Αποκάλυψη....

Λέω αποκάλυψη και όχι ανακάλυψη, γιατί για σένα όλα αποκαλύπτονται μπροστά σου σαν πρωτοφανή. Σου αρέσει πολύ να περπατάς, ενώ σε υποβαστάζω από τους ώμους και εσύ τεντώνεις τα πόδια σου μπροστά σε κάθε βηματισμό, ωσαν τους τσολιάδες στο σύνταγμα. Με το δαχτυλάκι σου δεν σταματάς να δείχνεις ό,τι σου κάνει εντύπωση και τσατίζεσαι απίστευτα πολύ αν δεν ικανοποιηθούν οι εντολές σου κοντέσσα βαλέρενα. Μπουσουλάς στη βεράντα και κυνηγάς τα μυρμήγκια...προσπαθείς να τα πιάσεις...όταν το καταφέρνεις προσπαθείς να τα φας...σε σταμάτω..κλαις από αντίδραση....σε αφήνω να ξανακυνηγήσεις μυρμηγκάκια...τι πιο αγνό απο αυτά...
Μου δείχνεις τη γλάστρα...σε πηγαίνω περπατώντας....τραβάς μερικά φύλλα και χώνεις τα χέρια σου στο χώμα...πιάνεις το χώμα και το πετάς κάτω...ο μπαμπάς σου με μαλώνει ότι σε κακομαθαίνω...εγώ το απολαμβάνω...τι πιο υπέροχο από την επαφή με τη φύση..
Μετά πάμε να πλύνουμε τα χεράκια. Προσπαθείς να πιάσεις το νερό και δε μπορείς...θυμώνεις....γελάς...τσιρίζεις...και πάλι από την αρχή.
Με αγκαλιάζεις, και σου ζητώ φιλί. Σκύβεις προς το μέρος μου και φιλιόμαστε στο στόμα. Με καρφώνεις στα μάτια με τα όμορφα πράσινα μάτια σου και μου ξααπροτάσσεις τη μουσούδα σου. Ξαναφιλιόμαστε.  Το δαχτυλάκι δείχνει προς την εξώπορτα...Μια νέα βόλτα ξεκινά....