Η ποίηση στην ζωή μου είναι ένα στοιχείο που μεγαλώνει και ωριμάζει μαζί μου... Από τους πολύ αγαπημένους μου... Στο αφιερώνω. "Για να είσαι μεγάλος,να είσαι ολόκληρος:τίποτα Από τον εαυτό σου μην υπερβάλλεις ή αποκλείεις. Να είσαι ολόκληρος εσύ σε κάθε πράγμα.Βάλε τον εαυτό σου Στο μικρότερο πράγμα που κάνεις. Έτσι και η σελήνη ολόκληρη σε κάθε λίμνη λάμπει Και λάμπει,γιατί ζει ψηλά."
Στο πάρκο στέκεσαι όρθια δίπλα μου στο παγκάκι και μασουλάς ένα μπισκότο digestive, ενώ παρατηρείς χαρούμενη κάτι κοριτσάκια λίγο παραδίπλα που παίζουν κυνηγητό. Μια γιαγια σε πλησιάζει και σε ρωτάει "πιτσινάκι τι τρως;" "Μμ" απάντησες και ο δείκτης σου αποφασιστικός και αλάνθαστος έδειξε το κουτί που κρατούσα.' Μωρε μπράβο η μικρή" σκέφτηκα και η γιαγιά ορεξάτη για κουβέντα συνέχισε "θα μου δώσεις ένα;" και εσύ αμέσως έτεινες το χεράκι σου προς το μέρος της, "Μμ" ξανάκανες. "Οχι, όχι, θα μου δώσει η μαμά σου, ποια είναι η μαμά σου;" εξακολουθούσε να σε πειράζει η γιαγιά και εσύ με μια φυσικότητα γύρισες προς το μέρος μου και είδα το δείκτη σου να με σημαδεύει, ωσάν να με κατέδιδες. "Ά στο καλό, δες τηνα που απαντάει κιόλας" είπα απο μέσα μου, και αρκέστηκα σε ένα επιφώνημα χαράς "Μπραβο Γιωργίνα μου!". Η γιαγιά όμως συνέχισε να σε ρωτά "που είναι τα χεράκια σου, ξέρεις;" και εσύ με μια κίνηση κουπε-πε, της έδειξες τα χεράκια σου. "Που είναι τα πόδια σου; ξέρεις;" και εσύ έσκυψες να πιάσεις τις πατούσες σου. "Που είναι τα μαλλιά σου;" και εσύ με τα δυο χεράκια σου έπιασες τα μαλλιά σου. "Που είναι η γλώσσα σου;" και εκεί έβγαλες την γλώσσα σου και άρχισες να γελάς. Καθόμουν και σε παρατηρούσα εκστασιασμένη για το νέα σου κατορθώματα, αλλά και συνάμα αλλόκοτα θυμωμένη γιατί δεν διεπίστωσα ΕΓΩ πριν την άγνωστη γιαγιά (κυρία Αφροδίτη μας συστήθηκε) ότι είσαι σε θέση να δείχνεις και να απαντάς σε τέτοιες ερωτησούλες. Ως τώρα απλά σου μιλούσα και σου εξηγουσα, αλλά ποτέ δε σε ρωτούσα...Φεύγοντας η γιαγιά, ξεκίνησα καταιγισμό ερωτήσεων, "που είναι οι κούνιες;", "που είναι τα κοριτσάκια;", "που είναι τα λουλουδάκια;" ...".." και εσύ εντελώς φυσικά τις περισσότερες φορές γύριζες με το δαχτυλάκι σου και σημάδευες τον στόχο. Φούσκωνα σαν παγώνι σε κάθε σου απάντηση και σκεφτόμουν πόσο έξυπνο παιδί είσαι! Αφού παίξαμε το ίδιο παιχνίδι ερωτήσεων με τον μπαμπά και καμαρώναμε για την εξυπνάδα σου και για το πόσο πολλά καταλαβαίνεις και πόσο νωρίς κάνεις κάποια πράγματα, νάσου την άλλη μέρα στο δρόμο και η παιδίατρός μας. Χάρηκες πολύ όταν την είδες και άπλωσες τα χεράκια σου να σε πάρει αγκαλιά. Αμέσως έπιασες το τσιμπιδάκι που είχε στα μαλλιά της και εγώ άδραξα την ευκαιρία να σε ρωτήσω που είναι το δικό σου κοκαλάκι, με εσένα να απαντάς απλώνοντας το χεράκι σου και βγάζοντας το. "Καταλαβαίνει πολλά πλέον Μαρία και μου κάνει εντύπωση που την ρωτάω διάφορα και μου τα δείχνει με το δάχτυλο"! ανέφερα τις διαπιστώσεις μου στην γιατρό σου , για να μου απαντήσει, " ε ναι Σοφία μου, στο χρόνο τα παιδάκια πρέπει να καταλαβαίνουν κάποιες βασικές ερωτήσεις, να δείχνουν εννοείται με το δάχτυλο και να λένε κάποιες λεξούλες, μαμα, μπαμπα, γιαγια κτλ, το αντίθετο θα ήταν πρόβλημα . Είναι μια χαρά η Γεωργίτσα μας, φυσιολογικότατη. Indigo πάντως δεν είναι!" .
