Το τελευταίο διάστημα όλο και συναντώ νεομαμάδες που το μικρούλι τους δεν έχει χρονίσει ακόμη, σαν την δικιά μου και ανάμεσα σε όλες αυτές τις συζητήσεις περί θηλασμού, φαγητού, ύπνου κτλ ξώφαλτσα ανοίγεται και τείνει γρήγορα να κλείσει το θέμα της ψυχολογίας. Ωπα! Βάστα! Αυτό είναι μείζων θέμα! Και ναι συνάδελφε, που ξέρω ότι θα με διαβάσεις, εσύ στάθηκες πηγή έμπνευσης για το εν λόγω άρθρο. Και να πω ότι δεν τα πέρασα...τα πέρασα και γι αυτό έχω λόγο και μούτρα να μιλήσω.
Καταρχάς, κορίτσια ψυχραιμία, όλα αυτά τα up και τα down που νιώθουμε το πρώτο διάστημα μετά τον τοκετό εξηγούνται και επιστημονικά, από τις γρήγορες ανακατατάξεις των ορμονών (μειώνονται τα οιστρογόνα και η προγεστερόνη , αυξάνεται η προλακτίνη). Επίσης, η αίσθηση της ευθύνης, η αλλαγή στο σώμα μας, τα επιπλέον κιλά, το πρήξιμο, και η κόπωση που υφιστάμεθα τον πρώτο καιρό είναι ικανά και αναγκαία να μας στείλουν στον ψυχίατρο. Το 50% των λεχώνων παρουσιάζει μελαγχολική συμπεριφορά από ένα τριήμερο μέχρι και το πρώτο 3μηνο μετά τον τοκετό, αλλά αν αυτή η συμπεριφορά επιμένει, τότε μιλάμε για κατάθλιψη και θέλει υποστηριξη από ειδικούς.
Σε αυτές τις περιπτώσεις θέλεις και απαιτείς υποστηρικτούς συζύγους, που να λαμβάνουν ενεργό δράση τόσο στο μεγάλωμα του παιδιού, από ξεσκάτισμα, μέχρι, φαΐ (αν δεν θηλάζει), όσο και στις δουλειές του σπιτιού. Δεν θα του πέσουν τα χέρια να πλύνει τα πιάτα και εκείνη την κατσαρόλα, ούτε θα κακοχαρακτηριστεί αν απλώσει τα ρούχα. Η βοήθεια είναι ευπρόσδεκτη και πρέπει και εμείς να πάψουμε να το παίζουμε super ήρωες. Το παιδάκι μας μας χρειάζεται περισσότερο από ποτέ! Το να στερήσεις την αγκαλιά και το χαμόγελο από το παιδί είναι πολύ βαρύτερο από το να βάλεις τις μαξιλαροθήκες ασιδέρωτες στο συρτάρι. Εγώ ανήκω στις τυχερές που ο άντρας μου με βοηθά, με κατανοεί και με στηρίζει πολύ.
Τα ξαφνικά κλάματα, η μελαγχολική διάθεση και το άγχος των πρώτων μηνών σιγά-σιγά αποδράμουν, οι ορμόνες ισορροπούν και το παιδί φτιάχνει ένα πρόγραμμα, μια ρουτίνα. Τώρα όσον αφορά τα νεύρα μας....είναι λίγο τεταμένα και εδώ θέλει λίγη προσοχή γιατί μπορεί στο μυαλό μας να μεγενθύνουμε διάφορες καταστάσεις και να δημιουργούμε δυσανάλογες συγκρούσεις. Οι μαμαδοπεθεράδες που έχουν κατουρήσει το βρακί από την χαρά του ερχομού του εγγονιού τους, και θα τρέξουν να το παίξουν αυθεντίες γιατί "2-3-4 παιδιά έχω μεγαλώσει, λες να μην ξέρω" , δε έχουν σκοπό να μας μειώσουν αλλά να βοηθήσουν. Βέβαια, απορροφούνται τόσο πολύ από το νέο τους ρόλο, που πολλές φορές νιώθουμε να μας παραγκωνίζουν. Ψυχραιμία, θα ξαναπώ κορίτσια. Σε αυτές τις γυναίκες χρωστάμε ευγνωμοσύνη...μας μεγαλώνουν τα παιδιά μας. Φυσικά δεν είναι άμοιρες ευθυνών....αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα!
