Στο πάρκο στέκεσαι όρθια δίπλα μου στο παγκάκι και μασουλάς ένα μπισκότο digestive, ενώ παρατηρείς χαρούμενη κάτι κοριτσάκια λίγο παραδίπλα που παίζουν κυνηγητό. Μια γιαγια σε πλησιάζει και σε ρωτάει "πιτσινάκι τι τρως;" "Μμ" απάντησες και ο δείκτης σου αποφασιστικός και αλάνθαστος έδειξε το κουτί που κρατούσα.' Μωρε μπράβο η μικρή" σκέφτηκα και η γιαγιά ορεξάτη για κουβέντα συνέχισε "θα μου δώσεις ένα;" και εσύ αμέσως έτεινες το χεράκι σου προς το μέρος της, "Μμ" ξανάκανες. "Οχι, όχι, θα μου δώσει η μαμά σου, ποια είναι η μαμά σου;" εξακολουθούσε να σε πειράζει η γιαγιά και εσύ με μια φυσικότητα γύρισες προς το μέρος μου και είδα το δείκτη σου να με σημαδεύει, ωσάν να με κατέδιδες. "Ά στο καλό, δες τηνα που απαντάει κιόλας" είπα απο μέσα μου, και αρκέστηκα σε ένα επιφώνημα χαράς "Μπραβο Γιωργίνα μου!". Η γιαγιά όμως συνέχισε να σε ρωτά "που είναι τα χεράκια σου, ξέρεις;" και εσύ με μια κίνηση κουπε-πε, της έδειξες τα χεράκια σου. "Που είναι τα πόδια σου; ξέρεις;" και εσύ έσκυψες να πιάσεις τις πατούσες σου. "Που είναι τα μαλλιά σου;" και εσύ με τα δυο χεράκια σου έπιασες τα μαλλιά σου. "Που είναι η γλώσσα σου;" και εκεί έβγαλες την γλώσσα σου και άρχισες να γελάς. Καθόμουν και σε παρατηρούσα εκστασιασμένη για το νέα σου κατορθώματα, αλλά και συνάμα αλλόκοτα θυμωμένη γιατί δεν διεπίστωσα ΕΓΩ πριν την άγνωστη γιαγιά (κυρία Αφροδίτη μας συστήθηκε) ότι είσαι σε θέση να δείχνεις και να απαντάς σε τέτοιες ερωτησούλες. Ως τώρα απλά σου μιλούσα και σου εξηγουσα, αλλά ποτέ δε σε ρωτούσα...Φεύγοντας η γιαγιά, ξεκίνησα καταιγισμό ερωτήσεων, "που είναι οι κούνιες;", "που είναι τα κοριτσάκια;", "που είναι τα λουλουδάκια;" ...".." και εσύ εντελώς φυσικά τις περισσότερες φορές γύριζες με το δαχτυλάκι σου και σημάδευες τον στόχο. Φούσκωνα σαν παγώνι σε κάθε σου απάντηση και σκεφτόμουν πόσο έξυπνο παιδί είσαι! Αφού παίξαμε το ίδιο παιχνίδι ερωτήσεων με τον μπαμπά και καμαρώναμε για την εξυπνάδα σου και για το πόσο πολλά καταλαβαίνεις και πόσο νωρίς κάνεις κάποια πράγματα, νάσου την άλλη μέρα στο δρόμο και η παιδίατρός μας. Χάρηκες πολύ όταν την είδες και άπλωσες τα χεράκια σου να σε πάρει αγκαλιά. Αμέσως έπιασες το τσιμπιδάκι που είχε στα μαλλιά της και εγώ άδραξα την ευκαιρία να σε ρωτήσω που είναι το δικό σου κοκαλάκι, με εσένα να απαντάς απλώνοντας το χεράκι σου και βγάζοντας το. "Καταλαβαίνει πολλά πλέον Μαρία και μου κάνει εντύπωση που την ρωτάω διάφορα και μου τα δείχνει με το δάχτυλο"! ανέφερα τις διαπιστώσεις μου στην γιατρό σου , για να μου απαντήσει, " ε ναι Σοφία μου, στο χρόνο τα παιδάκια πρέπει να καταλαβαίνουν κάποιες βασικές ερωτήσεις, να δείχνουν εννοείται με το δάχτυλο και να λένε κάποιες λεξούλες, μαμα, μπαμπα, γιαγια κτλ, το αντίθετο θα ήταν πρόβλημα . Είναι μια χαρά η Γεωργίτσα μας, φυσιολογικότατη. Indigo πάντως δεν είναι!" .
Χαμογέλασα στη Μαρία και συνεχίσαμε τη βόλτα μας. Κάθε τόσο γύριζες με κοιτούσες, μου έκανες ματάκια και γύριζες πάλι μπροστά. Ιndigo ή όχι, έξυπνο, χαζό, όμορφο ή άσχημο, κάθε παιδάκι φαντάζει ένας μικρός ήρωας στα μάτια της μαμάς, και έτσι πρέπει να είναι. Γιατί ακριβώς αυτή η πεποίθηση μας είναι αυτή που βάζει φτερά στα παιδάκια μας και τα κάνει να πετάξουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου