Πνευματικές αδερφούλες....

Το Σάββατο βγήκαμε βόλτα οι τρεις μας. Ο ήλιος σκορπούσε τις ζεστές του αχτίδες ανεξέλεγκτα και τόσο ο καιρός όσο και η φύση μύριζε καλοκαίρι. Έκλεινες τα ματάκια σου στην τόση λάμψη και μου έδινες την εντύπωση ότι δεν το διασκέδαζες όσο εγώ και ο μπαμπάς σου, ο οποίος δεν σταμάτησε στιγμή από το να φτιάχνει το καρότσι σου και την ομπρέλα ηλίου, μέχρι να σου κουμπώνει και να σου ξεκουμπώνει το ζακετάκι σου και να σε κρατά αγκαλιά. Πήγαμε στο φρούριο στον "Μπαρμπα-Γιωργο" και παραγγείλαμε ουζάκι και ψαράκια. Θα ερχόταν και η κουμπάρα μας, η μελλοντική, η Βάσω με την μικρούλα Εβίτα. Eσύ είχες πέσει με τα μούρα στο ψωμί και θύμωνες κάθε τόσο, όταν ο μπαμπάς σου προσπαθούσε να στο υπεξαιρέσει από το χεράκι σου. Εγώ σου έφτιαχνα μπουκίτσες με πατάτα και ψάρι και εσύ με μεγάλη ευχαρίστηση άνοιγες το στοματάκι σου και τις καταβρόχθιζες.
Η Εβίτα έκανε βόλτα με την μαμά της στο κέντρο και ήρθανε στο τραπέζι για να μας συντροφεύσουν. Διασκεδάζει πολύ τις βόλτες με το καρότσι και δεν την κουράζουν καθόλου.  Ήταν πολύ όμορφη και τα κατακόκκκινα στρουμπουλά μαγουλάκια της ταίριαζαν άψογα με τα ματάκια της που ήταν σαν ελίτσες και πίσω από το μπεμπίστικο βλεμματάκι της, έβλεπες καλά ότι μια πονηρόφατσα παρατηρούσε τα πάντα και δεν της ξέφευγε τίποτα. Κάθε τόσο γύριζε και κοιτούσε τη μαμά της, έτσι για να έχει ένα σημείο αναφοράς. Ήπιε το γαλατάκι της και δοκίμασε για πρώτη φορά πατάτα. Της άρεσε πολύ, όπως σου άρεσε και εσένα πολύ, την πρώτη φορά που δοκίμασες πουρέ. Η καημένη ξερογλυφότανε μετά για ώρα.
Ο μπαμπάς σου την πήρε στην αγκαλιά του και εκεί ήρθατε face to face για πρώτη φορά. Περιεργαζόσασταν η μια την άλλη και στεκόσασταν σοβαρές. Εσύ προέταξες το ψωμί σου, σαν να το προσφέρεις και η Εβίτα τρόμαξε και έκλαψε.
Αργότερα την ίδια μέρα κοιτούσατε η μια την άλλη πιο χαλαρές και ήρεμες. Συνήθισε η μια την φατσούλα της άλλης. Έτσι, γλυκά μου κοριτσάκια, να συνηθίσετε και να αγαπήσετε η μια την άλλη, γιατί σε λίγο καιρό θα είστε πνευματικές αδερφούλες...
Εγώ ώς πραγματική μαμά της Γιουλίτας και πνευματική της Εβίτας, νιώθω απύθμενο χρέος να σας μεταδώσω τη ζεστασιά της ανθρώπινης επαφής, το αγαθό της φιλίας, τις αρετές του αλτρουισμού, της μεγαλοψυχίας, του αυτοσεβασμού και τις αξίες της ευπρέπειας της ευγένειας και της αγάπης.

Γιατί όπως λέει και ο Ύμνος της Αγάπης του Αποστόλου Παύλου :

" Η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη 

ου περπερεύεται, ου φυσιούται, ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα 

εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει επί 

τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία. πάντα στέγει, πάντα 

πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει. η αγάπη ουδέποτε 

εκπίπτει."

Ένα ταξίδι φθάνει στο τέλος του...

