Μ'αρέσει να ασχολούμαι και να παίζω μαζί σου. 'Οχι να σε παρατηρώ, αλλά να συμμετέχω στις δραστηριότητες σου, να είμαι δίπλα σου και να σου μιλώ για ό,τι πιάνεις, να σου εξηγώ τι βλέπεις και να μαθαίνεις τον κόσμο μέσα από τα μάτια μου. Αντιλαμβάνομαι, ότι όπως κάθε νέο gadget έχει το εγχειρίδιο χρήσης του, όπως ο τουρίστας θέλει τον τουριστικό οδηγό του, έτσι και ένα βρέφος θέλει τους γονείς του, ή τα πρόσωπα φροντίδας του να του μάθουν αυτόν τον πολύπλοκο κόσμο και τι πιο καταλληλότερο εγχειρίδιο σε αυτή την ηλικία από τα παραμύθια.
Μαζί από πολύ νωρίς (6 μηνών) ξεκίνησα να σου διαβάζω παραμύθια, με αποτέλεσμα στους 7 μήνες ήδη, να μπορείς να ξεφυλλίζεις ένα βιβλίο. Πλέον τα "βιβία" είναι τα αγαπημένα σου και δεν νοείται να πάμε για ύπνο μεσημεριανό ή βραδινό χωρίς να διαβάσουμε 3-4 ή 5 παραμύθια πολλές φορές.
Τα "κακακακια- τα 7 κατσικάκια", ο "τσακ- τζακ κ η φασολιά", ο "νικ", "λιολια, μπάνυ, ντακ, τομ , ταδ, τιτι- looney toons", η "απού- η αλεπου και ο κόρακας", η "ποποτινα- η προβατινα- ο βοσκος που έλεγε ψέματα", τα "νανια- η χιονατη και οι νάνοι" "κοκοφουτι- η κοκκινοσκουφίτσα" , ο "μπάμπι" είναι κάποια από τα πολύ αγαπημένα σου και έχουν λιώσει στα χέρια μου κάνοντάς με να αναρωτιέμαι δεν βαρέθηκες να τα ακούς κάθε μέρα;;;
Η αλήθεια είναι ότι οι ιστορίες, όπως και οι αναπαραστάσεις των φωνών και των συναισθημάτων των ηρώων, συνέβαλαν πάρα πολύ στην νοητική σου εξέλιξη, με αποτέλεσμα στους 19 μήνες να είσαι σε θέση να αναπαράγεις όποια λέξη ακούς και μάλιστα να προσπαθείς να πεις και εσύ τα παραμύθια με λέξεις- κωδικούς σε κάθε σελίδα, ανάλογα με αυτά που βλέπεις και ακούς.
Π.χ Στο παραμύθι που σε συγκλόνισε τελευταία με τον ποντικό και το λιοντάρι, παίρνεις στα χέρια σου το παραμύθι και ξεφυλλίζοντάς το, διηγείσαι την ιστορία "Πομπίκι, πέτια α ντάρι α μάτια, ντάρι ουα ουα . Μπαμπάς μπαμ μπουμ πομπίκι. μιμί μάτια μα, πάειιιι μιμι. Μινόμιιι ντάριιιι. = το ποντίκι πετά πετρα στο λιοντάρι και το λιοντάρι κλαίει. Ο μπαμπάς χτυπάει το ποντίκι και φιλάει το μιμι στα μάτια από το λιοντάρι και το κάνει καλά. Το ποντίκι τέλος ζητάει συγνώμη από λιοντάρι.".
Το εκπληκτικό είναι ότι εκτός από τον λεκτικό πλούτο που γίνεται κτήμα σου, μαθαίνεις να έχεις συνοχή στη σκέψη και να είσαι σε θέση να βάλεις λέξεις στη σειρά, ώστε να φτιάχνεις προτασούλες, έστω μισές, έστω κουτσουρεμένες.
Επιπλέον, τα παραμύθια είναι ένας εύκολος και ομαλός τρόπος, ώστε να σας μυήσουμε στην έννοια του καλού και του κακού. H κακιά μητριά της σταχτοπούτας, η καλή χιονάτη, ο κακός λύκος κ.ο.κ. Είναι πολύτιμο θεωρώ, έστω και από αυτή την ευαίσθητη ηλικία, να μάθετε ότι σε αυτό τον κόσμο πάντα θα υπάρχει το καλό και το κακό που αντιμάχονται μεταξύ τους και τι πιο ελπιδοφόρο από αυτό που εισπράττετε, ότι στο τέλος το καλό πάντα κερδίζει.
Παρατήρησα ότι σε στιγμές που οι αγαπημένοι σου ήρωες "κακοποιούνταν", εξέφραζες την συμπόνοια σου με το να δακρύζεις ή χαϊδεύοντάς τους, ή και με το να χτυπάς "τον κακό". Πάντα δακρύζεις όταν η μαμά του μπάμπι πέφτει κάτω από τα βόλια του κυνηγού. Πάντα χαϊδεύεις τη χιονάτη όταν κείτεται πεσμένη από το "κακό μίγιο" και πάντα κλωτσάς τον κακό λύκο όταν ορμά να φάει τα κατσικάκια.
Συνεπώς, τα παραμύθια καλλιεργούν το συναίσθημα και προάγουν την συναισθηματική νοημοσύνη.
Ωστόσο, τα παραμύθια, καταφέρνουν να διευρύνουν την φαντασία σας, και μέσα από τις ιστορίες να αποκτάτε εμπιστοσύνη στον εαυτό σας και στις δυνάμεις σας, πρωτοβουλίες, πρότυπα συμπεριφοράς, καθώς και να ξεπερνάτε τις όποιες φοβίες αναπτύσσεται. Παλαιότερα τρόμαζες με τον κακό λύκο, τώρα κάνεις το χεράκι σου όπλο και κάνεις "μπαμ μπαμ, πάειιι κακός" και πλέον δεν τον λογαριάζεις σαν φόβητρο.
Κλείνοντας, θα αναφερθώ σε μια αληθινή ιστορία. Μια μάνα κάποτε ρώτησε τον Αϊνστάιν τι βιβλία να αγοράσει στον γιο της, που χαίρει εξαιρετικού μυαλού και νοημοσύνης για να τον βοηθήσει να πάει παραπέρα. Ο Αϊνστάιν την κοίταξε και με απόλυτη σοβαρότητα της απάντησε "παραμύθια". «Καλά τα παραμύθια, αλλά τι άλλο;» απόρησε η νέα μητέρα. «Πολλά παραμύθια», επέμεινε ο άνθρωπος που σφράγισε τη σύγχρονη επιστήμη. Και όταν η μητέρα ρώτησε τρίτη φορά, κάπως δύσπιστα: «Καλά, εντάξει, αλλά και τι άλλο;», ο Αϊνστάιν είπε πως «δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο. Μονάχα κι άλλα παραμύθια. Πάρα πολλά παραμύθια».
