοηθήσουμε ουσιαστικά, ολοκληρωμένα και γρήγορα. Περιοριζόμαστε σε αντιπυρετικά, υποθετάκια apotel κομπρεσούλες και κρύα ντουζ. Δεν υπήρχε τελικά και τίποτα άλλο να κάνουμε.  Μια ponstan, μια apotel σου δίναμε και φρόντιζα να σε έχω πολύ αγκαλίτσα, να νιώθεις ασφάλεια. Η δόση του ponstan η μισή από τα κιλά σου. Και όταν ο πυρετός ανέβαινε πάνω από 39, ενώ είχες κρύα άκρα σε αγκαλιάζαμε να είσαι ζεστη (ανέβαινε ο πυρετός) και με το που γινόταν ζεστά τα άκρα σου σε κάναμε κρύα-χλιαρά ντουζ, και σε αφήναμε με το φανελάκι για να πέσει ο πυρετός. Ο ανώριμος οργανισμός σου πάλεψε και έδωσε τον δικό του αγώνα σε ένα τσούρμο μικρόβια που του επιτέθηκαν, γι αυτό και ο πυρετός, αλλά όταν επιμένει..είναι θέμα. Σε πήγαμε και στο νοσοκομείο. Σου πήρανε αίμα για πρώτη φορά.. έχω κρατήσει το βαμβακάκι. "Ιωσούλα" αποφάνθηκε η ιατρός.  3 μέρες κράτησε το μαρτύριο σου και το δικό μας. Μετά επανήλθες δριμύτερη και κάποια κιλά πιο αδύνατη....

Άντε γεια!

"Αντε γεια" και ο απόηχος των λέξεων συνοδεύεται από μια γλυκιά, μωρουδίστικη φωνή που ψάχνει το ηχόχρωμα της ακόμα.  "Αντε γεια" λες και ξαναλές και είναι φράση που σου έμαθε ο μπαμπάς σου και καμαρώνει κάθε φορά που προσπαθείς να βάλεις τις συλλαβές στη σειρά και να συντονίσεις τα χειλάκια σου. Μετά, σου ζητά και ένα "κόλλα πέντε", τείνεις το μικροσκοπικό χεράκι σου και αρχίζεις να χτυπάς το χέρι του μπαμπά.  Κρεσέντο ευτυχίας για τον πατέρα σου.  Και μετά σου λένε ότι τα παιδιά δεν φέρνουν την ευτυχία από μόνα τους...
...........................................................................................Αντε γεια!

Μου λείπεις...

Σήμερα κοιμάσαι στους παπούδες..... το κρεβατάκι σου άδειο...
                          ..................η πράσινη ζακετούλα σου κρεμασμένη στο πάρκο σου με σηκώνει από τον καναπέ και με κάνει να την πάρω στα χέρια μου και να την μυρίσω....


.......................................Μου λείπεις.......................................................

Ψυχραιμία κορίτσια!

Το τελευταίο διάστημα όλο και συναντώ νεομαμάδες που το μικρούλι τους δεν έχει χρονίσει ακόμη, σαν την δικιά μου και ανάμεσα σε όλες αυτές τις συζητήσεις περί θηλασμού, φαγητού, ύπνου κτλ ξώφαλτσα ανοίγεται και τείνει γρήγορα να κλείσει το θέμα της ψυχολογίας. Ωπα! Βάστα! Αυτό είναι μείζων θέμα! Και ναι συνάδελφε, που ξέρω ότι θα με διαβάσεις, εσύ στάθηκες πηγή έμπνευσης για το εν λόγω άρθρο. Και να πω ότι δεν τα πέρασα...τα πέρασα και γι αυτό έχω λόγο και μούτρα να μιλήσω.
Καταρχάς, κορίτσια ψυχραιμία, όλα αυτά τα up και τα down που νιώθουμε το πρώτο διάστημα μετά τον τοκετό εξηγούνται και επιστημονικά, από τις γρήγορες ανακατατάξεις των ορμονών (μειώνονται τα οιστρογόνα και η προγεστερόνη , αυξάνεται η προλακτίνη). Επίσης, η αίσθηση της ευθύνης, η αλλαγή στο σώμα μας, τα επιπλέον κιλά, το πρήξιμο, και η κόπωση που υφιστάμεθα τον πρώτο καιρό είναι ικανά και αναγκαία να μας στείλουν στον ψυχίατρο. Το 50%  των λεχώνων παρουσιάζει μελαγχολική συμπεριφορά από ένα τριήμερο μέχρι και το πρώτο 3μηνο μετά τον τοκετό, αλλά αν αυτή η συμπεριφορά επιμένει, τότε μιλάμε για κατάθλιψη και θέλει υποστηριξη από ειδικούς.
Σε αυτές τις περιπτώσεις θέλεις και απαιτείς υποστηρικτούς συζύγους, που να λαμβάνουν ενεργό δράση τόσο στο μεγάλωμα του παιδιού, από ξεσκάτισμα, μέχρι, φαΐ (αν δεν θηλάζει), όσο και στις δουλειές του σπιτιού. Δεν θα του πέσουν τα χέρια να πλύνει τα πιάτα και εκείνη την κατσαρόλα, ούτε θα κακοχαρακτηριστεί αν απλώσει τα ρούχα. Η βοήθεια είναι ευπρόσδεκτη και πρέπει και εμείς να πάψουμε να το παίζουμε super ήρωες. Το παιδάκι μας μας χρειάζεται περισσότερο από ποτέ! Το να στερήσεις την αγκαλιά και το χαμόγελο από το παιδί είναι πολύ βαρύτερο από το να βάλεις τις μαξιλαροθήκες ασιδέρωτες στο συρτάρι. Εγώ ανήκω στις τυχερές που ο άντρας μου με βοηθά, με κατανοεί και με στηρίζει πολύ.
Τα ξαφνικά κλάματα, η μελαγχολική διάθεση και το άγχος των πρώτων μηνών σιγά-σιγά αποδράμουν, οι ορμόνες ισορροπούν και το παιδί φτιάχνει ένα πρόγραμμα, μια ρουτίνα.  Τώρα όσον αφορά τα νεύρα μας....είναι λίγο τεταμένα και εδώ θέλει λίγη προσοχή γιατί μπορεί στο μυαλό μας να μεγενθύνουμε διάφορες καταστάσεις και να δημιουργούμε δυσανάλογες συγκρούσεις. Οι μαμαδοπεθεράδες που έχουν κατουρήσει το βρακί από την χαρά του ερχομού του εγγονιού τους,  και θα τρέξουν να το παίξουν αυθεντίες γιατί "2-3-4 παιδιά έχω μεγαλώσει, λες να μην ξέρω" , δε έχουν σκοπό να μας μειώσουν αλλά να βοηθήσουν. Βέβαια, απορροφούνται τόσο πολύ από το νέο τους ρόλο, που πολλές φορές νιώθουμε να μας παραγκωνίζουν. Ψυχραιμία, θα ξαναπώ κορίτσια. Σε αυτές τις γυναίκες χρωστάμε ευγνωμοσύνη...μας μεγαλώνουν τα παιδιά μας. Φυσικά δεν είναι άμοιρες ευθυνών....αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα!

Cooking time!!!

Το φαγητό σου είναι ένα θέμα. Και όχι ένα απλό θέμα! Έφτασες 10 μηνών και δεν έφαγες ποτέ κρέμες, πέραν του τιμημένου ριζάλευρου και όσο για το φρούτο, αρέσκεσαι στο να το τρως κομμάτι -κομμάτι και αυτό τώρα τελευταία που έβγαλες δόντια...ούτε που να το φτύσεις αλεσμένο. Οι φρουτόκρεμες του εμπορίου είναι πεντανόστιμες, αλλα ούτε που συγκινείσαι α δοκιμάσεις. Στις μεγάλες πείνες κάτι γίνεται, αν και δεν σε αφήνω ποτέ να πεινάσεις! Από 5 μηνών ξεκίνησες να τρως τραχανά ξινό, ο οποίος αποτέλεσε και αποτελεί την super Food σου! Τον τρως το πρωί, ως δεκατιανό, όταν αρνείσαι όλες αυτές τις κρέμες του εμπορίου, και σίγουρα πριν πας για ύπνο το βράδυ. Το μεσημεριανό σου δόξα τω θεώ το τιμάς. Βέβαια και εγώ δεν σε αφήνω, να βαριέσαι με  όλο τα ίδια και τα ίδια, και έτσι λαμβάνοντας υπόψιν και τις γευστικές σου κατά καιρούς προτιμήσεις σου μαγειρεύω διάφορες φαγητάκια. Μερικά αγαπημένα σου είναι:

Σημείωση: πέραν του κρεμμυδιού, της ντομάτας, και του αρνιού που μπήκαν στον 7-8 μήνα, τα υπόλοιπα κανονικά από την αρχη.

Κοτόπουλο με ρύζι 
 Βράζω ένα κομματάκι κοτόπουλο με λίγα φύλλα δενδρολίβανου, να νοστιμίσει, και όταν βράσει το κρέας, ρίχνω μέσα το ρύζι. Στο τέλος προσθέτω δυο κουταλιές μεγάλες λάδι. Στο μπλέντερ βάζω μόνο το κρέας και το ζουμάκι του φαγητού, και στο μίγμα 'έπειτα προσθέτω και το ρύζι. Γιαμ!

Μοσχαράκι με πατατα, κολοκύθι, καρότο, σπανάκι και σέλινο
Βράζω το μοσχαράκι, και προσθέτω την πατάτα, το κολοκύθι, λίγο καρότο (το πολυ καρότο γλυκίζει το φαγητό, και δεν σου αρέσει) και σπανάκι. Τα αλέθω όλα στο μπλεντερ και voila!

Σπανακόρυζο
Μιας και αναφέραμε το σπάνακι, μια άλλη συνταγή που προτιμάς είναι το σπανακόριζο.

Μοσχαράκι με κολοκύθι, λίγο κρεμμύδι, πιπεριά και φιδελάκι

Μοσχαράκι με κριθαράκι και τριμμένη ντομάτα

Αρνί με ρύζι  και ένα φύλλο δάφνης

Κιμάς (μισός μοσχαρίσιος, μισός πρόβειος) με κουσκουσάκι, ντομάτα και λίγο  κρεμμύδι

Μοσχαράκι με γλυκό τραχανά και ντομάτα

Κοτόπουλο με κουνουπίδι, λίγο ρύζι και σελινόριζα

Μοσχάρι με μπρόκολο και κουσκουσάκι

Κοτόπουλο με φασολάκια, πατάτα  και λίγο πιπεριά

Πουρές πατάτας

Ψάρι (μπακαλιαράκι, φαγκρί, γλώσσα) με πατάτα, κολοκύθι και σελινόριζα

Γλυκά από τον 8 μήνα
Κουλουράκια χωρίς πολύ ζάχαρη
τσουρεκάκια >>
κρέμα βανίλια γιώτης

άγλυκο κέικ με γάλα δικό σου
1 κούπα λάδι
1/2 κούπα φυσικό χυμό πορτοκάλι, 
1/2 κούπα γάλα δικό σου
1/2 μπέικιν πάουντερ
2 κουταλιές φρουκτόζη
αλεύρι


Αυγό που δοκίμασα να σου δώσω στον 9 μήνα, έκανες αλλεργία, οπότε το αφήσαμε για μετά τον 12ο.

Το σπανάκι και τη σελινόριζα τα βάζω από την αρχή στη διατροφή σου και τα προτιμάς.
Από φρούτα σου αρέσει να μασουλάς φέτες πορτοκάλι, μπανάνα και τελευταία κεράσια και ροδάκινα

Γενικότερα είμαι της άποψης ότι βάζουμε ένα-ένα τα λαχανικά και τα ζυμαρικά ιδίως αν τα δοκιμάζεις για πρώτη φορά, για να προλάβουμε τυχόν αλλεργίες, αλλά χωρίς όμως μεγάλα μεσοδιαστήματα.

 Καλή σου όρεξη!

Αντίληψη...

Της κουκουβάγιας το παιδί είναι το ομορφότερο και το εξυπνότερο. Έτσι νιώθω με εσένα, χωρίς να έχω μέτρο σύγκρισης και με άλλα παιδάκια.
Καταλαβαίνεις τόσα πολλά που εντυπωσιάζομαι.

Σου δίνω τη χτένα...και κάνεις να χτενιστείς.
Σου δίνω το καπέλο, ή τα κοκαλάκια σου και τα βάζεις στο κεφάλι σου.Βέβαια απλά τα αφήνεις εκεί...
Σου δίνω τα παπούτσια σου και χτυπάς με αυτά τα πόδια σου, δείχνοντας μου ότι μπαίνουν εκεί. Το ίδιο και με τις κάλτσες σου.
Σου ζητώ να σηκώσεις τα χεράκια πάω για να μην μαγκώσω τα χεράκια σου και τα σηκώνεις.
Σήμερα είχες μπροστά σου το κουτί της αντηλιακής σου. Σου ζήτησα να βάλεις το χεράκι σου μέσα, για να δούμε αν χωράει και το έκανες!!Πως το κατάλαβες?!
Πλένουμε τα χεράκια και όταν πλέω το ένα, σου ζητώ το άλλο...και μου το δίνεις...
Σου ζητώ να κάνουμε κόλλα 5..το κάνεις (αυτό το έκανες από πιο μικρή, 5-6 μηνών)
Το ίδιο και τα παλαμάκια, τα έκανες από πολύ μικρή.
Κάτι που είναι πολύ περίεργο είναι η ικανότητα σου να πίνεις μόνη σου νερό. Από 4 μηνών έπιανες το εκπαιδευτικό ποτηράκι, μόνο που δε σε έκοβε να το γυρίσεις για να πιεις. Πλέον πιάνεις μπουκάλια, ποτήρια και πίνεις μόνη σου, χωρίς βοήθεια. Αυτονομείσαι.
Πιάνεις όλες τις εικόνες των Αγίων και τις φιλάς. Αυτό σου το έμαθε ο πατέρας σου.
Κάνεις πως μετράς με τα δαχτυλάκια σου.
Κάνεις ζήτω.Αυτό σου το έμαθε η γιαγια Ευαγγελία.
Γενικότερα καταλαβαίνεις το όχι και το μη.
Ποιός το ακούει  όμως???
Οι παππούδες σου πλέον σε φωνάζουν "αντάρτη"........

Οι πρώτες σου λέξεις...

Οι πρώτες σου λέξεις...

Γιαγια...την κοιτάς στα μάτια και τη φωνάζεις κανονικά πολλές φορές τη μέρα και χωρίς λόγο πολλες φορές.
Μαμαμα...καθαρα μαμά δεν το έχεις πει ακόμη. Με κοιτάς και με φωνάζεις "μαμαμα" όταν έχεις την ανάγκη μου μόνο.
Μπαμπαμπα....το ίδιο και με τον μπαμπά. Κυρίως όταν έχεις το τηλέφωνο στα χέρια σου. Έτσι σε μάθαμε να καλείς τον μπαμπά στο τηλ για να μιλήσετε.
Μπα.......η μπάλα
Πα...τα παπούτσια
ατα....η βόλτα
τατα.......το λες Συνέχεια....και δε έχω καταλάβει τι σημαίνει ακόμη...

Αποκάλυψη....

Λέω αποκάλυψη και όχι ανακάλυψη, γιατί για σένα όλα αποκαλύπτονται μπροστά σου σαν πρωτοφανή. Σου αρέσει πολύ να περπατάς, ενώ σε υποβαστάζω από τους ώμους και εσύ τεντώνεις τα πόδια σου μπροστά σε κάθε βηματισμό, ωσαν τους τσολιάδες στο σύνταγμα. Με το δαχτυλάκι σου δεν σταματάς να δείχνεις ό,τι σου κάνει εντύπωση και τσατίζεσαι απίστευτα πολύ αν δεν ικανοποιηθούν οι εντολές σου κοντέσσα βαλέρενα. Μπουσουλάς στη βεράντα και κυνηγάς τα μυρμήγκια...προσπαθείς να τα πιάσεις...όταν το καταφέρνεις προσπαθείς να τα φας...σε σταμάτω..κλαις από αντίδραση....σε αφήνω να ξανακυνηγήσεις μυρμηγκάκια...τι πιο αγνό απο αυτά...
Μου δείχνεις τη γλάστρα...σε πηγαίνω περπατώντας....τραβάς μερικά φύλλα και χώνεις τα χέρια σου στο χώμα...πιάνεις το χώμα και το πετάς κάτω...ο μπαμπάς σου με μαλώνει ότι σε κακομαθαίνω...εγώ το απολαμβάνω...τι πιο υπέροχο από την επαφή με τη φύση..
Μετά πάμε να πλύνουμε τα χεράκια. Προσπαθείς να πιάσεις το νερό και δε μπορείς...θυμώνεις....γελάς...τσιρίζεις...και πάλι από την αρχή.
Με αγκαλιάζεις, και σου ζητώ φιλί. Σκύβεις προς το μέρος μου και φιλιόμαστε στο στόμα. Με καρφώνεις στα μάτια με τα όμορφα πράσινα μάτια σου και μου ξααπροτάσσεις τη μουσούδα σου. Ξαναφιλιόμαστε.  Το δαχτυλάκι δείχνει προς την εξώπορτα...Μια νέα βόλτα ξεκινά....

ΖΖΖΖΖΖΖΖΖ Το Ζουζούνι!

Μπουσουλάς από δωμάτιο σε δωμάτιο. Πιάνεσαι από τον καναπέ και σηκώνεσαι όρθια. Ξαναπέφτεις. Ξανασηκώνεσαι. Συνεχίζεις να μπουσουλάς.Κάτω από το τραπέζι βλέπεις την μπάλα σου. Μπουσουλάς πιο γρήγορα. "Γωγία" σου φωνάζω, "όχι", "θα χτυπήσεις". Γυρίζεις με κοιτάς, μου χασκογελάς,μοστράροντας μου τα 4 δόντια σου, βγάζεις μια ξεσηκωτική κραυγή, σχεδόν τσιρίδα και συνεχίζεις να τρέχεις. 1η απόπειρα να με ξεγελάσεις.

