Σαν σήμερα πριν τόσα ακριβώς χρόνια γεννήθηκα και εγώ. Έβαλα τα καλά μου και σε εσένα το ίδιο και με τον μπαμπά μας, που καμάρωνε κρυφοφανερά για τις κωκώνες του, βγήκαμε βόλτα στην πλατεία. Σε όλη τη διαδρομή με το αυτοκίνητο φώναζες ενθουσιασμένη "άτα, άτα,άτα μαμαμα". Σας άφησα τους δυο σας και πήγα να τακτοποιήσω κάποιες δουλειές. Όταν επέστρεψα καθόσασταν στο συντριβάνι της κεντρικής πλατείας και γελούσατε ηχηρά. Κοντοστάθηκα και σας παρατηρούσα. Ένιωσα να φουσκώνω από ευτυχία και από πληρότητα. Πλησίασα και χτύπησα δυνατά παλαμάκια. Γύρισες, με κοίταξες και άρχισες να χοροπηδάς από χαρά, ζητώντας επίμονα να σε πάρω αγκαλιά. Ο μπαμπάς ήρθε από πίσω, μας αγκάλιασε και τσουπ....μπροστά μου εμφανίστηκε μια τεράστια ανθοδέσμη με πολύχρωμα λουλούδια, αλλά οι τέσσερις ήλιοι στη μέση ήταν αυτοί που την έκαναν πιο εντυπωσιακή. "Χρόνια πολλά μανούλα" ξεφώνησε και με φίλησε. Βέβαια, δεν παρέλειψε να φιλήσει και εσένα. Χωρίς να χάσεις καιρό άπλωσες το χεράκι σου και έκοψες ένα ανθάκι από το μπουκέτο, και μετά ένα άλλο και μετά ζητούσες κι άλλο, ενώ είχες ήδη δυο-τρια στα χέρια σου και άλλα τόσα στα κατσαρά σου τα μαλλάκια. "Της πήρα και της μικρής μια μικρή ανθοδέσμη, με μαργαρίτες" δήλωσε ο μπαμπάς μας. "Α ναι! και που είναι;" φώναξα συνεπαρμένη από το νέο. "Τις μάδησε όλες!!Γι αυτό πρόσεξε σε παρακαλώ με την δικιά σου.....μην την αφήνεις να μαδήσει 50 ευρώ! Κρίμα είναι!!". Μια γιαγιά στην άκρη του συντριβανιού που μας παρατηρούσε τόση ώρα ξέσπασε να γελά και αυτή μαζί με εμάς, ενώ εσύ συνέχισες να ζητάς απελπισμένα κι άλλο ένα λουλουδάκι...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου