Είσαι πλέον 16 μηνών. Πριν τρεις μήνες είχαμε επισκεφτεί την παιδική χαρά της γειτονιάς μας και αφού έκανες την κούνια σου "κουυυυυ" όπως την λές και την τσουλήθρα σου, κλότσαγες αμέριμνη και τρισευτυχισμένη την μπάλα σου φωνάζοντας "γκοοοο", δηλαδή γκολ, με εμένα να σε επιβραβεύω και να σου χτυπώ παλαμάκια κάθε τόσο. Ένα αγοράκι, γύρω στα τέσσερα μπήκε ξαφνικά μπροστά σου, κόβοντας σου την φόρα και αφού έπεσες φαρδιά πλατιά (είχες- δεν είχες κανα δυο εβδομάδες που περπατούσες) άρπαξε την μπάλα και πήγε στην παρέα του λίγο πιο πέρα. Αμέσως σε πήρα στην αγκαλιά μου και πήγα στο παιδάκι:
- Δεν αρπάζουμε τα παιχνίδια έτσι από τα άλλα παιδάκια, εντάξει αγόρι μου; Αν ήθελες την μπάλα ας την ζητούσες. Του είπα ευγενικά και στοργικά θα έλεγα.
- Πως; Αφού είναι μωρό, δεν μιλάει. Μου απάντησε με αφοπλιστική ειλικρίνεια
- Ε λοιπόν εσύ που είσαι μεγάλος μην ανακατεύεσαι με τα παιχνίδια των μωρών. Και αν θέλεις κάτι θα το ζητάς από την μαμά τους. Εντάξει; Και πήρα τη μπάλα και απομακρυνθήκαμε.
- Ο Στέφανος αρπάζει ολονών τα παιχνίδια κυρία! Και χτυπάει! Δεν είναι καλό παιδάκι. Έτσι κάνει και στον παιδικό. Πρόλαβε να με ενημερώσει ένα κοριτσάκι πάνω - κάτω στην ίδια ηλικία.
Νόμιζα πως το τυχαίον συμβάν είχε λάβει τέλος. Όμως το ίδιο παιδάκι, ο Στέφανος, σε πλησίασε και αφού σε έσπρωξε, σου άρπαξε την μπάλα που κρατούσες. Έμεινες μετέωρη να με κοιτάς με τα μουτράκια σου στο πάτωμα. "Μαμαααααα" ξέσπασες αμέσως σε κλάματα και εγώ έπρεπε να αναλάβω δράση με το ... τετράχρονο.
Το πλησίασα και πολύ σοβαρά και σταθερά, του είπα να σου δώσει την μπάλα στο μωρό και να εξαφανιστεί από μπροστά μου (cruel?!) . Σε αγκάλιασα και σου εξηγούσα ότι το παιδάκι δεν είχε μπάλα και ζήλεψε την δική σου , αλλά είναι λίγο χαζούλικο και ξέχασε να σου την ζητήσει. Έπρεπε κάπως να εξηγήσω αυτό που συνέβη στο παιδικό μυαλό σου, ώστε να μην χάσεις την εμπιστοσύνη σου στα άλλα παιδάκια. Αλλά σίγουρα αυτό που είχα καθήκον να κάνω ήταν να το αποτρέψω να ξανασυμβεί. Ή τουλάχιστον να σε βρει την επόμενη φορά προετοιμασμένη. Είσαι ένα παιδάκι ευαίσθητο, φιλικό με τα άλλα παιδάκια και πολύ συνεργάσιμο. Έτσι σε μάθαμεΔεν θα κάνω την κόρη μου όμως το "χάπατο" που θα τις τρώει και θα την εκμεταλλεύονται. Αν χρειαστεί θα "τα χώνει" και αυτή. Όλα έχουν να κάνουν με το χτίσιμο της αυτοεκτίμησης, της διεκδίκησης, του αυτοσεβασμού και της προστασίας πάνω απ 'όλα της σωματικής ακεραιότητας. Και ναι, από αυτή την ηλικία, γιατί οι καιροί είναι χαλεποί και το σχολικό "bulling" ξεκινά από τον παιδικό!
Το ίδιο βράδυ "έπιασα δουλειά" , χωρίς να ξέρω αν καταλαβαίνεις τι σου λέω ή τι καταλαβαίνεις άρχισα κήρυγμα.
- Αγάπη μου, είναι ωραίο να παίζεις με τα άλλα παιδάκια, αλλά αν δεν θέλεις να δώσεις κάποιο παιχνίδι σου, δεν θα αφήνεις τα άλλα παιδάκια να σου το αρπάζουν από τα χεράκια σου. Θα το τραβάς πίσω και θα λες "είναι της Γωγώς". Εσύ είσαι δυνατη, είσαι γεναία. Κάνε μου δύναμη να δω. Και με τις μικρές σου παλάμες έσφιγγες τις γροθίτσες σου σαν μπουνίτσες, ενώ ταυτόχρονα έσφιγγες και τα δόντια σου δείχνοντας θυμωμένη. Γελούσαμε πολύ όταν το έκανες αυτό.
- Καρδούλα μου, δεν χτυπάμε ποτέ αλλο παιδάκι πρώτες. Δεν το κάνουμε "νταντα", αλλά αν μας χτυπήσεις το σπρώχνουμε και το κλωτσάμε δυνατά. Να έτσι.
Κάπως έτσι συνεχίστηκαν οι συζητήσεις μας που φρόντιζα να στα λέω και να στα ξαναλέω όποτε έκρινα αναγκαίο.
Και να που τα λόγια μου "δεν πήγαν στράφι".
Επεισόδιο Νο1: κοριτσάκι μεγαλύτερο σου 2-3 χρόνια περίπου, απο το πουθενά έρχεται και προσπαθεί να σου πάρει ένα παιχνιδάκι από τα χέρια σου. Εσύ δεν το δίνεις, το τράβηξες πίσω και φώναξες δυνατά "Γωγωωωω", ενώ με το άλλο χεράκι σου προσπαθούσες να την απωθήσεις. Το θέαμα ήταν για γέλια. Μου θύμισε Σαμψών και Γολιάθ. Τελικά σε σπρώχνει και στο παίρνει. Η προσπάθεια άξιζε όμως.
Επεισόδιο Νο2: O ξαδερφός σου ο Κωνσταντίνος σου άρπαζε συνέχεια τα παιχνίδια από τα χέρια , με αποτέλεσμα εσύ να κλαίς. Είχες φτάσει σε σημείο, να τον βλέπεις και να αλλάζεις δωμάτιο. Μετά τα εντατικά μαθήματα της μαμάς όμως, το σταμάτησες να συμβαίνει. Τα τραβούσες πίσω τα παιχνιδάκια σου φωνάζοντας δυνατά "Γωγωωωωω". Μάλιστα, μια μέρα που άπλωσε το χεράκι του και σε χτύπησε στον ώμο, του έδωσες μια κλωτσιά στο πόδι του. Σε πήρα αγκαλιά και σε απομάκρυνα. Ταράχτηκα με το σκηνικό, αλλά δεν κρύβω ότι χάρηκα κιόλας που κατάφερες να υπερασπιστείς τον εαυτό σου.
Δεν θέλω να παρεξηγηθώ ότι προάγω την βία στο παιδί μου, γιατί δεν είμαι διόλου τέτοιος χαρακτήρας. Αλλά πως να προστατέψεις το παιδί σου;;; Οι συγνώμες από τις μαμάδες των παιδιών που θα κακοποιήσουν είτε λεκτικά, είτε σωματικά το παιδί μου δεν θα αποκαταστήσουν το πληγωμένο του συναίσθημα.
Σίγουρα θα παίξουν, θα μαλώσουν, θα ματώσουν, αλλά θέλω να ξέρω ότι αν χρειαστεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της θα έχει το σθένος και θα ξέρει πως να το κάνει.
Νόμιζα πως το τυχαίον συμβάν είχε λάβει τέλος. Όμως το ίδιο παιδάκι, ο Στέφανος, σε πλησίασε και αφού σε έσπρωξε, σου άρπαξε την μπάλα που κρατούσες. Έμεινες μετέωρη να με κοιτάς με τα μουτράκια σου στο πάτωμα. "Μαμαααααα" ξέσπασες αμέσως σε κλάματα και εγώ έπρεπε να αναλάβω δράση με το ... τετράχρονο.