Και αναφέρομαι στο ταξίδι του θηλασμού. Θήλασες 8 ολόκληρους μήνες. Τα τελευταία 6-7 βράδια σε θηλάζω μόνο μια φορά. Μπορεί και να μην σε θήλαζα καμία, αλλά κάθε φορά που σε παίρνω αγκαλιά έχοντας δίπλα μου το ζεσταμένο μπιμπερό, ανοίγεις το στοματάκι σου σαν πουλάκι, ενώ συνεχίζεις να κοιμάσαι και ψάχνεις τυφλοσούρτικα στο σώμα μου την θηλή. Και εγώ μην μπορώντας να σου στερήσω αυτή σου την ανάγκη σου δίνω το στήθος μου και χτενίζω με τα δάχτυλα μου τα μαλλάκια σου, που έχουν μακρύνει πολύ και μου θυμίζουν πως έχεις μεγαλώσει και δεν είναι κακό να σταματήσουμε τον θηλασμό. Από την άλλη όμως, είναι αυτή η στάση που παίρνεις όταν θηλάζεις, η εμβρυική, και οι ήχοι ικανοποίησης  που κάνεις όταν θηλάζεις που μου φαντάζεις τόσο μικρή και ανέτοιμη...

Προχθές, προσπαθούσες να με θηλάσεις από τον δεξιό μαστό και δεν είχα καθόλου γάλα. Τραβόυσες τη θηλή με τα χειλάκια σου, την άφηνες, την κοιτούσες περίεργα, άνοιγες διάπλατα το στοματάκι σου, λες και αυτό έφταιγε που δεν μπορούσες να βρεις γαλατάκι και ξαναπροσπαθούσες να ρουφήξεις. Έβγαλες και το δεύτερο κάτω δοντάκι σου και τα αισθάνομαι να με γαργαλάνε.

Δεν ξέρω γιατί με πειράζει τόσο πολύ... μάλλον γιατί πάλεψα πολύ για να σε θηλάσω, γιατί ο θηλασμός για σένα ήταν περιπέτεια, ήταν παιχνίδι, ήταν τραγούδι, ήταν χορός.Και όταν κάτι σε παιδεύει για να το κατακτήσεις, απόκτα αμέσως αξία, όχι αντικειμενική, αλλά ουσιαστική. Aπόψε θα σε θηλάσω πάλι...δεν τολμώ ακόμα να πω "τελευταία μέρα"...Αποφάσισε το εσύ καλύτερα...πάντα αφήνω στους άλλους να πάρουν τις σημαντικές αποφάσεις....κακώς? καλώς? Πάντως, κρατώ την συνείδησή μου καθαρή... :)

Η πρώτη σου πρόσκληση

Η πρώτη σου πρόσκληση γραμμένη σε ένα φύλλο. " Στην παράσταση μαριπόσα την τετάρτη 5 το απόγευμα" έγραφε η πρώτη σου πρόσκληση και σοθ την έδωσε η Λυδία, ένα κοριτσάκι στην γειτονιά στον Τύρναβο. Χάρηκες πολύ. Όχι που κατάλαβες τίποτα περί πρόσκλησης, αλλά που σε πλησιάσανε τα παιδάκια. και σου μιλούσανε. Μετά ήρθανε και άλλα παιδάκια, Ο Χρηστος, ο Γιαννάκης, η Ειρήνη, και όλα, το καθένα σου έδωσαν μια πρόσκληση, γραμμένες φυσικά σε φύλλα. Άλλος σε καλούσε στα χελωνονιτζάκια, και άλλος στα angry birds.  Η πλάκα είναι ότι έπιανες όλες τα φύλλα και τα κρατούσες όλα, μέχρι που μπήκαμε στο αυτοκίνητο για να γυρίσουμε στο σπίτι μας στη Γιάννουλη.  Τις κράτησα για ενθύμιο....

Στιγμή...

.....Κοιμάσαι...
Έρχομαι σε σκεπάζω.....ανοίγεις στιγμιαία τα ματάκια σου.....σου χαμογελώ...μου χαμογελάς...
.......κλείνεις τα ματάκια σου...
                                                  .......κοιμάσαι....
                                                                              .......σε κοιτώ....
                                                                                                         .....μου χαμογελώ.....

Ζουζούνια

Σάββατο 15 μαρτίου.

Σήμερα γίνεσαι 8 μηνών. Κάθε μέρα αποκαλύπτεις και κάτι καινούριο για τον εαυτό σου. Σήμερα μας εξέπληξες ευχάριστα, όταν βλέποντας στην τηλεόραση τα ζουζούνια στο σταρ άρχισες να κουνάς τα χεράκια σου ρυθμικά και να γελάς με αυτό που έβλεπες και άκουγες. Ήσουν απορροφημένη στην οθόνη τόσο πολύ που όταν τελείωσε το τραγούδι εκνευρίστηκες και έβγαλες μια θυμωμένη και συνάμα κραυγή απογοήτευσης. Έμεινες να κοιτάς τις διαφημίσεις αποσβολωμένη, με έκδηλη στο όμορφο μωρουδίστικο προσωπάκι σου την θλίψη. ΄'Οταν ξαφνικά, οι διαφημίσεις τελείωσαν και τα ζουζούνια επανήλθαν με νέο τραγούδι ,,,,,και εκεί έγινε το σώσε! Το προσωπάκι σου έλαμψε κατευθείαν, άρχισες να κουνάς ξανά τα κρινένια χεράκια σου πάνω κάτω και να βγάζεις κραυγούλες χαράς και ενθουσιασμού! 

"Σαν τις τσουτσύδες τα κοριτσάκια που τραγουδάνε θα γίνει και η δική μας βλέπω", σχολίασε ο θείος Ηλίας και σε άρπαξε και σε πέταξε ψηλά, για να του απαντήσω, " Ό,τι θέλει ας γίνει. Εγώ θα την αγαπώ ότι και αν γίνει".

Τα πρώτα σου καρναβάλια

Πέρυσι στις απόκριες κοιτούσα παιδάκια ντυμένα καρναβαλάκια και ανυπομονούσα να έρθει η στιγμή που θα ντύσω και εγώ το δικό μου καρναβαλάκι.  Φέτος, τη στολή την διάλεξε ο παππούς Γιώργος, και επέλεξε να σε ντύσουμε Μικρή Χιονάτη. Η στολή ήταν φανταστική, πολύχρωμη με βελούδινα πέτα και τούλια με λουλουδάκια και μπέρτα. Στο κεφαλάκι φορούσες μια στέκα κόκκινη με ένα τεράστιο φιόγκο. Αν και για 2 ετών η στολή, σου έκανε ίσα-ίσα. Σου την φόρεσα και πήγαμε Τύρναβο. Ήσουν πανέμορφη. Σταματήσαμε στην πλατεία, όπου ήταν ο παππούς σου με την παρέα του. Όλοι σε καμαρώνανε και σχολιάζανε πόσο ανεπτυγμένο και όμορφο μωράκι που είσαι. Ο παππούς σε είχε στην αγκαλιά του και σου τραγουδούσε, με εσένα να κουνας τα χεράκια σου πάνω κατω και όλο ρωτούσε τους φίλους του "είδατε τι ωραία εγγονούλα που έχω;"Εσύ ήσουν πολύ ευδιάθετη, χαμογελούσες συνέχεια και άπλωνες τα χεράκι σου στον καθένα που σου μιλούσε. Μετά πήγαμε στο σπίτι, όπου μας περίμενε η γιαγιά Βαγγελιώ να φάμε. Έφαγες το μεσημεριανό σου και κοιμήθηκες. Το απόγευμα πήγαμε στους άλλους παππούδες στη Λάρισα. Ξετρελάθηκαν που σε είδανε ντυμένη. Σε παίξαμε, σε χαρήκαμε και αργότερα που βράδιασε πριν επιστρέψουμε στο σπιτακι μας, κάναμε μια βόλτα με το αυτοκίνητο στην πόλη.
Σε κρατούσα στην αγκαλιά μου και κοιτούσες έξω από το παράθυρο.  Ταταταααααα, νταντανταααα μονολογούσες συνέχεια και εγώ έκανα πως συμφωνούσα μαζί σου.
Γυρίσαμε σπίτι , σου έβαλα τα πυζαμάκια σου , ήπιες το γαλατάκι σου, άρπαξες το "νάνι" σου και έκλεισες τα γλυκά σου ματάκια.

Καληνύχτα ομορφιά μου.
Οι προσευχές μου σε συνοδεύουνε.
Οι μεγαλύτερες χαρές της ζωής σε περιμένουνε.