Κάνουμε κούρα περιποίησης. Σου κόβω τα νυχάκια. Κάθεσαι και παρατηρείς με θρησκευτική ευλάβεια τι κάνω. Ανοίγεις τα δαχτυλάκια σου σαν μούτζα για να με διευκολύνεις και δεν διαμαρτύρεσαι ποτέ...και αυτό το έκανες από 2 μηνών! Που και που γυρίζεις και με κοιτάς , χαμογελάς και συνεχίζεις να κοιτάς. Το ίδιο ήσυχη και αδιαμαρτύρητη είσαι όταν σου καθαρίζω τα αυτάκια ή σου βάζω ορό στη μύτη. Αυτό που δεν αντέχεις όμως είναι όταν σου κόβω τα νυχάκια από τα ποδαράκια. Τα κουνάς πέρα δώθε και μετά τα αρπάζεις με τα χεράκια σου και τάχα τα βάζεις στο στόμα σου, μην αφήνεις περιθώριο για τίποτα παραπάνω. 2η απόπειρα να με ξεγελάσεις.

Σε χτενίζω, και σου βάζω κοκαλάκι. Με το που σου το βάζω απλώνεις το χεράκι σου να το βγάλεις. "Μη" σου φωνάζω. Κοκαλώνεις, με καρφώνεις στα μάτια, γελάς πονηρά και σε ανύποπτο χρόνο ξαναπλώνεις το χεράκι σου, πιο γρήγορα  αυτή τη φορά, και σε ξανασταματάω "Μηηηη", ξεκαρδίζεσαι στα γέλια, δεν το βγάζεις, ενώ έχεις αυτή την δυνατότητα, κατεβάζεις τα χεράκια σου με κοιτάς πονηρά και ξαναδοκιμάζεις ακόμα πιο γρήγορα, σταματώντας το χεράκι σου στο κοκαλάκι. Δεν το βγάζεις. Σου αρέσει απλά να με βλέπεις να τρομάζω ή να με εμπέζεις τάχαμου. 3η απόπειρα να με ξεγελάσεις.

Σου μιλάω και σου εξηγώ  ποια είναι η σωστή συμπεριφορά σε ένα μωράκι για κάτι και εσύ με κοιτάς, μου κάνεις ματάκια (ανοιγοκλείνεις γρήγορα τα μάτια σου χαμογελώντας) και συνεχίζις το χαβά σου. 

Σε ταΐζω, δεν θέλεις να φας άλλο και σφραγίζεις το στόμα σου. Επιμένω. Το ανοίγεις, αλλά το φτύνεις μετά. Γυρίζεις το κεφάλι δεξιά και αριστερά. Τίποτα. Εγω εκεί, επιμένω. Σκύβεις προς το μέρος μου, και προτάσσεις τα χειλάκια σου για να με φιλήσεις στο στόμα. Κουλό μεν, αλλά πιάνει. Σταματάω.

Κουκου τα!

Τι κι αν δεν σε παίζουμε κουκου τα μερικές φορές. Το παίζεις μόνη σου. Αρπάζεις το "νανι" σου,  καλύπτεις το πρόσωπο σου και μετά το τραβάς προς τα κάτω και φωνάζεις "ταααααααα"! Μερικές φορές λες ξεκάθαρα "κουυυυυυ", εγώ συμπληρώνω, "τααα!" και εσυ ξερκαδίζεσαι στα γέλια. Μια μέρα ο μπαμπας μας είχε ξαπλώσει στα πόδια σου και λαγοκοιμόταν. Εσυ τον πείραζες στο πρόσωπο, ξερόβηχες για να τον κάνεις να σε προσέξει, και μετά αποφάσισες να παίξεις μαζί του κουκου τα. Σε κοιτούσε με απορία, αλλά και με θαυμασμό. Το κοριτσάκι του ήξερε να ολοκληρώσει ένα παιχνίδι μόνο του.  " Μπρααααβο Γεωργία" ξεφώνησε χαρούμενος και εσύ σαν να είχες έτοιμη την απάντηση, του χαμογέλασες και χτύπησες παλαμάκια με τα στρουμπουλά σου τα χεράκια.             " Καταλαβαίνει πλέον και την λέξη -παλαμάκια-" συμπλήρωσα.  Και για να με επιβεβαιώσεις, στο άκουσμα της λέξης, άρχισες πάλι να χτυπας παλαμάκια.