Η μετρ του φανταστικού παιχνιδιού

Έχεις βάλει σε παράταξη τα κουκλάκια σου, αρκουδάκια σου πάνω στο τραπέζι και παίζεις φανταστικό παιχνίδι. Οι διάλογοι σου με τρελαίνουν.
-" Εγώ είμαι η μαμά σας. Θα σας φοντίζω, θας σας κάνω φαγάκι, θα σας ταϊζω, θα σας κάνω μπ;aνιο, θα σας πηγαίνω βότα. Α! τι ακούγετε έτσι καλιά μου παιζάκια;; Ατός ο θόυβος! Είναι η εκκησία  του πάπα νίνου(Είναι κυριακή πρωι)!Ταγουζάει. Να σας πάω να πάιετε τσομάααακι.Εντάααατσι;;;
Μαμά! Κοίτα πόσα παιζάκια έχω; Ούτε ένα, ούτε ζυο, αλλά οτώ παιζάκια (εντάξει 5 ήταν...)!Εσύ έχεις μόνο ζυο, εμένα και τον Γκίνη.
- Εσύ είσαι πιο τυχερή από τη μανούλα με τόσα όμορφα παιδακια που εχεις.
- Μαμά ελα να τα φιλιήσεις. Σιέλω φαγάκι για τα παιζάκια μου πεινάνε! Ακουσε τα!
--Κάνεις φωνούλα από τα παιδάκια σου--"Μαμά πεινάμε!Ουά!"
Σου δίνω μακαρόνια, αλλά φωνάζεις--" Οχι ατά!Ατά που τώει η Γωγούλα!"

-Γωγούλα μου αυτα είναι μωρά, πίνουνε μόνο γαλατακι απο τη μαμα τους , όπως ο αδερφούλης σου.
- Άντε καλιά!Σα τα σηλάσω τότε. Και τα έβαζες ένα-ενα στο στήθος σου..




Και μιας και μιλάμε γι φανταστικό παιχνίδι, αξίζει να αναφέρω ότι εδω και κάμποσο καιρό (6 μήνες σίγουρα) σου αρεσει να υποδυεσαι διάφορα ζώα και φυσικά εμεις οι γονεις του ζωου.
Κάθε μερα εισαι και κατι άλλο.
-Μαμά είμαι ένα ελιαφάκι. Μαμά ελαφίνα, που είναι ο μπαμπάς ελάφις;Μήπως πήγε να βει φαγητό;;; Ελα να βοτσίσουμε χοταϊακι! Και φυσικά πέφτω και εγω στα τέσσερα και κάνουμε ότι βόσκουμε χορταράκι, και ότι έρχονται κυνηγοί, και πρεπει να κρυφτουμε και,,,,,και...εχει και η μαμά φαντασία..που θα έμοιαζες!
(άλλη μέρα)- Μαμα είμαι ένας μιμιγκοφάγος. Μαμα μιμιγκοφαγίνα έλα να βουμε μιμιγκια να τα φαμε! (Μαζευεις μυρμηγκάκια από την αυλή και τα βάζεις πάνω στο χερι σου και τα ζουλάς με το δαχτυλάκια σου μέχρι να τα λιώσεις. )


- Μαμά ποβατίνα!Που είναι ο μπαμπάς λιοντάης;Μήπως είναι τη ζουλειά;;Κάνει καλά τα μαμουζάκια;; Είμαι και εγώ γιατός. (έχεις μια σύριγγα στο χέρι απο το κουτί πεπα-γιατρός) Κάνω καλά ασώπους, παιζάκια, κυλάκια. Να κι εσένα μαμά!Τσιιιιμπ!Σιε έκανα μια τσιμπιά με τη σύιγγά μου!
Κααάτσε να ακούσω λίγο τη καζιά σου με τα ακουτικά. Τώια έγινες καλιά μαμά!


