Translate

Πέμπτη 31 Ιουλίου 2014

Η αληθινή μητέρα..

Κάποτε, δύο γυναίκες έφεραν μπροστά στον σοφό βασιλιά της χώρας ένα μωρό υποστηρίζοντας καθεμιά ότι είναι δικό της. Καθώς εκείνος δεν μπορούσε να αποφασίσει σωστά, σκέφτηκε ένα σχέδιο – να κόψουν το μωρό στη μέση και να δώσουν μισό στη μία και μισό στην άλλη.

Η μια γυναίκα συμφώνησε με τον βασιλιά: «Μην δώσετε το μωρό ούτε σ’ εκείνη ούτε σε μένα. Καλύτερα να το κόψετε στα δύο! Αφού δεν μπορώ να το έχω εγώ, ας μην το έχει ούτε εκείνη». Η άλλη γυναίκα παρακάλεσε τον βασιλιά να μην κάνει κακό στο παιδί: «Δώστε της το μωρό. Καλύτερα να χάσω το παιδί παρά να το δω νεκρό».

Ο βασιλιάς κατάλαβε αμέσως ότι εκείνη ήταν η πραγματική του μητέρα και της επέστρεψε το μωρό της.

That just it happens...

Περπατάς κρατώντας σε από το ένα το χεράκι μόνο. Ισορροπείς καλά, χωρίς να κρατιέσαι από κάπου, αλλά φοβάσαι ακόμη, να αφήσεις το χέρι μου και να φύγεις. Μερικές φορές ξεχνιέσαι κάνεις ένα βήμα μόνη σου και μετά πέφτεις κάτω και συνεχίζεις με μπουσούλημα. Όταν νιώσεις έτοιμη καλή μου. Δεν βιαζόμαστε...όταν νιώσεις έτοιμη....για όλα τα πράγματα στη ζωή έρχεται κάποια στιγμή το πλήρωμα του χρόνου και απλά συμβαίνουν...

Σπιτική σάλτσα "ντάτας"...

"Φέτος το χειμώνα θα τρώμε σπιτική σάλτσα της μαμάς" σου λέω, ενώ παράλληλα τρίβω τις ντομάτες στον τρίφτη. " Ντάτα" μου απαντάς εσύ και αρπάζεις μια ντομάτα από την σακούλα για να την βάλεις στο στόμα σου. Την δαγκώνεις, την ζουλάς και μετά την πετάς στη λεκάνη με την τριμμένη σάλτσα. " Μηηηη Γιουλίτα μου, εδω βάζει η μαμα τη σάλτσα. Σε παρακαλώ. Απαπαπα". "Απαπαπα" επαναλαμβάνεις και εσύ, κουνώντας επιδεικτικά τον δείκτη του χεριού σου πέρα δώθε. Θέατρο. Μετά κατευθύνεσαι στον βασιλικό μπουσουλώντας. Πιάνεσαι από την γλάστρα, σηκώνεσαι και κόβεις ένα κλωνάρι. Με το ένα χέρι σου βάζεις τον βασιλικό στην μυτούλα σου και παίρνεις βαθιά αναπνοή για να τον μυρίσεις, όπως σου έχει μάθει ο μπαμπάς σου από τους πρώτους σου μήνες κιόλας, και με το άλλο κρατιέσαι από την γλάστρα. Αφήνεις και το άλλο σου χεράκι και τώρα και τα δυο κρατάνε τον βασιλικό και την πλούσια οσμή του κοντά στη μυτούλα σου. Ισορροπείς. 1..2..3..4...5..6..7...8 δευτερόλεπτα. Πιο πολύ από κάθε φορά. Γυρίζεις με κοιτάς, μου προτάσσεις τον βασιλικό, κάνεις ένα βήμα και πέφτεις κάτω. Όλη αυτή την ώρα απλά σε κοιτούσα, δεν φώναξα, δεν σε επιβράβευσα, για να μη σε τρομάξω. Απλά σε σήκωσα και σε πήρα στην αγκαλιά μου, σε φίλησα στα μπουτάκια σου και σου έδωσα μια ντομάτα. Την ζούληξες, κάνοντας τον κόκκινο χυμό της να ξεχυθεί πάνω στο μπλουζάκι σου και στο πάτωμα και ύστερα της κατάφερες μια μεγάλη δαγκωνιά. "Ντάτα μαμαμα. Ντατα"  φώναζες χαρούμενη. Κοίταξα την σφουγγαρίστρα και αμέσως μετά την απλώστρα..."Το βράδυ έχω δουλίτσα" σκέφτηκα και συνέχισα το τρίψιμο της "ντατας"....




Δευτέρα 28 Ιουλίου 2014

Η πρωτη σου ζωγραφιά...

Οι συχνές και απανωτές επιθέσεις σου στα στυλό μου , η επικινδυνότητα να σε αφήσω να τα επεξεργαστείς και η επιμονή σου με την γραφική ύλη με έκανε να σου αγοράσω τα πρώτα σου χρώματα, ένα κουτί κηρομπογιές και ένα μπλοκ ζωγραφικής. Σαν να ήξερες από πάντα την χρήση τους, διάλεξες τη μωβ κηρομπογιά και κατάφερες μια γραμμή στο άσπρο χαρτί. Μετά διάλεξες το πορτοκαλί και πιάνοντας σου απαλά τα χεράκια κάναμε μαζί μερικές γραμμές. Μου πέταξες το χέρι μακρυά, ήθελες μόνη σου. Συνέχισες και με τα υπόλοιπα χρώματα μέχρι που βαρέθηκες. Το... αριστούργημα έτοιμο. Μια πρώτης τάξεως αφηρημένη τέχνη γεμάτη γραμμές και στίγματα, δια χειρός Γιουλίτας.

Από κάτω συμπλήρωσα:
                                  
                                  "Με πολύ αγάπη στο μπαμπά μου. 
                                       Η πρώτη μου ζωγραφιά.

                                               Γιουλίτα.
                                             21/07/2014"
                                          

Μελετώντας...

Τα βιβλία της ανατομίας, της παιδιατρικής, της παθολογίας έχουν όλα τα σαλάκια σου, άλλα δεν έχουν όλες τις σελίδες τους και άλλα τα έχεις τσαλακώσει στην προσπάθεια σου να με μιμηθείς και να γυρίσεις και εσύ τις σελίδες. 7 μηνών κρατούσες κανονικά ένα παραμύθι στο χέρι και γύριζες τις σελίδες κοιτώντας με περισσή περιέργεια τις εικόνες που ξεπρόβαλλαν μπροστά σου. Άγνωστες πολύχρωμες μορφές σε κάθε σελίδα που η μαμά άλλες τις ονόμαζε κακό λύκο, άλλες γουρουνάκια, άλλες σταχτοπούτα, άλλες νάνοι και άλλες κοκκινοσκουφίτσα. Μέχρι που προτού να κλείσεις τον πρώτο σου χρόνο ήξερες να αναγνωρίζεις και να δείχνεις με το δακτυλάκι σου ότι σου ζητούσα να μου δείξεις. Έχεις ιεροτελεστία όσον αφορά τα παραμύθια σου.  Μπουσουλάς μέχρι το δωμάτιο σου, παίρνεις το καλάθι με  τα παραμύθια σου και αρπάζεις το πρώτο πάνω πάνω. Αρχίζεις να το ξεφυλλίζεις γρήγορα μια-μια τη σελίδα και όταν το τελειώσεις το ξεκινάς απο πίσω προς τα εμπρός. Αφού τελειώσεις και την ανάποδη "ανάγνωση", το πετάς στην άκρη και αρπάζεις το δεύτερο, κοκ μέχρι να τελειώσουν όλα.

Το πρώτο σου παραμύθι και το πιο αγαπημένο είναι  "η Χιονάτη και οι 7 νάνοι". 
Την αναγνώρισες και σε ένα κύπελλο νερού που είδαμε κάπου. Μου το έδειξες και άρχισες να χοροπηδάς χαμογελώντας. "Θέλει νερό" μου είπε η μαμά του κοριτσιού, αλλά εγώ ήξερα ότι απλά αναγνώρισες την Χιονάτη σου.


Τετάρτη 23 Ιουλίου 2014

Ενός Έτους!!!

Μικρή μου,
ήρθες, όταν σε φώναξα στα ονείρατά μου,
σαν πρωινή δροσούλα γλίστρησες
από τη χαραμάδα της πόρτας και
σαν πνοή ανέμου καλωσόρισες
την άγουρη ακόμα μητρική μου φιγούρα.

Μικρή μου,
λαχτάρισα το πρώτο σου κλάμα,
όπως λαχταρά η γή την βροχή...
περίμενα το πρώτο σου γέλιο,
όπως περιμένει η Ανεμώνη την Άνοιξη...
ρούφηξα την μυρωδιά σου.
Όπως ρουφά η μέλισσα τη γύρη.

Μικρή μου,
τα χεράκια σου κρινάκια λευκά και αγνά,
τ' ασπάζομαι με ευλάβεια μεγάλη,
κρυφά προσεύχομαι στον άγγελό σου
στην φωτεινή του αγκαλιά να σε βάλει.

Μικρή μου,
τα μάτια σου δυο πράσινες ήπειροι,
ανεξερεύνητες, φιλόξενες και άυλες,
που σε καλούνε κοντά τους
πιο βαθιά και πιο βαθιά,
μέχρι σ'εκείνο το αστραφτερό διαμαντάκι
που άλλοι το λένε ψυχή και άλλοι ανάσα θεού.


Εξαιρετικά αφιερωμένο για τα πρώτα σου γενέθλια! 

15 Ιουλίου και έκλεισες τον πρώτο σου χρόνο ζωής. Ανάμεσα σε γέλια παιδιών με αστεία καπελάκια πάρτυ, πολύχρωμα μπαλόνια, θαλασσινή αύρα και τον άκρατο ενθουσιασμό μας έσβησες το πρώτο σου κερί με την βοήθεια του μπαμπά σου.
 Ένας χρόνος, ο πρώτος, ο πιο σημαντικός. Που άρχισες να παρατηρείς, να προσπαθείς, να μαθαίνεις, να απαιτείς, να μπουσουλάς, να περπατάς,  να τρως με τα 7 δοντάκια σου, να παίζεις, να κάνεις κούνια, βόλτα με το ποδηλατακι σου, να χαιρετάς, να μιλάς, να χαίρεσαι, να γελάς, να αγαπάς και να αγαπιέσαι.

Και έτσι να συνεχίσεις καρδούλα μου και του χρόνου, και τον παράλλο χρόνο και πάντα! Να γελάς, να προσπαθείς, να μαθαίνεις, να απαιτείς, να δίνεις, να αγαπάς και να αγαπιέσαι!
Η ευχή της μαμάς και του μπαμπά.

Χρόνια πολλά !!!