Θέλει και κόπο και τρόπο...

Μέχρι και μια μέρα πριν..μην πω την ίδια μέρα, που έμαθα ότι είμαι έγκυος ήμουν ένα κορίτσι που του άρεσε  πολύ να βγαίνει για καφέ, για ποτό το βράδυ και μάλιστα σε πολυσύχναστα μέρη, τα ήρεμα- χωρίς πολύ νταβαντούρι ήταν για τους "μεγάλους" που λίγο τα αυτιά τους λόγω ηλικίας έγιναν υπερευαίσθητα, λίγο εως πολύ και τι ενδιαφέρον να βρούνε σε  έναν όχλο ανθρώπων 20-35 χρονών μέσο όρο,  άντε το πολυυυύ 40. "Βαρετοί άνθρωποι", "ανέραστοι", "πρόωρα γηρασμένοι" , και πολλά άλλα κοσμιτικά επίθετα χρησιμοποιούσα όταν αναφερόμουν στα ζευγάρια που επειδή παντρεύτηκαν και έκαναν 1-2 παιδάκια αποφάσισαν πως η ζωή τους είναι σπίτι-δουλειά- κυριακάτικος καφές.  Και φυσικά δεν παρέβλεπα  να συμπληρώσω ότι εγώ δεν πρόκειται να γίνω ποτέ έτσι.

Βέβαια, η ζωή με έχει διαψεύσει πολλάκις και το ρητό "ποτέ μη λες ποτέ" ή το άλλο "καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς" τα τελευταία χρόνια είναι το πολυφορεμένο μου σουξέ. 

Να λοιπόν που παντρεύτηκα, έκανα παιδάκι και διεπίστωσα πως πιο εύκολα βρίσκω πλέον πάρκινγκ στο κέντρο της Λάρισας Δευτέρα πρωί, παρά ώρα για ένα τόσο δα σύντομο καφεδάκι με κανά φίλο. 

Όσο δούλευα τα πρωινά μου ήταν μαρτυρικά, μιας και όλο το βράδυ ξυπνούσα μια για γάλα, μια για πάνα, μια γιατί αρρώστησε το μωρό, μια γιατί έβηξε κτλ.  Η μέρα περνούσε γρήγορα και ενοχικά μιας και ήθελα όσο τίποτα άλλο να είμαι μαζί με το μωρό μου. Γύριζα σπίτι κουρασμένη, αλλά χαρούμενη που θα κάναμε πράγματα μαζι. Και οι ώρες περνούσαν γρήγορα και οι δουλειές (σπιτιού και επαγγελματικές) μαζεύονταν και μου φαινότανε βουνό και τι να πρωτοκάνει και ο μπαμπούλης. Και καλωσόριζα την επόμενη μέρα με διπλή στοίβα ασιδέρωτα.....
Όταν  σταμάτησα τη δουλειά οι μέρες δεν ακουμπούσαν στο ελάχιστο αυτό που είχα στο μυαλό μου (ώρες ατελείωτες παιχνιδιού, ξεγνοιασιάς, βόλτες). Δουλειές- καθάρισμα- σκούπισμα- μαγείρεμα (δυο φαγητά) -τάισμα-πλύσιμο-ξανά καθάρισμα-  και μέσα σε όλα αυτά διαλείμματα για να παίξω μαζί της. Η αλήθεια είναι ότι επειδή απολάμβανα που απολάμβανε την παρέα μου πολλές φορές τα άφηνα όλα και παίζαμε μαζί ώρες ατελείωτες. Προείχε και πάντα θα προέχει μια συζήτηση μαζί της, μια αγκαλιά, να της διαβάσω, να την παίξω.
  Κάποτε η μαμά μιας φίλης μου, η κυρία-Ελένη, μου είχε πει " οι δουλειές δεν σταματάνε ποτέ, τα παιδια όμως μια φορά μεγαλώνουν" και επένδυσα πάνω σε αυτό.
 Το βράδυ πέφταμε αγκαλιά για "νιάνιι" κουρασμένες και οι δύο.
Μια - δυο φορές έκανα το λάθος να κανονίσω καφέ με φίλες:

- " Ναι, ναι να βγούμε! Ξέρω χάθηκα! Εγω φταίω! Αυριο το πρωι στις 11 είπατε;; θα είμαι εκεί!"

 Και την επομένη το πρωί πάει 10 η ώρα και δεν έχεις ξυπνήσει ακόμη. Και όταν ξυπνάς κλαίς για "γάι" . Σου κάνω γάλα όπως ζήτησες και το χύνεις παντού μέσα στο σπίτι. Σε ντύνω άρον-άρον με το σκεπτικό ότι  θα σου πάρω ένα τοστ για πρωινό από έξω, αλλά φτάνοντας στην πόρτα, με κοιτάς με ένα ενοχικό ύφος και μου λες "μαμά, κακά". Αντε πάλι μέσα, πλύσιμο, πάνα και τα σχετικά  και ξανά στην πόρτα με μια μεγάλη τσάντα με πάνες-μωρομάντηλα-μπουκάλια-δεύτερη φόρμα-παιχνίδια και εμένα να συνειδητοποιώ αυτή τη φορά πως απ΄την φούρια μου δεν έχω αλλάξει μπλούζα και φοράω ακόμα την πυτζάμα! Και αφού ανέβηκα και κατέβηκα με το ασανσέρ 2-3 φορές γιατί όλο και κάτι μου διέφευγε τελικά έφθασα στον πολυπόθητο καφέ με μια ώρα καθυστέρηση.

Οι φίλες , που δεν είναι μάνες- αχ κορίτσια μαζεμένα σας τα έχω για όταν έρθει και η σειρά σας-  άρχισαν την γκρίνια. Και να πω ότι τουλάχιστον ήπια το πολυπόθητο καφεδάκι μου, ότι κοτσομπόλευσα με τις φίλες μου, ότι τις είδα καθόλου.....ψέματα θα πω.Αφού ολόκληρο το μισάωρο που μπόρεσα να παραβρεθώ στην παρέα κυνηγούσα τη Γωγώ με μια κούπα ζεστή σοκολάτα στο χέρι... άσε που ο καπνός του μαγαζιού μου έκλεινε την αναπνοή, τα ντεσιμπελ της μουσικής ακόμα κουδουνίζουν στα αυτιά μου, και η ίδια η μουσική ήταν ανεκδιήγητη για 12 το μεσημέρι. Δεν ξέρω αν εγώ ή η Γωγώ ήθελε να τρέξει πιο γρήγορα μακρυά από εκεί. Φύγαμε άρον-άρον και συνεχίσαμε την βόλτα μας στο πάρκο. Περπατήσαμε πάνω στα ξερά φύλλα, γέλασε με τον θόρυβο που κάνουν, προσπάθησε να τον μιμηθεί, κόψαμε χρυσάνθεμα, τα έβαλα στα μαλλιά της, χόρεψε σαν νεράιδα, την χειροκρότησα. Και την χειροκρότησα γιατί αντί να της δείξω εγώ τα πραγματικά στοιχεία της ζωής και τις αληθινές αξίες ως όφειλα, φρόντισε αυτό το μικρο το ανθρωπάκι να μου τα υπενθυμίσει. Μυρωδιές της φύσης, χρώματα και αρώματα, κοσμική ηρεμία, χαμηλοί τόνοι, αβίαστο γέλιο,  εγώ και το παιδί μου.