-Τσίου!Τσίου!Μαμά πουλίνα!μαμά πουλίνα! κοίτα με!Είμαι ένα πουλιάκι!Ζεν έχω φωλίτσα και έτσω βέχει και σα γίνω μούτσεμα!Πίχουλα, πίχουλα σιέλω για μενα και τα παιζάκια μου τα μικά!
- Έλα εδώ πουλάκι, για να μην βραχείς, εμείς σ'αγαπάμε μη μας φοβηθείς!Από το ψωμί μας ψύχουλα θα φας, κι όταν βγει ο ήλιος λεύτερο πετάς! Σου τραγουδάω εγώ και τσουπ σου δίνω μια μπουκια φαγητό.....ω ναι έτσι αναγκάζομαι να σε ταϊσω πολλές φορές!Σου λέω κάνε το πουλάκι και παίζουμε θέατρο!

Στο τηλέφωνο

Τηλεφωνική επικοινωνία με γιαγιά-Βαβαλία

-Έλα αγάπη μου!Γωγούλα μου όμορφη τι κάνεις?
-καλά είμαι. Εσύ που είσαι γιαγιά-βαβαλία, στο Τύναβο;
- Ναι καρδούλα μου, στον Τύρναβο. Μου έλειψες κοριτσάκι μου!και σε εμένα και στον παππού λέμε πότε...
- Εγώ είμαι τη Γιάννουλη, εζώ με τη οικογένεια. Τη μαμά -Σόφη, τον μπαμπά-Βασίλη, τη Γωγώ και το Νικολάκη -φασολάκι.
-Αγάπη μου που ξέρεις εσύ και μιλάς για οικογένεια
-Ζυο οικογένειες, μια η μαμά, ο μπαμπάς, η Γωγώ, ο Νικολάκης και μια ο πάπα-Γώγος και η Βαβαλία
-Αχ τετραπέρατο μου!το πανέξυπνο το κοριτσακι μας!Σ'αγαπω λατρεία μου!
- Φιλάκια, φιλάκια Βαβαλία. Χαιετίματα απο Γωγώ, από μπαμπά, από μαμά, από Γκίνη, από πάπα-Γώγο. Όλο χαιετίματα!



Τηλεφωνική επικοινωνία με μπαμπά

-Μπαμπούληηηη!Μπαμπούληηηηη!Που είσαι μπαμπούλη, τη ζουλειά;;
- Ναι μωρό μου, είμαι στη δουλίτσα, θα έρθω το απόγευμα να σας πάρω να πάμε βόλτα.
-Το νοκοκομείο μπαμπά;Τα έκανες καλά τα μαμουζάκια;
- Μαι μωρό μου τα έκανα καλά, αλλά ειναι κανά δυο ακόμα να κάνω καλά και να έρθω
-Ατά τα μαμουζάκια, κάνουν όλο ζαβολιές και έπεσαν από το ζέντο και έκαναν μιμί;;
- Ναι γλύκα μου! Εσύ είσαι ήσυχο παιδάκι;
-Όχι ζεν είμαι. Κάνω όλο ζαβολιές και η μαμά με μαλιώνει μπαμπούλη. Έλα. Έλα πάεις αγκαλιά!

ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ!

Αυτό το πόστ το γράφω από τύψεις. Το γράφω και το θάβω στα άδυτα του διαδικτύου, εξιλεώμενη και υποσχόμενη πως παρόμοιο του δεν θα ξαναγραφεί, γιατί οι τύψεις τελικά είναι βαρύτερες και από την συγνώμη και από την συγχώρεση άν ποτέ δοθούν.

Σήμερα, αν και είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι δεν θα το κάνω ποτέ, άπλωσα χέρι πάνω σου και χτύπησα τα όμορφα χεράκια σου. Σίγουρα όχι δυνατά, αλλά η κινηση μετράει όμως. Συνέχισες να γελάς, αλλά μετά από λίγο σου κακοφάνηκε και αναφώνησες νευριασμένη γεμάτη θυμό και έκπληξη "με χτύπησες!με χτυπησες!τα χεράκια μου" και άρχισες να κλαις ζητώντας να φύγεις από το σπίτι και να πας στον μπαμπά σου. 

Είχες μόλις πετάξει ένα μεγάλο παιχνίδι σου στο μέτωπο του τεσσάρων μηνών αδερφούλη σου.Μετά από πολλές δικές σου απόπειρες να τον "πετύχεις" και δικές μου συστάσεις να του φέρεσαι καλύτερα, τελικά "τον πέτυχες" και του κατάφερες ένα μεγάλο καρούμπαλο. Με το κατάλληλο ομοιοπαθητικό ευτυχώς έφυγε μετά από λίγες ώρες, αλλά στην θέα ενός μωρού που ούρλιαζε απο πόνο και της δικής σου που ζητωκραύγαζες για την νέα σου ζαβολιά, δεν σκέφτηκα, θόλωσα και σου έριξα δυο "μπατσίτσες" στα χεράκια.

Το μετάνιωσα την ίδια ώρα που το έκανα. Η δική μου έλλειψη υπομονής δεν θα έπρεπε να μεταφραστεί με αυτόν τον τρόπο. Άλλωστε αφού σε είδα που τον πείραζες γιατί τον άφησα μόνο του μαζί σου...με ένα δίχρονο...

Δεν υπάρχει δικαιολογία γι αυτό, γιατί αφενός δεν θέλω να μάθεις πως όταν κάτι δεν μας αρέσει χτυπάμε για να το διορθώσουμε και αφετέρου δεν θέλω να πιστέψεις ότι επιτρέπεται να σε χτυπάνε. Δεν θέλω να με φοβάσαι για να κάνεις κάτι, αλλά να εμπιστεύεσαι και να σέβεσαι αυτά που λέω...σιγα σιγα θα μάθεις..

Για το υπόλοιπο την ημέρας σου ζήταγα συγνώμη και φιλούσα τα χεράκια σου συνέχεια.

-"Συγνώμη Γωγούλα μου, δεν θα το ξανακάνω ποτέ ποτέ. Τι θέλεις να κάνουμε;

- "Να γογαφήσουμε μαμά! Στον πίνακα με τις κιμωλιιίες!Μια οικογένεια από κουλήκια! Τον μπαμπά κουλήκι, την μαμά κουλικίνα και τα μικά τα κουλικάκια. Δεν είναι αγιαστικό!"

,,,όσες φορες μου ζητούσες να σου το ζωγραφίσω, σου έλεγα είναι αηδιαστικό και να κάνουμε κάτι άλλο. Τώρα σου το ζωγράφισα αναντίρρητα!

-"Τι άλλο θέλεις να παίξουμε;"

-Καλέ μαμά με το λάτιχο! Ε? Σέλεις να ποτίσουμε τα λουλουζάκια και η γωγώ να πιεί νεϊό από το λάτιχο;;;; Αναφώνησες και το επόμενο λεπτό βρέχαμε τα πόδια μας και παίζαμε μπουγέλο.

Έπρεπε να ισοφαρίσω μέσα μου την στεναχώρια που σου έδωσα με αμέτρητα δικά σου χαμόγελα. 

Μετά παίξαμε κυνηγητό, με τα τουβλάκια σου, με τις πλαστελίνες, με τις οδοντόκρεμες, παλέψαμε, γαργαλιστήκαμε, γελάσαμε. γελάσαμε γελάσαμε...

Είναι απίστευτο όμως πόσο γρήγορα συγχωρούν τα παιδιά και πόσο εύκολα ξεχνάνε...πόσο πολύ θα έπρεπε να τα μοιάσουμε και σε καμιά περίπτωση να μην το εκμεταλλευτούμε εις βάρος τους.

Ενώ κοίμιζα τον μπέμπη, ήρθες, αγκάλιασες τα πόδια μου , τα φίλησες και μου είπες: 

-"Σ' αγαπάω μανούλα αγάπη μου"

- "και εγώ σε λατρεύω Γωγούλα αγάπη μου"

-"Είσαι το καλύτερο μανούλι του κόμου!" φώναξες ξυπνώντας τον μπέμπη που μόλις είχα κοιμίσει, αλλά μπορούσα να σου κρατήσω κακία;όχι.

Δάκρυσα, ίσως και να ήταν κλάμα τελικά, αφού τα μάτια μου δεν περιορίστηκαν στο ένα δάκρυ. 

Σε πήρα αγκαλιά, κράτησα τα χεράκια σου μέσα στα δικά μου και τα φίλησα. 

- "Η αγκαλιά της μαμάς θα είναι πάντα η πιο ζεστή φωλίτσα ελαφάκι μου." σου ψιθύρισα. 

- "Εντάτσι μαμά ελαφίνα,νάνι τώια" μουρμούρισες, και αφού τρίφτηκες πάνω μου, έκλεισες τα γλυκά ματάκια σου.