Καταρχάς, κορίτσια ψυχραιμία, όλα αυτά τα up και τα down που νιώθουμε το πρώτο διάστημα μετά τον τοκετό εξηγούνται και επιστημονικά, από τις γρήγορες ανακατατάξεις των ορμονών (μειώνονται τα οιστρογόνα και η προγεστερόνη , αυξάνεται η προλακτίνη). Επίσης, η αίσθηση της ευθύνης, η αλλαγή στο σώμα μας, τα επιπλέον κιλά, το πρήξιμο, και η κόπωση που υφιστάμεθα τον πρώτο καιρό είναι ικανά και αναγκαία να μας στείλουν στον ψυχίατρο. Το 50% των λεχώνων παρουσιάζει μελαγχολική συμπεριφορά από ένα τριήμερο μέχρι και το πρώτο 3μηνο μετά τον τοκετό, αλλά αν αυτή η συμπεριφορά επιμένει, τότε μιλάμε για κατάθλιψη και θέλει υποστηριξη από ειδικούς.
Σε αυτές τις περιπτώσεις θέλεις και απαιτείς υποστηρικτούς συζύγους, που να λαμβάνουν ενεργό δράση τόσο στο μεγάλωμα του παιδιού, από ξεσκάτισμα, μέχρι, φαΐ (αν δεν θηλάζει), όσο και στις δουλειές του σπιτιού. Δεν θα του πέσουν τα χέρια να πλύνει τα πιάτα και εκείνη την κατσαρόλα, ούτε θα κακοχαρακτηριστεί αν απλώσει τα ρούχα. Η βοήθεια είναι ευπρόσδεκτη και πρέπει και εμείς να πάψουμε να το παίζουμε super ήρωες. Το παιδάκι μας μας χρειάζεται περισσότερο από ποτέ! Το να στερήσεις την αγκαλιά και το χαμόγελο από το παιδί είναι πολύ βαρύτερο από το να βάλεις τις μαξιλαροθήκες ασιδέρωτες στο συρτάρι. Εγώ ανήκω στις τυχερές που ο άντρας μου με βοηθά, με κατανοεί και με στηρίζει πολύ.
Τα ξαφνικά κλάματα, η μελαγχολική διάθεση και το άγχος των πρώτων μηνών σιγά-σιγά αποδράμουν, οι ορμόνες ισορροπούν και το παιδί φτιάχνει ένα πρόγραμμα, μια ρουτίνα. Τώρα όσον αφορά τα νεύρα μας....είναι λίγο τεταμένα και εδώ θέλει λίγη προσοχή γιατί μπορεί στο μυαλό μας να μεγενθύνουμε διάφορες καταστάσεις και να δημιουργούμε δυσανάλογες συγκρούσεις. Οι μαμαδοπεθεράδες που έχουν κατουρήσει το βρακί από την χαρά του ερχομού του εγγονιού τους, και θα τρέξουν να το παίξουν αυθεντίες γιατί "2-3-4 παιδιά έχω μεγαλώσει, λες να μην ξέρω" , δε έχουν σκοπό να μας μειώσουν αλλά να βοηθήσουν. Βέβαια, απορροφούνται τόσο πολύ από το νέο τους ρόλο, που πολλές φορές νιώθουμε να μας παραγκωνίζουν. Ψυχραιμία, θα ξαναπώ κορίτσια. Σε αυτές τις γυναίκες χρωστάμε ευγνωμοσύνη...μας μεγαλώνουν τα παιδιά μας. Φυσικά δεν είναι άμοιρες ευθυνών....αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου