Παπαπώ!

Και να που οι κόποι του μπαμπά απέδωσαν καρπούς. Η μπαμπούλης έχει την όμορφη και τρυφερή συνήθεια να σου ψιθυρίζει στο αυτί "σ'αγαπώ". Πολλές φορές τον έχω επιπλήξει ότι ένα τόσο δυνατό και σημαντικό συναίσθημα θα έπρεπε να το φωνάζουμε για να το ακούει και να το νιώθει το παιδί και αργότερα να μην ντρέπεται αν το πει. Ο μπαμπάς πάλι διαφωνούσε και υποστήριζε ότι την αγάπη δεν χρειάζεται να την κοινωνείς με λέξεις, αλλά με αγκαλιά και ψιθύρους. Προ παραμονή χριστουγέννων και έχουμε βγει βόλτα στην πλατεία. Τρέχεις με τον μπαμπά σου, παίζετε, γελάτε, βγαίνουμε φωτογραφία μπροστά στην φάτνη και στο δέντρο και όταν...επιτέλους...κουράζεσαι, ο μπαμπάς σου σε παίρνει αγκαλιά σε φιλάει και σου ψιθυρίζει "σ'αγαπώ". Με πολύ φυσικότητα και σχεδόν αβίαστα ξεστομίζεις και εσύ "παπαπωωωω".
Γελούσαμε και οι τρεις, αλλά περισσότερο ο μπαμπάς που πρόλαβε να μου υπενθυμίσει " είδες; μια χαρά το φώναξε το σ'αγαπώ το μωρό μου.Αυτή την στιγμή περίμενα τόσο καιρό! Να μου το πει και η ίδια."

Τι όμορφη λέξη το σ'αγαπώ και κυρίως όταν λέγεται δίχως λόγο και αφορμή, ακόμα-ακόμα και όταν λέγεται σε άτομα που η αγάπη μας θεωρείται δεδομένη, δεν παύει να είναι πάντα μια ευχάριστη έκπληξη.