"Κάθε γέννα είναι διαφορετική" μου είχαν πει, όταν διατυμπάνιζα με το πέρας του πρώτου τοκετού ότι αν είναι να πονάς έτσι δεν θα ξανακάνω παιδί. Και ο χρόνος ήρθε να με διαψεύσει, έγκυος στο δεύτερο παιδάκι μου , με εμένα τις τελευταίες αυτές εβδομάδες που μοιάζουν με αιώνες, να έχω γίνει σαν μπαλονόψαρο και να παρακαλάω να μου σπάσουν τα νερά επιτέλους (κατί που μάλλον ποτέ δεν θα μάθω πως είναι στην έκταση που περιγράφεται από φίλες και γνωστές). "Προκληση δεν θέλω κα Κ., διότι η εμπειρία που έζησα ήταν τραυματική τόσο για μένα, με 16.5 ώρες τεχνητούς πόνους έντονους και διαρκείς, όσο και για το παιδί, που τελικά το βγάλαμε με εμβρυουλκία. Θέλω να γεννήσω φυσιολογικά. Όταν πει η Φύση! " ανακοίνωσα στη γιατρό μου.
Η ίδια γαλουχημένη επιστημονικά με τα αγγλικα πρότυπα και ιδεώδη, φυσικά συμφώνησε και παραδέχτηκε ότι στην Αγγλία οι μαιευτήρες περιμένουν 40 εβδομάδες και 13 ημέρες απο την Πιθανή Ημερομηνία Τοκετού (ΠΗΤ).
Και η ΠΗΤ πέρασε και το "γέννησε η Σόφη ή ακόμα; Θα το χωνέψει σε λίγο" είχε αρχίσει να γίνεται ανέκδοτο. Λες και το μωρό έχει ραντεβού ακριβώς την 40η εβδομάδα...
Τελοσπάντων , 40 συν 4 ημέρες με τα νεύρα κρόσσια, αποφασίζουμε με τον μπαμπά μας να πάμε Πλαταμώνα για ψαράκι και στο πέρασμα να ανάψουμε ένα κεράκι στην Αγία Παρασκευή.
Δεν ξέρω αν βοήθησαν τα μύδια και η φρέσκια σαρδέλα ή έπιασαν τόπο οι προσευχές μου στην Αγία Παρασκευή, αλλά το βράδυ κατά της μία με πιάσανε οι λεγόμενες ωδίνες του τοκετού. Πόνος σαν πόνος περιόδου κάτω χαμηλά στην ηβική περιοχή. Ερχότανε ανά εικοσάλεπτο και κρατούσανε γύρω στο λεπτό. Αμέσως πήρα ρολόι και άρχισα να χρονομετρώ. Εξεπλάγην με την τελειότητα και την ακρίβεια της φύσης. Το ακριβές εικοσάλεπτο μετά από κάνα δίωρο έγινε 15λεπτο, και αυτό μετά απο κάνα δίωρο 10 λεπτο, και μετά 5λεπτο, και ήταν όντως 10λεπτο και 5λεπτο, ούτε 11, ούτε 4 λεπτά...καταπληκτικό!
Τότε σήκωσα και τον μπαμπά μας που από ώρες με άκουγε να σφίγγομαι και του λέω "γεννάω!φεύγουμε για νοσοκομείο" . Στο δρόμο οι συσπάσεις τρίλεπτες και πονούσα πιο πολύ.
6:30 π.μ. Στο νοσοκομείο. Με παίρνουν άρων-άρων και με βάζουν καρδιοτοκογράφο. Εγώ πλέον ανακουφισμένη που όλα οδεύουν προς στο τελος, έγυρα πίσω, έκλεισα τα μάτια και χαλαααάρωσα.
"Σίγουρα πονάτε; Είστε σίγουρη ότι αυτο που νιώθατε όταν ήρθατε ήταν συσπάσεις; Γιατί το NST πέρα από κάτι αραιές δεν δειχνει τίποτα τετοιο." ακούστηκε να μου λέει μια νεαρή μαία με συμπαθητική φωνή
"Καλέ, γιατρός είναι η κοπέλα , λες να μην ξέρει τι είναι συσπάσεις" της απάντησε η ειδικευόμενη, η οποία ήταν γνωστή μου και αφού με εξέτασε και μίλησε και με τη γιατρό μου με έστειλε σπίτι.
"False alert Σοφάκι μου, και ο τράχηλος σκληρός, διαστολή γύρω στο 3 και ακόμα ψηλά βρε κορίτσι μου, όταν ξαναπονέσεις, ξαναέλα" είπε συγκαταβατικά η ειδικευόμενη.
"Μα πονάωωω" της απάντησα, αλλά μάλλον δεν έπεισα, οπότε υποβασταζόμενη από τον μπαμπά μας πήγαμε στην γιαγιά-Γωγία για να είμαστε κοντά. Αφού είδα ότι οι πόνοι αραιώσανε στο τέταρτο ή και στο εικοσάλεπτο αποφασίσαμε να έρθουμε να σε δούμε μικρή μου. Εκεί και ενώ προσπαθούσα να σε ακολουθήσω στον δρόμο, που έτρεχες μεσημεριάτικα κλωτσώντας μια μπάλα, με πιάσανε δυνατοί πόνοι, που με διπλώνανε στα δυο.
"Μαμά, ανέλαβε το παιδί, Βασίλη φεύγουμε" φώναξα βογγώντας.
14.30 μ.μ. Στο νοσοκομείο. "Ο τράχηλος μαλακός, διαστολή 7-8, γεννάς Σοφάκι" μου ανακοίνωσε ο ειδικευόμενος.
Μου περάσαμε φλεβοκαθετήρα και πήγα στο μαιευτήριο. Μου κάνανε πεθιδίνη για να απαλύνουν τον πόνο και με άφησαν ώσπου η φύση για άλλη μια φορά να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα από μας.
17.20 μ.μ. "Γιατρέ μου!Πονάω πολύ και δεν έχω δύναμη να σπρώξω. Απλά δεν μπορώ!Πως θα γεννήσω; Α!Θέλω και επισκληρίδιο!"Στο τελευταίο ακούστηκα απαιτητική.
"Σοφία, γεννάς!Τι επισκληρίδιο μου λες; Δεν προλαβαίνουμε. Έχεις τελεία. Όταν νιώσεις ότι θέλεις να σπρώξεις, μαζεύεις τα πόδια σου ψηλά και σπρώχνεις σαν να θέλεις να κάνεις κακά".
Έκανα να σφιχτώ να σπρώξω, αλλά η καλή μου γιατρός μου χάιδεψε το πόδι και μου είπε με ήρεμη φωνή "άσε τη φύση να το κάνει αυτή για σένα, εσύ απλά βοήθησέ την. Όταν έρθει η ώρα, όχι τώρα. "
Σε λίγο ένιωσα μια ακαταμάχητη τάση για ώθηση. Ήθελα, δεν ήθελα το σώμα μου φώναζε! Η μήτρα μου έκανε περισταλτικές κινήσεις για να διώξει το περιεχόμενο της επιτελους. Το πλήρωμα του χρόνου ήρθε.
Μια εξώθηση, δυο, τρεις. Βαθιά ανάσα. Ξανά. Ουρλιαχτό για φωνητικό εφέ. Ξανά βαθιά ανάσα. Σπρώξε. Το κεφάλι! Ξανασπρώξε. Δεν μπορώ. Πέφτουν οι παλμοί. Οξυγόνο. Φωνάξτε πνευμονολόγο. Θα σε βγάλω τώρα μωρό μου. Ουρλιαχτό και εξώθηση. Η τελευταία. Ουαααα!
"Κούκλος!Και πολύ μεγάλος!4.210!Να σου ζήσει!" άκουγα τις μαίες να λένε.
Μου τον φέρανε στην αγκαλιά μου. Ενας μελαχρινός, ροδαλός και στρουμπουλός άγγελος. Τον φίλησα στο κεφαλάκι και μου τον πήρανε να τον σκουπίσουνε.
Τι ανακούφιση! Η αγωνία 9 ολόκληρων μηνών σφραγίστηκε με ένα υγιές και γλυκύτατο μωρό. Με μια ζωή που διεκδικεί και αυτή το μερίδιο της σε τούτο εδώ τον κόσμο.
Κομμάτια να γίνουν και οι ορμονικές αλλαγές μας, και τα περιττά μας κιλά, και τα βράδια τα αξημέρωτα από τις καούρες μας και τα πρησμένα άκρα μας και η άβαφη ρίζα μας και η ασεξουαλική ζωή μας, άμα είναι να φέρνεις ζωή στον κόσμο και να γίνεσαι μάνα......χαλάλι όλα!
