Στην αναμονή...

ΠΗΤ => 28/4/2015 και εσύ μικρούλη μου ακόμα να κάνεις την εμφάνισή σου.  Και το είπα στην γιατρό, "να δεις που ο κύριος θα μας έρθει την πρωτομαγιά, την ίδια μερα που γεννήθηκε και η μάνα μου.". Αγοράκι μου καλό, τόσο πολύ βολεύτηκες στην κοιλίτσα της μανουλίτσας, που λέει και η αδερφούλα σου; Άντε μη δειλιάζεις και κόπιασε να δεις αυτόν τον κόσμο. Δεν σου εγγυώμαι ότι είναι καλύτερος, αλλά μαζί θα μάθουμε να παλεύουμε για να τον κάνουμε καλύτερο. Ο δικός μας κόσμος θα γίνει σίγουρα πιο όμορφος με το που σε αντικρίσουμε και θα κρατάς ζεστή την φλόγα της ευτυχίας μας κάθε φορά που θα χαμογελάς. Ο δικός σου κόσμος θα είναι για μας ένας διαρκής αγώνας, μα αγώνας καλός και επιθυμητός, ώστε να μάθεις να τον κοιτάς κατάματα, να του χαμογελάς, να παίρνεις από αυτόν ότι είναι χρήσιμο και να αγνοείς τις μικρότητες. Λεβεντάκο μου, που ακόμα δεν σε είδα και σε έχω ερωτευτεί. Έχω ερωτευτεί την ιδέα να μεγαλώσω έναν άντρα που θα έχει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που θα τον κάνει χαρισματικό. Νομίζω ότι αυτό είναι και το point που κάνει πολλές μανούλες να τρελαίνονται να γίνουν αγορομάνες.

Η αδερφούλα σου δεν σε περιμένει και με ανοιχτές τις αγκάλες, αλλά μην  παρεξηγείς αυτά που λέει...είναι που δεν σε είδε ακόμη. Είμαι σίγουρη ότι όταν σε δει θα σκάσει το μεγαλύτερο χαμόγελο της, και εσύ θα το δεις και θα εισπράξεις την αγάπη της και την ζέση της.

Σε περιμένουμε καμάρι μου! Καλώς να μας έρθεις!

                                                                  Η μαμά, ο μπαμπάς, η αδερφούλα σου

Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα...

Σήμερα πήγαμε στην τράπεζα με τον μπαμπά μας βόλτα από το σπίτι μας στη  Γιάννουλη με τα πόδια, εσύ στο καρότσι. Κάθε τόσο διαμαρτυρόσουν και φώναζες "γωγώ παπατάει" για να σε αφήσουμε να περπατήσεις, αλλά δεν σου κάναμε το χατήρι, σε καθησυχάζαμε ότι θα τρέξεις όσο θες στο πάρκο, που ήταν και ο τελικός προορισμός μας.
Παλαιότερα σου είχα πει ότι η τράπεζα, και μάλιστα η συγκεκριμένη, αφου περνάμε συχνά απο κει, είναι ένας τεράστιος κουμπαράς, που οι μεγάλοι βάζουν εκει τα λεφτά τους, όπως η Γωγώ βάζει τα λεφτά της στον δικό της κουμπαρά, τον βάτραχο.
Αφού καθήσαμε μπροστά στο γραφείο της υπαλλήλου που θα μας εξυπηρετούσε, έκανες την κλασσική ερώτηση "μαμα, ατό τι είναι;" δείχνοντας με το δαχτυλάκι σου την υπάλληλο. "είναι η κυρία που θα δώσει λεφτά στη μαμά και στον μπαμπα " σου απάντησα και αφού ικανοποιήθηκε η περιέργεια σου άρπαξες ένα στυλό και απευθυνόμενη στην εως τότε σοβαρή υπάλληλο ρώτησες "γουατ ιζ δις;". Αποσβολωμένη γύρισε και κοίταξε μια εσένα και μια τον μπαμπά μας, "δίγλωσσσο;" με ρώτησε, για να της απαντήσω ότι αν και τον μπαμπά μας τον περνάνε συνέχεια για ξένο, είμαστε Έλληνες  και η μικρή έχει μια έφεση στην αγγλική. Χαμογέλασε και σου απάντησε "Δις ιζ ε πεν" και εσύ σαν παπαγαλάκι επανέλαβες "δις ιζ ε πεν, μογιίβι".
"Μαμά μεγααααγιο κουμπαγιά, Γωγώ μικιούλι" δήλωσες σε κάποια φάση,κάνοντας τα χέρια σου γύρω γύρω και εκεί γέλασα εγώ , γιατί επανέφερες στην μνήμη σου κάτι που σου είχα εξηγήσει παλαιότερα.
"τρώει καραμέλες" με ρώτησε η υπάλληλος
"ειναι σκληρές οι συγκεκριμενες, μόνο ζελεδάκια" της απάντησα και πριν προλάβω να τις μεταφέρω με ρωτας "ατο τι είναι;"
"είναι φάρμακο. η κυρία απο δω το δίνει μόνο σε όσους είναι άρρωστοι."
"Γωγώ μιμί" λες παραπονιάρικα δείχνοντας το χεράκι σου, αλλά σε διαψεύδω και μεταφέρω τις καραμέλες μπροστά στην υπαλληλο.
Αφού κάνεις μια βόλτα γύρω γύρω, η επιθυμία δεν κατευνάστηκε και γύρισες δριμύτερη.
Πλησίασες την κυρία και της λες με φατσούλα πονεμένη:
"κοιλίτσα. Πονάει κοιλίτσα. Γωγώ θέλει φάμακο."
Ο διευθυντής που ήταν στο διπλανό γραφείο, η υπάλληλος, ο μπαμπάς μας  και εγώ έχουμε πέσει κάτω από τα γέλια και εσύ μας κοιτάς με απορία, ενώ με το χεράκι σου ψαχουλεύεις το γραφείο, σηκωμένη στις μύτες των ποδιών σου.
Ο διευθυντής μας πλησιάζει και λέει στον μπαμπά μας
"η κόρη σου θα σε κάνει ότι θέλει. την βλέπω απο τωρα τι είναι. Πόσο είναι;"
"21 μηνών του απαντώ"
"Η κατάλληλη ηλικία να της κάνετε και ενα πρόγραμμα , ώστε όταν ενηλικιωθεί να έχει ένα καλό budget στην άκρη για σπουδες."
"Δεν χάνουν ευκαιρία για πώληση αυτοί οι τραπεζικοί " σκέφτηκα από μέσα μου...

Φύγαμε για το πάρκο όπου περάσαμε εκεί την μέρα μας με πικ νικ, και πολύ παιχνίδι.

Παιδιά.....δοκίμασε το έτσι και αλλιώς.

Μέρες του Πάσχα στον Παπα-Γώγο και την γιαγια Βαβαλία. Το καλύτερο ήταν που μου δόθηκε η ευκαιρία να δω παλιούς φίλους, με παιδιά πλέον και αυτοί και να πούμε λιγάκι. Με την Βάσω είχαμε να βρεθούμε ένα χρόνο , ο γιος της ο Στέλιος τώρα είναι τριών ετών και η χημεία σας με το που συναντηθήκατε ήταν πολύ καλή.  Εσύ κρατούσες δυο μπουκαλάκια για φούσκες και αυτός μόλις σε είδε, έτρεξε προς στο μέρος σου σε αγκάλιασε και σε φίλησε στο μάγουλο.
Εσυ χαμογέλασες και του είπες, δασκαλεμένη βέβαια, "Ένα μπγιε Στέλιο, ένα γιοζ Γωγώ". Ο περιορισμένος χώρος δεν σας έδινε πολλές επιλογές για παιχνίδι, για αυτό και το ρίξατε , κυρίως εσυ στο σκαρφάλωμα. πάνω σε καρέκλες, σε πολυθρόνες, στο κουτί της πυροσβεστικής, σε αγκαλιές από παραδιπλανές παρέες, ζητώντας τους μάλιστα να σε πάνε βόλτα έξω "Ετσω άτα". Η μουσική που έπαιζε ήταν μπιτάκια, τα οποία δεν σε αφήνουν αδιάφορη, και κατα καιρούς κουνιόσουν χαρούμενη διαδηλώνοντας "χογιεύει Γωγώ". Δεν άργησες να ανέβεις στο τραπέζι, παρα τις αντιρρήσεις της φίλης μου ότι θα μας κάνουν παρατήρηση, αλλά βρήκε άτομο να το νοιάζουν τι θα πουν οι άλλοι. Άρχισες να χορεύεις με τα χεράκια σου πάνω, χαρούμενη,  φωνάζοντας "γειά σου Γωγώ"  και "Ωπα", ότι κάνουμε δηλαδή στο σπίτι και από τα γύρω τραπέζια σου χτυπούσαν παλαμάκια και σε τραβούσαν με το κινητό. Όταν κάποια στιγμή σταματάς, συνοφρυώνεσαι και με έντονο ύφος μου λες "μαμά! ατό κύγιο κοιτάει Γωγώ!" . Στο διπλανό τραπέζι ακριβώς, καθότανε ένας κύριος γύρω στα σαράντα, ο οποίος με το που άκουσε το παράπονό σου ξέσπασε σε γέλια.
"Πολύ άγρια είσαι εσύ, οπότε να μην τολμήσω να σε κεράσω ένα σφηνάκι, ε?" είπε χαριτολογώντας και γυρίζοντας προς το μέρος μου, μου είπε "πολύ χαριτωμένη! να την χαίρεστε! Η αλήθεια είναι ότι δεν μπόρεσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω της, εχει δίκιο. Αν μου έλεγαν ότι θα παντρευτώ και θα κάνω ένα κοριτσάκι σαν αυτό θα παντρευόμουν...χθές"
" Ευχαριστώ. Ναι, μας έχει πάρει το μυαλό η αλήθεια είναι. Είναι πολύ χαρούμενο παιδί, αλλά όλα τα παιδάκια έχουν το χάρισμα να κάνουν ακριβώς το ίδιο. να παίρνουν το μυαλό των γονιών τους και να τους γεμίζουν ευτυχία. Οπότε θα σου έλεγα να το δοκιμάσεις έτσι κι αλλιώς. " του είπα και σε κατέβασα από το τραπέζι για να παίξεις με τον Στέλιο κάνοντας φούσκες.

Επικοινωνία...όλο και καλύτερα!!

Πλέον έχεις αρχίσει να χρησιμοποιείς και ρήματα στις καθημερινές σου προτάσεις και η επικοινωνία μας γίνεται όλο και καλύτερη, αλλά και όλο και πιο διασκεδαστική, από τον τρόπο που τα λες. Να μερικά παραδείγματα..

Βέβαια τα σύμφωνα δεν τα "καθαρίσαμε" ακόμα, άλλοτε τα λες σωστά, άλλοτε όχι, αλλά έχει την χαριτωμενιά του! Γι' αυτό....όπου "χ"----> βάλε "σ"

"Μαμά χήκω!Γωγώ κχύπνησσε (ξύπνησε)!πάμε μέσσα"...κάθε πρωί...

"Γιεν μπογιώ ανοίκχιω μπαμπαγιό"---δεν μπορώ να ανοίξω το μπιμπερό

"Γωγω παίγιει χώματα , μαμά ταΐχει πουγιάκια"...ενώ ρίχνεις χώματα από το μπαλκόνι.

"Χιουτ!Εχυ μη μιλάσσ!" Ατάκα που πέταξες στην "ω γιαγιά*" ενώ σου έκανε παρατήρηση να προσέχεις μη πέσεις.

"Μπαλόνι, έσσπαχε"

"Γωγώ μαμαγεύει, φαχιόλια, κεμύδι, μαματανα (-μελιτζάνα), κολοκύθι, κοδο,"

"Μαμά, φύγε απο δω!Άντε από δω Φώφη"...Όταν είσαι θυμωμένη μαζί μου με φωνάζεις με το μικρό μου, το ίδιο και τον μπαμπά σου.

"Ηγχε βαχίλησσ"..ήρθε ο βασίλης, όποτε ακούς το ασανσέρ.

"Ουα, ουα, χτήπηχε πατούσσα"...συνήθως ψεύτικο κλάμα για να σε αγκαλιάσουμε και να σου φιλήσουμε το πόδι

"Ουφ! εχκασσα".....όταν ζεσταίνεσαι και σηκώνεις την μπλούζα σου.

"Κοιγίτσα πονεί μαμά"....όταν σε ρώτησα που αλλού πονάς, μου απάντησες

"ζόντια, μπούτι, γιάμπα, κεφάλι"...Αφού σου έδωσα από ένα φιλάκι σε όλα τα σημεία και σε άλλα που μου υπέδειξες, μου απάντησε:

"Τώγια γεν πονάει"

"Ντα Γωγώ!όχι Γωγώ!Πχηλά!Πέσσει κάτω Γωγώ"...μαλώνεις τον εαυτό σου ενώ είσαι όρθια πάνω στο τραπέζι....

"Μαμά, ατο γιουγιούδι εν μυγίζει ωγαία"....μυρίζει διάφορα λουλούδια στο πάρκο της γειτονιάς.

"Γωγώ έκανε μεγάααλη ποδούλα"

"Μη κίτυ! Φάγει μαμ όλοοοο"όχι μαμ κάτω κίτυ! ντα κίτυ!" μιλάς στην γατούλα σου και τη συμβουλεύεις να φάει όλο το φαγητό της, και να μην το πετάει κάτω...ότι σου λέω εγω δηλαδή...αχχαχαχα

" Γεν μπαίνει παπούκχι"...προσπαθείς να βάλεις μόνη σου το παπούτσι.

"κοίτα μαμα-φώφη, γκιν (το αρκουδάκι σου) αμεβαίνιει (-ανεβαίνει)"....πετάς ψηλά το αρκουδάκι σου....
"μαμάτα"...σταμάτα!

.

.

.