Χαμογέλασα στη Μαρία και συνεχίσαμε τη βόλτα μας. Κάθε τόσο γύριζες με κοιτούσες, μου έκανες ματάκια και γύριζες πάλι μπροστά. Ιndigo ή όχι, έξυπνο, χαζό, όμορφο ή άσχημο, κάθε παιδάκι φαντάζει ένας μικρός ήρωας στα μάτια της μαμάς, και έτσι πρέπει να είναι. Γιατί ακριβώς αυτή η πεποίθηση μας είναι αυτή που βάζει φτερά στα παιδάκια μας και τα κάνει να πετάξουν.
Ένας μήνας πριν να κλείσεις τον πρώτο σου χρόνο. Μπουσουλάς, "οργώνοντας' όλο το σπίτι, που και που σταματάς, πιάνεσαι από κάποιο έπιπλο και σηκώνεσαι όρθια. Δεν σταματάς καθόλου, να μιλάς, να παίζεις με τις μπάλες σου, να μπουσουλάς, να ανοίγεις ντουλάπια , να βγαίνεις στη βεράντα, να μεταφέρεις πράγματα από δωμάτιο σε δωμάτιο, λες και κάποιος σε έβαλε να τακτοποιήσεις το σπίτι και όλα αυτά κάτω από το άγρυπνο μάτι μου, δίχως όμως κιόλας να σε περιορίζω. σε αφήνω να νομίζεις ότι είσαι ανεξέλεγκτη. Διασκεδάζω με αυτή την αίσθηση ελευθερίας που νομίζεις ότι έχεις, και σε κάνει να δοκιμάζεις ότι βρεθεί μπροστά σου. Κάποια στιγμή πέφτω και εγώ χάμω και αρχίζω να παίζω μαζί σου. Πλέον ξέρεις να μου πετάς την μπάλα και περιμένεις να σου την πετάξω και εγώ, αλλά δεν διασκεδάζεις το ίδιο όπως παλιότερα με αυτό το παιχνίδι, το βαρέθηκες μάλλον. Ξετρελαίνεσαι όμως να κυνηγάς την μπάλα για να την κλοτσήσεις. Σου αρέσει να βάζεις το χεράκι σου σε ένα μπολ με νερό και σιγά σιγά να προσθέτεις κι άλλα πράγματα μέσα. Καταλαβαίνεις όταν σε ρωτάω που είναι τα χέρια σου, τα κοιτάς, όταν σε ρωτάω που είναι τα παπούτσια σου, λες και εσυ "παπα" και τα πιάνεις και μου τα δίνεις. Όταν πεινάς φωνάζεις "νιανια" και "μαμαμαμαμα". Μήνυμα ελήφθη. Βαριέσαι να κάνεις "γεια σου" όταν σου το ζητάμε, το έκανες παλιότερα πολύ και τώρα το κάνεις μόνο στον πατέρα σου , στους παππούδες σου και στα πουλάκια που πετάνε. Στέλνεις όμως φιλάκια, και δίνεις φιλάκια στο μάγουλο και στο στόμα (σε εμένα και στο μπαμπα μόνο στο στόμα). Κάνεις με φιλάκι με ήχο σουφρώνοντας τα χειλάκια σου και αυτό πολύ σε διασκεδάζει.Φωνάζεις "άντε γεια " και "άϊντε".
Το δαχτυλάκι συνεχίζεις να το προτάσεις δείχνοντας μας κάθε φορά τι θέλεις ή τι σου κάνει εντύπωση και εμείς δεν σταματούμε να σου μιλάμε και να σου εξηγούμε. Παίρνεις τα κοκαλάκια σου και τα τοποθετείς στα μαλλιά σου, εγώ στα βάζω, εσύ τα βγάζεις. Το ίδιο και με την βούρτσα. Με την οδοντόβουρτσα έχεις φάει κόλλημα επίσης, όπου μιμείσαι τις κινήσεις που κάνουμε εμείς. Φρουφρουδάκι μου...
Κάνεις τσακνιπιές προσπαθώντας να κάνεις ματάκια, γυρίζοντας το κεφάλι σου στο πλάι και μετά ξαφνικά προς το μέρος μας χάσκοντας στα γέλια, βγάζοντας μας την γλωσσίτσα σου.
Όταν ξυπνάς πρώτη, έρχεσαι και μας βάζεις το δαχτυλάκι σου στα μάτια μας, ζουλώντας τα για να τα ανοίξουμε. Σου αρέσει επίσης να βάζεις το δαχτυλάκι σου και στο στόμα μας, παίζοντας με τη γλώσσα μας και τα δόντια μας.
Όταν δεν θες να φας άλλο κουνάς δεξιά-αριστερά το κεφάλι σου χαμογελώντας, '''όχι άλλο μπατσαλούνι μου;" και συνεχίζεις να κουνάς το κεφάλι σου καμαρωτή. Κάνω "λαλαα" και προσπαθείς να με μιμηθείς πλαταγίζοντας και εσυ την γλωσσίτσα σου.
Τρελαίνεσαι να παίζουμε "πάει λαγός/μυρμηγκάκι να πιει νερό" και να σου γαργαλάω το λαιμουδάκι και την κοιλίτσα. Ή να κάνω τον σκύλο που πεινάει και θέλει να φάει λίγο χεράκι, ποδαράκι, κοιλίτσα. Ξεκαρδίζεσαι και το γέλιο σου χαϊδεύει την ψυχή μου. Έχει πολύ πλάκα όταν ανεβαίνεις στο κουνιστό αλογάκι και κουνάς το σώμα σου πέρα δώθε για να πας πιο γρήγορα. Το ίδιο κάνεις και στο ποδηλατάκι σου, στο οποίο πλέον πατάς στα στηρίγματα και σηκώνεσαι όρθια. Ακούς ζουζούνια και χορεύεις. Κουνάς το σωματάκι σου και τα χεράκια σου δεξιά αριστερά και ολόκληρο το κορμάκι σου λικνίζεται στο ρυθμό του "ακαντου". Περνάς τα βραχιόλια μου στα μικροσκοπικά, παχουλά χεράκια σου, και ας σκαλώνουν μερικές φορές στον αντίχειρα σου,εγω σε βοηθώ και ύστερα με περισσή ικανοποίηση αρχίζεις να τα κουνάς στον ρυθμό "ντρουμου ντρουμου ντρουμου ντρουμου ντρουμου ντουμ!"
Τρως με μεγάααλη ευχαρίστηση και όρεξη βερίκοκα και ντομάτες.
Θες να δοκιμάσεις όοο,τι μας βλέπεις να τρώμε και εμείς δεν κάνουμε πίσω. Από παγωτό και μπύρα, μέχρι γαύρο και καφέ.Ίσα-ισα βέβαια στα χειλάκια σου για να σου φύγει η ιδέα και η τσατίλα που έχεις όταν θέλεις κάτι πολύ και δεν σου το δίνουμε.
Είναι κι αλλά μικρά και μεγάλα, που δεν αποτυπώνονται σε ένα ιντερνετικό χαρτί. Είναι όλα αυτά τα καθημερινά που στοιχειοθετούν το χαρακτήρα σου και που είναι δυναμικά και διαδραστικά και αλλάζουν μέρα με τη μέρα.
Ένα είναι το σίγουρο, ότι είσαι το φρουφρουδάκι μου το σγουρομάλλικο και ό,τι και αν κάνεις φαντάζει στα μάτια της μαμάς σπουδαίο και μεγαλειώδες.
Σήμερα το πρόγραμμα , είχε κουμπαροκαφέ. Οι μαμάδες μπροστά με τα καρότσια και τα κορίτσια να κοιτάνε ασταμάτητα το ένα το άλλο, και πίσω οι μπαμπάδες. Η κουβέντα κλασσικά γύρω από τα μωρά και τα φαγητά τους μου έδωσε τροφή για σκέψη και αναζήτηση...τι? Απογευματινού φαγητού. Προβληματίζεται η κουμπάρα τι να ταΐσει την μικρή ζουμπουρλού το απόγευμα...βέβαια εγώ με ένα παιδί-βιολί που πιο μονότονο στο φαγητό πεθαίνεις, δεν μπόρεσα ιδιαίτερα να την βοηθήσω, μιας και το απόγευμα της ξαναδίνω από το μεσημεριανό της.Stadaraki δηλαδή. Γιαουρτάκια, κρέμες, σέα μέα δεν φιλοτιμήθηκε να δοκιμάσει. Ιδού όμως μερικές ιδέες για απογευματινό, που σίγουρα κάποιες θα εντάξω μόλις (ξανά) βάλουμε το αυγό στη διατροφή μας.
