Η πρώτη σου ίωση σου χτύπησε την πόρτα. Πυρετός μέχρι και πάνω από 39, ανορεξία, έμετοι. Πανικός. Αν και γιατροί, στεκόμαστε μουδιασμένοι και ανήμποροι να σε βοηθήσουμε ουσιαστικά, ολοκληρωμένα και γρήγορα. Περιοριζόμαστε σε αντιπυρετικά, υποθετάκια apotel κομπρεσούλες και κρύα ντουζ. Δεν υπήρχε τελικά και τίποτα άλλο να κάνουμε. Μια ponstan, μια apotel σου δίναμε και φρόντιζα να σε έχω πολύ αγκαλίτσα, να νιώθεις ασφάλεια. Η δόση του ponstan η μισή από τα κιλά σου. Και όταν ο πυρετός ανέβαινε πάνω από 39, ενώ είχες κρύα άκρα σε αγκαλιάζαμε να είσαι ζεστη (ανέβαινε ο πυρετός) και με το που γινόταν ζεστά τα άκρα σου σε κάναμε κρύα-χλιαρά ντουζ, και σε αφήναμε με το φανελάκι για να πέσει ο πυρετός. Ο ανώριμος οργανισμός σου πάλεψε και έδωσε τον δικό του αγώνα σε ένα τσούρμο μικρόβια που του επιτέθηκαν, γι αυτό και ο πυρετός, αλλά όταν επιμένει..είναι θέμα. Σε πήγαμε και στο νοσοκομείο. Σου πήρανε αίμα για πρώτη φορά.. έχω κρατήσει το βαμβακάκι. "Ιωσούλα" αποφάνθηκε η ιατρός. 3 μέρες κράτησε το μαρτύριο σου και το δικό μας. Μετά επανήλθες δριμύτερη και κάποια κιλά πιο αδύνατη....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου