Παπαπώ!

Και να που οι κόποι του μπαμπά απέδωσαν καρπούς. Η μπαμπούλης έχει την όμορφη και τρυφερή συνήθεια να σου ψιθυρίζει στο αυτί "σ'αγαπώ". Πολλές φορές τον έχω επιπλήξει ότι ένα τόσο δυνατό και σημαντικό συναίσθημα θα έπρεπε να το φωνάζουμε για να το ακούει και να το νιώθει το παιδί και αργότερα να μην ντρέπεται αν το πει. Ο μπαμπάς πάλι διαφωνούσε και υποστήριζε ότι την αγάπη δεν χρειάζεται να την κοινωνείς με λέξεις, αλλά με αγκαλιά και ψιθύρους. Προ παραμονή χριστουγέννων και έχουμε βγει βόλτα στην πλατεία. Τρέχεις με τον μπαμπά σου, παίζετε, γελάτε, βγαίνουμε φωτογραφία μπροστά στην φάτνη και στο δέντρο και όταν...επιτέλους...κουράζεσαι, ο μπαμπάς σου σε παίρνει αγκαλιά σε φιλάει και σου ψιθυρίζει "σ'αγαπώ". Με πολύ φυσικότητα και σχεδόν αβίαστα ξεστομίζεις και εσύ "παπαπωωωω".
Γελούσαμε και οι τρεις, αλλά περισσότερο ο μπαμπάς που πρόλαβε να μου υπενθυμίσει " είδες; μια χαρά το φώναξε το σ'αγαπώ το μωρό μου.Αυτή την στιγμή περίμενα τόσο καιρό! Να μου το πει και η ίδια."

Τι όμορφη λέξη το σ'αγαπώ και κυρίως όταν λέγεται δίχως λόγο και αφορμή, ακόμα-ακόμα και όταν λέγεται σε άτομα που η αγάπη μας θεωρείται δεδομένη, δεν παύει να είναι πάντα μια ευχάριστη έκπληξη.

Άσπρα, κόκκινα, κίτρινα , μπλε.....ρούχα μαζί που βάφηκαν και έχουνε γίνει ροζ.

Και όχι δεν αναφέρομαι σε κάποιο ατυχές συμβάν με το πλυντήριο, αν και τέτοια υπάρχουν στο ενεργητικό μου ουκ ολίγα, αλλά στην πρόσφατη σου δυνατότητα να αναγνωρίζεις τα παραπάνω χρώματα. Αφορμή στάθηκαν τέσσερα λουλούδια με τα παραπάνω χρώματα και η ζακέτα σου η ροζ.... εντάξει και η εμμονή μου να σου μιλάω με χρωματικό επιθετικό προσδιορισμό κάθε φορά.
-Αγαπούλα μου φέρε μου την μπλε μπάλα. Ναι! Και το κίτρινο λεμόνι! κ.ο.κ
Ε! Έμαθες και εσύ να τα ξεχωρίζεις πλέον και μάλιστα όχι μόνο να τα αναγνωρίζεις αλλά κάποια να τα λες.
Την ζακέτα σου την δείχνεις και λες "οθ", δηλαδή ροζ.
Τις προάλλες σε κάναμε βόλτα στην στολισμένη πόλη, της οποίας το κέντρο ήταν λουσμένο στο φως.Σε ένα κατάστημα ένα δίχτυ με μπλε φωτάκια κάλυπτε την εξωτερική τζαμαρία του. Εσύ τόσο εντυπωσιάστηκες που γύρισες προς το μέρος μου και μου λες
-Μαμά! Μαμά!θτάι! Μπουέ!
(Μετάφραση: μαμά!μαμα!αστέρια!μπλέ!)

Μπλα- μπλα- μπλα

Αποφάσισα να καταγράψω τις άγουρες ακόμα λεξούλες σου, στους 16 μήνες σου, με τις οποίες προσπαθείς να περιγράψεις και να κατανομάσεις τον κόσμο σου.  Προσπαθείς πολύ να αναπαράγεις ό,τι ακούς και να κάνεις φυσικά ό,τι βλέπεις. Δεν σε φωνάζω αδίκως θέατρο.

Οι λεξούλες σου
μαμα
μπαμπα
γιαγιά
γιαγιά- τα γυαλιά επίσης
πάπα- ο παππούς
παπά- τα παπούτσια
μααα- φιλακι
άτα- βόλτα
άλια - τον θείο Ηλία, Νίκο, Αλέξη
Ταδά- την Χαρά
Τδία- Την λυδία
Ανια- την Ράνια
νιανι- ο ύπνος, το κουβερτάκι του ύπνου (απλή συνωνυμία-χιχι)
νιανιά- το φαγητό
νάνια-οι νάνοι (οι της χιονάτης)
νενό- νερό
νόι- ο ανόητος (όταν αναφερόμαστε στον κακό λύκο
Νενε- η Νέλυ( η κούκλα σου)
νε- ναι
κακά- τα βρώμικα, λερωμένα
κακο- ο λύκος
κακιά- η μάγισσα (μητρια της χιονάτης)
κακακάκια- τα κατσικάκια
ταδ- ο ταζ
τθιτθι- το κρέας
 μαμ - τρώω
νανάς- ο τραχανάς
γάι- γάλα
τάι-τσάι
τθιτθα- τσίσα
άφα- φάτσα (έτσι σε φωνάζει ο μπαμπάς)
μπέμπα- την μπέμπα
μπάμπα - τον μπέμπη
μιμι- την πληγή και δείχνεις την ράχη του χεριού σου που είχες χτυπήσει  όταν ήσουν 7 μηνών και το θυμάσαι ακόμα
ντιντιτ- αυτοκίνητο
κουου- κούνια
νιαααα- τα ζουζουνια
μπα- μπάλα
γκο- γκολ
γκι- το γκίλι ( η ρόδα )
λολολολολο- όταν σε ρωτάω πως μιλάνε οι μεγάλοι
κοκο- κάθε είδους γλύκισμα
νταντα- όταν χτυπάς
τικ- τακ --- το ρολόι
άμπο- τα jumbo (αλίμονο!)
α!ααααααα-- όταν ενθουσιάζεσαι με κάτι
φουυυυυυ- όταν φυσάει
τακ-τακ--- βροχή ενώ με τον δείχτη και τον αντίχειρα ενωμένους κάνεις πως πέφτει η βροχή. Το ίδιο κάνεις και για τα σιντριβάνια
οοο- οοο- μωρό ενώ ενώνεις τις παλάμες σου και τις κουνάς πέρα δώθε  κάνοντας
γκάγκα- όταν θυμώνεις με κάποιον τον αποκαλείς έτσι
πέπα- πέπα το γουρουνάκι
μπαπ- μπουμ, οταν πέφτει κάτι κάτω ή όταν βλέπεις τον κυνηγό που πυροβολεί τον μπάμπι το ελαφάκι
μπάμπα-τον μπάμπι το ελαφάκι
ώπα- όταν χορεύεις ενώ σηκώνεις το χεράκι σου
Γωγώ- το όνομα σου


Φωνές Ζώων
νιειι ή ανιανιααα- η γάτα
 βαβ- ο σκύλος
μπααα- το προβατάκι και το πρόβειο γιαούρτι
εεεκεεεκεεε- το άλογο
οοοο (αλα ταρζάν ) με το χέρι στο στόμα- η μαϊμού
κακακα- η κότα
παπαπα- η πάπια
κουκβααα- η κουκουβάγια
τθιιιι- το πουλάκι
δδδδδδδ- η μέλισσα και κουνάς τον δείκτη σου περιστροφικά
γκρρρρ- το λιοντάρι,η τίγρης
παβουυυυ- ο ελέφαντας
κεκε- ο βάτραχος
κακό ή κχιτ- ο λύκος
γκουμ-γκουμ- το γουρουνάκι
πουφ- ο ασβος  και κουνάς το χεράκι σου στην μύτη


Νοηματική

γεια σου
φιλάκια
όχι-- κουνάς το δαχτυλάκι σου πέρα δώθε ή αρνητικά το κεφάλι σου
ευχαριστώ- χτυπάς με το χεράκι σου το στήθος σου
λούσιμο- ανακατεύεις τα μαλλιά σου
ρολόι- κουνάς τον δείκτη δεξια- αριστερά ( λέγοντας τικ-τακ)
γυαλιά - κάνεις κύκλο τα δαχτυλάκια σου, δείκτη-αντίχειρα, γύρω από τα ματάκια σου
ψάρι- ανοιγοκλείνεις τα χειλάκια σου δυνατά
πουλί- κάνεις πως πετάς με τα χεράκια σου
πεταλούδα- βάζεις τις παλάμες σου την μια πάνω στην άλλη προς το μέρος σου με ενωμένους τους αντίχειρες και κουνάς τα δαχτυλάκια σου
φυσάς κάτι- όταν είναι πολύ ζεστό ή πολύ κρύο..
όταν σε πονάει κάτι (π,χ λαιμός)- μου δείχνεις το λαιμό και μετά την ράχη του χεριού ( που σημαίνει μιμι)
 κλείνεις τα μάτια σου για λίγη ώρα και τα ξανανοίγεις- όταν θέλεις να κοιμηθείς
σταυρός- τον κάνεις κάθε φορά που βλέπεις εικόνα αγιου ή εκκλησία και μάλιστα απο 9 μηνών!ενώνεις τον αντιχειρα και τον δείκτη και τα ανεβοκατεβάζεις καταλήγοντας πάντα στο θώρακα.

Αυτά τα βασικά που έχω αποκωδικοποιήσει. Είναι και κάτι ακαταλαβίστικα που λες όταν παίζεις ή όταν είσαι θυμωμένη και μας μαλώνεις...που ακόμα δεν μπορώ να διακρίνω ...με τον καιρό....


Γενικότερα η επικοινωνίας μας είναι πολύ καλή, Βέβαια, ίσως να βοηθάει ότι σου μιλάω πάρα πολύ, σου δείχνω πράγματα, σου διαβάζω συνέχεια και σου έχω περάσει την αγάπη μου για τα  βιβλία, με αποτέλεσμα να μην κοιμάσαι αν δεν σου διαβάσω 3-4 παραμύθια και να τα κουβαλάς παντού μαζί σου. Έτσι συνδυάζεις τις λεξούλες με τις εικόνες. Σίγουρο αποτέλεσμα.

Θέλει και κόπο και τρόπο...

Μέχρι και μια μέρα πριν..μην πω την ίδια μέρα, που έμαθα ότι είμαι έγκυος ήμουν ένα κορίτσι που του άρεσε  πολύ να βγαίνει για καφέ, για ποτό το βράδυ και μάλιστα σε πολυσύχναστα μέρη, τα ήρεμα- χωρίς πολύ νταβαντούρι ήταν για τους "μεγάλους" που λίγο τα αυτιά τους λόγω ηλικίας έγιναν υπερευαίσθητα, λίγο εως πολύ και τι ενδιαφέρον να βρούνε σε  έναν όχλο ανθρώπων 20-35 χρονών μέσο όρο,  άντε το πολυυυύ 40. "Βαρετοί άνθρωποι", "ανέραστοι", "πρόωρα γηρασμένοι" , και πολλά άλλα κοσμιτικά επίθετα χρησιμοποιούσα όταν αναφερόμουν στα ζευγάρια που επειδή παντρεύτηκαν και έκαναν 1-2 παιδάκια αποφάσισαν πως η ζωή τους είναι σπίτι-δουλειά- κυριακάτικος καφές.  Και φυσικά δεν παρέβλεπα  να συμπληρώσω ότι εγώ δεν πρόκειται να γίνω ποτέ έτσι.

Βέβαια, η ζωή με έχει διαψεύσει πολλάκις και το ρητό "ποτέ μη λες ποτέ" ή το άλλο "καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς" τα τελευταία χρόνια είναι το πολυφορεμένο μου σουξέ. 

Να λοιπόν που παντρεύτηκα, έκανα παιδάκι και διεπίστωσα πως πιο εύκολα βρίσκω πλέον πάρκινγκ στο κέντρο της Λάρισας Δευτέρα πρωί, παρά ώρα για ένα τόσο δα σύντομο καφεδάκι με κανά φίλο. 

Όσο δούλευα τα πρωινά μου ήταν μαρτυρικά, μιας και όλο το βράδυ ξυπνούσα μια για γάλα, μια για πάνα, μια γιατί αρρώστησε το μωρό, μια γιατί έβηξε κτλ.  Η μέρα περνούσε γρήγορα και ενοχικά μιας και ήθελα όσο τίποτα άλλο να είμαι μαζί με το μωρό μου. Γύριζα σπίτι κουρασμένη, αλλά χαρούμενη που θα κάναμε πράγματα μαζι. Και οι ώρες περνούσαν γρήγορα και οι δουλειές (σπιτιού και επαγγελματικές) μαζεύονταν και μου φαινότανε βουνό και τι να πρωτοκάνει και ο μπαμπούλης. Και καλωσόριζα την επόμενη μέρα με διπλή στοίβα ασιδέρωτα.....
Όταν  σταμάτησα τη δουλειά οι μέρες δεν ακουμπούσαν στο ελάχιστο αυτό που είχα στο μυαλό μου (ώρες ατελείωτες παιχνιδιού, ξεγνοιασιάς, βόλτες). Δουλειές- καθάρισμα- σκούπισμα- μαγείρεμα (δυο φαγητά) -τάισμα-πλύσιμο-ξανά καθάρισμα-  και μέσα σε όλα αυτά διαλείμματα για να παίξω μαζί της. Η αλήθεια είναι ότι επειδή απολάμβανα που απολάμβανε την παρέα μου πολλές φορές τα άφηνα όλα και παίζαμε μαζί ώρες ατελείωτες. Προείχε και πάντα θα προέχει μια συζήτηση μαζί της, μια αγκαλιά, να της διαβάσω, να την παίξω.
  Κάποτε η μαμά μιας φίλης μου, η κυρία-Ελένη, μου είχε πει " οι δουλειές δεν σταματάνε ποτέ, τα παιδια όμως μια φορά μεγαλώνουν" και επένδυσα πάνω σε αυτό.
 Το βράδυ πέφταμε αγκαλιά για "νιάνιι" κουρασμένες και οι δύο.
Μια - δυο φορές έκανα το λάθος να κανονίσω καφέ με φίλες:

- " Ναι, ναι να βγούμε! Ξέρω χάθηκα! Εγω φταίω! Αυριο το πρωι στις 11 είπατε;; θα είμαι εκεί!"

 Και την επομένη το πρωί πάει 10 η ώρα και δεν έχεις ξυπνήσει ακόμη. Και όταν ξυπνάς κλαίς για "γάι" . Σου κάνω γάλα όπως ζήτησες και το χύνεις παντού μέσα στο σπίτι. Σε ντύνω άρον-άρον με το σκεπτικό ότι  θα σου πάρω ένα τοστ για πρωινό από έξω, αλλά φτάνοντας στην πόρτα, με κοιτάς με ένα ενοχικό ύφος και μου λες "μαμά, κακά". Αντε πάλι μέσα, πλύσιμο, πάνα και τα σχετικά  και ξανά στην πόρτα με μια μεγάλη τσάντα με πάνες-μωρομάντηλα-μπουκάλια-δεύτερη φόρμα-παιχνίδια και εμένα να συνειδητοποιώ αυτή τη φορά πως απ΄την φούρια μου δεν έχω αλλάξει μπλούζα και φοράω ακόμα την πυτζάμα! Και αφού ανέβηκα και κατέβηκα με το ασανσέρ 2-3 φορές γιατί όλο και κάτι μου διέφευγε τελικά έφθασα στον πολυπόθητο καφέ με μια ώρα καθυστέρηση.

Οι φίλες , που δεν είναι μάνες- αχ κορίτσια μαζεμένα σας τα έχω για όταν έρθει και η σειρά σας-  άρχισαν την γκρίνια. Και να πω ότι τουλάχιστον ήπια το πολυπόθητο καφεδάκι μου, ότι κοτσομπόλευσα με τις φίλες μου, ότι τις είδα καθόλου.....ψέματα θα πω.Αφού ολόκληρο το μισάωρο που μπόρεσα να παραβρεθώ στην παρέα κυνηγούσα τη Γωγώ με μια κούπα ζεστή σοκολάτα στο χέρι... άσε που ο καπνός του μαγαζιού μου έκλεινε την αναπνοή, τα ντεσιμπελ της μουσικής ακόμα κουδουνίζουν στα αυτιά μου, και η ίδια η μουσική ήταν ανεκδιήγητη για 12 το μεσημέρι. Δεν ξέρω αν εγώ ή η Γωγώ ήθελε να τρέξει πιο γρήγορα μακρυά από εκεί. Φύγαμε άρον-άρον και συνεχίσαμε την βόλτα μας στο πάρκο. Περπατήσαμε πάνω στα ξερά φύλλα, γέλασε με τον θόρυβο που κάνουν, προσπάθησε να τον μιμηθεί, κόψαμε χρυσάνθεμα, τα έβαλα στα μαλλιά της, χόρεψε σαν νεράιδα, την χειροκρότησα. Και την χειροκρότησα γιατί αντί να της δείξω εγώ τα πραγματικά στοιχεία της ζωής και τις αληθινές αξίες ως όφειλα, φρόντισε αυτό το μικρο το ανθρωπάκι να μου τα υπενθυμίσει. Μυρωδιές της φύσης, χρώματα και αρώματα, κοσμική ηρεμία, χαμηλοί τόνοι, αβίαστο γέλιο,  εγώ και το παιδί μου.