- εντάξει, ξανά το μεσημεριανό της
- γιαουρτάκι
- ριζόγαλο, με δικό τους γάλα σκόνη
- αυγουλάκι βραστό με ψωμί κ λίγο λαδάκι
- αυγοφέτα
- τον τιμημένο τραχανά με λίγο φέτα και λάδι (εμείς τον τρώμε ως βραδινό)
- χυλοπίτες
- αστράκι/ κουσκουσάκι με λίγο τυρί ή γιαούρτι
- ψωμάκι του τοστ με κίτρινο τυρί-κασέρι
- πουρές πατάτας (+αρακά) με δικό τους γάλα
- πίτσα με τριμμένη ντομάτα και τυρί
-κεφτεδάκια
- κρέμα Νο 1*
- κρέμα Νο 2**
- κρέμα Νο 3***
Κρέμα Νο1*
100 γρ. νερό
3 μεζούρες από το γάλα του
λίγες νιφάδες βρώμης στο multi κρεμούλα
1/2 περίπου μήλο
1/2 περίπου άσπρη γλυκοπατάτα
Κρέμα Νο 2**
90 ml γάλα από το δικό του
1 κρόκο αβγού βράζουμε το γάλα με το χτυπημένο αυγο +προσθέτουμε το σιμιγδάλι. Μη γίνει πηχτό!!
Η πρώτη σου ίωση σου χτύπησε την πόρτα. Πυρετός μέχρι και πάνω από 39, ανορεξία, έμετοι. Πανικός. Αν και γιατροί, στεκόμαστε μουδιασμένοι και ανήμποροι να σε βοηθήσουμε ουσιαστικά, ολοκληρωμένα και γρήγορα. Περιοριζόμαστε σε αντιπυρετικά, υποθετάκια apotel κομπρεσούλες και κρύα ντουζ. Δεν υπήρχε τελικά και τίποτα άλλο να κάνουμε. Μια ponstan, μια apotel σου δίναμε και φρόντιζα να σε έχω πολύ αγκαλίτσα, να νιώθεις ασφάλεια. Η δόση του ponstan η μισή από τα κιλά σου. Και όταν ο πυρετός ανέβαινε πάνω από 39, ενώ είχες κρύα άκρα σε αγκαλιάζαμε να είσαι ζεστη (ανέβαινε ο πυρετός) και με το που γινόταν ζεστά τα άκρα σου σε κάναμε κρύα-χλιαρά ντουζ, και σε αφήναμε με το φανελάκι για να πέσει ο πυρετός. Ο ανώριμος οργανισμός σου πάλεψε και έδωσε τον δικό του αγώνα σε ένα τσούρμο μικρόβια που του επιτέθηκαν, γι αυτό και ο πυρετός, αλλά όταν επιμένει..είναι θέμα. Σε πήγαμε και στο νοσοκομείο. Σου πήρανε αίμα για πρώτη φορά.. έχω κρατήσει το βαμβακάκι. "Ιωσούλα" αποφάνθηκε η ιατρός. 3 μέρες κράτησε το μαρτύριο σου και το δικό μας. Μετά επανήλθες δριμύτερη και κάποια κιλά πιο αδύνατη....
"Αντε γεια" και ο απόηχος των λέξεων συνοδεύεται από μια γλυκιά, μωρουδίστικη φωνή που ψάχνει το ηχόχρωμα της ακόμα. "Αντε γεια" λες και ξαναλές και είναι φράση που σου έμαθε ο μπαμπάς σου και καμαρώνει κάθε φορά που προσπαθείς να βάλεις τις συλλαβές στη σειρά και να συντονίσεις τα χειλάκια σου. Μετά, σου ζητά και ένα "κόλλα πέντε", τείνεις το μικροσκοπικό χεράκι σου και αρχίζεις να χτυπάς το χέρι του μπαμπά. Κρεσέντο ευτυχίας για τον πατέρα σου. Και μετά σου λένε ότι τα παιδιά δεν φέρνουν την ευτυχία από μόνα τους...
...........................................................................................Αντε γεια!