Το πλησίασα και πολύ σοβαρά και σταθερά, του είπα να σου δώσει την μπάλα στο μωρό και να εξαφανιστεί από μπροστά μου (cruel?!) . Σε αγκάλιασα και σου εξηγούσα ότι το παιδάκι δεν είχε μπάλα και ζήλεψε την δική σου , αλλά είναι λίγο χαζούλικο και ξέχασε να σου την ζητήσει. Έπρεπε κάπως να εξηγήσω αυτό που συνέβη στο παιδικό μυαλό σου, ώστε να μην χάσεις την εμπιστοσύνη σου στα άλλα παιδάκια. Αλλά σίγουρα αυτό που είχα καθήκον να κάνω ήταν να το αποτρέψω να ξανασυμβεί. Ή τουλάχιστον να σε βρει την επόμενη φορά προετοιμασμένη. Είσαι ένα παιδάκι ευαίσθητο, φιλικό με τα άλλα παιδάκια και πολύ συνεργάσιμο. Έτσι σε μάθαμεΔεν θα κάνω την κόρη μου όμως το "χάπατο" που θα τις τρώει και θα την εκμεταλλεύονται. Αν χρειαστεί θα "τα χώνει" και αυτή. Όλα έχουν να κάνουν με το χτίσιμο της αυτοεκτίμησης, της διεκδίκησης, του αυτοσεβασμού και της προστασίας πάνω απ 'όλα της σωματικής ακεραιότητας. Και ναι, από αυτή την ηλικία, γιατί οι καιροί είναι χαλεποί και το σχολικό "bulling" ξεκινά από τον παιδικό!
Το ίδιο βράδυ "έπιασα δουλειά" , χωρίς να ξέρω αν καταλαβαίνεις τι σου λέω ή τι καταλαβαίνεις άρχισα κήρυγμα.
- Αγάπη μου, είναι ωραίο να παίζεις με τα άλλα παιδάκια, αλλά αν δεν θέλεις να δώσεις κάποιο παιχνίδι σου, δεν θα αφήνεις τα άλλα παιδάκια να σου το αρπάζουν από τα χεράκια σου. Θα το τραβάς πίσω και θα λες "είναι της Γωγώς". Εσύ είσαι δυνατη, είσαι γεναία. Κάνε μου δύναμη να δω. Και με τις μικρές σου παλάμες έσφιγγες τις γροθίτσες σου σαν μπουνίτσες, ενώ ταυτόχρονα έσφιγγες και τα δόντια σου δείχνοντας θυμωμένη. Γελούσαμε πολύ όταν το έκανες αυτό.
- Καρδούλα μου, δεν χτυπάμε ποτέ αλλο παιδάκι πρώτες. Δεν το κάνουμε "νταντα", αλλά αν μας χτυπήσεις το σπρώχνουμε και το κλωτσάμε δυνατά. Να έτσι.
Κάπως έτσι συνεχίστηκαν οι συζητήσεις μας που φρόντιζα να στα λέω και να στα ξαναλέω όποτε έκρινα αναγκαίο.
Και να που τα λόγια μου "δεν πήγαν στράφι".
Επεισόδιο Νο1: κοριτσάκι μεγαλύτερο σου 2-3 χρόνια περίπου, απο το πουθενά έρχεται και προσπαθεί να σου πάρει ένα παιχνιδάκι από τα χέρια σου. Εσύ δεν το δίνεις, το τράβηξες πίσω και φώναξες δυνατά "Γωγωωωω", ενώ με το άλλο χεράκι σου προσπαθούσες να την απωθήσεις. Το θέαμα ήταν για γέλια. Μου θύμισε Σαμψών και Γολιάθ. Τελικά σε σπρώχνει και στο παίρνει. Η προσπάθεια άξιζε όμως.
Επεισόδιο Νο2: O ξαδερφός σου ο Κωνσταντίνος σου άρπαζε συνέχεια τα παιχνίδια από τα χέρια , με αποτέλεσμα εσύ να κλαίς. Είχες φτάσει σε σημείο, να τον βλέπεις και να αλλάζεις δωμάτιο. Μετά τα εντατικά μαθήματα της μαμάς όμως, το σταμάτησες να συμβαίνει. Τα τραβούσες πίσω τα παιχνιδάκια σου φωνάζοντας δυνατά "Γωγωωωωω". Μάλιστα, μια μέρα που άπλωσε το χεράκι του και σε χτύπησε στον ώμο, του έδωσες μια κλωτσιά στο πόδι του. Σε πήρα αγκαλιά και σε απομάκρυνα. Ταράχτηκα με το σκηνικό, αλλά δεν κρύβω ότι χάρηκα κιόλας που κατάφερες να υπερασπιστείς τον εαυτό σου.
Δεν θέλω να παρεξηγηθώ ότι προάγω την βία στο παιδί μου, γιατί δεν είμαι διόλου τέτοιος χαρακτήρας. Αλλά πως να προστατέψεις το παιδί σου;;; Οι συγνώμες από τις μαμάδες των παιδιών που θα κακοποιήσουν είτε λεκτικά, είτε σωματικά το παιδί μου δεν θα αποκαταστήσουν το πληγωμένο του συναίσθημα.
Σίγουρα θα παίξουν, θα μαλώσουν, θα ματώσουν, αλλά θέλω να ξέρω ότι αν χρειαστεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της θα έχει το σθένος και θα ξέρει πως να το κάνει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου