Tα στοιχήματα πέφτανε βροχή. Από τη στιγμή που ανακοινώθηκε η δεύτερη μου εγκυμοσύνη όλοι ποντάρανε σε αγόρι αυτή τη φορά. "Η οικογένεια καλά είναι να είναι ανακατεμένη!" λέγανε κάποιες φωνές του οικείου και μη περιβάλλοντος, λες και τα παιδιά είναι ρώσικη σαλάτα. Μετά ξεκινήσανε οι ερωτήσεις τύπου "έχεις την ίδια εγκυμοσύνη;" ...."όχι" τους απαντούσα και εκεί η παραφιλολογία για αγόρι φούντωνε περισσότερο. Μα είναι δυνατόν ένας οργανισμός να αντιδρά σε κάποιο ερέθισμα το ίδιο ξανά και ξανά;;; Ερωτώ εγώ. Η μάνα μου δε άρχισε και τα μαγικά της. Έβαλε σε μια καρέκλα ένα μαχαίρι και σε μια άλλη ένα κουτάλι και με φώναξε στην κουζίνα. Αμέριμνη εγώ την ρώτησα τι με θέλει και μου ζήτησε να καθήσω σε μια καρέκλα. Ε, κάθησα και εγώ σε μια και αφού με σήκωσε άρον - άρον απακάλυψε κάτω από το μαξιλαράκι της καρέκλας ένα μαχαίρι. "Ζήτωωω" φώναξε αυθόρμητα. "Αγοράκι θα μας έρθει αυτη τη φορά! Έχουμε τη Γουλιτάρα μας την χαρισματική , άντε να μας έρθει και ένας αντρούλης!". Το έδεσε σχοινί κορδόνι. Θύμωσα πάρα πολύ και μάλιστα της το είπα σε τόνο που δεν της άρεσε. "Δηλαδή αν έβγαινε κουτάλι τι θα έκανες, θα τα έβαφες μαύρα για το ψυχάκι που έχω στην κοιλιά μου;" Είπα και άλλα. Προσπάθησε να με πείσει ότι η διαφορετική εγκυμοσύνη (αυτή τη φορά με πολλές αναγούλες, κεφαλαλγία και καμία επιθυμία για την πολυαγαπημένη μου σοκολάτα που στην πρώτη εγκυμοσύνη τις έτρωγα τρεις τρεις) , σημαίνει διαφορετικό φύλο. "Να, και η κοιλιά σου είναι μυτερή και πρέπει να βγάλεις και το μουστάκι, έχεις τριχοφυϊα. Τεζοστερόνη! Ε , κορίτσι μου! Τι άλλη απόδειξη θέλεις;;;"
Μετά τη -τεζοστερόνη- τι να της απαντήσεις...Η μάνα μου ήξερε και την ανδρική ορμόνη τεστοστερόνη...εντάξει, λίγο παραλλαγμένη...τα λόγια ήταν πλέον περιττά.
Χθές λοιπόν, πήγαμε για την Α' επιπέδου. "Έχεις κάποιο προαίσθημα για το φύλο του παιδιού; Θέλετε να σας πω το φύλο; Γιατί φαίνεται καθαρά." με ρώτησε ο γιατρός. "Ποτέ δεν είχα κάτι τέτοιο" του απάντησα, " αφήνομαι στα έγκυρα χέρια της επιστήμης για τέτοιου είδους προαισθήματα. Βέβαια, να μας το πείτε το φύλο!"
"Αγόρι" απάντησε με ευθύτητα ο γιατρός.
Το πρόσωπο του αντρούλη μου φώτισε. Όσο και αν έλεγε ότι ήθελε και περίμενε και άλλη κόρη και σχεδόν τον είχα πιστέψει, τόσο η χαρά και το αβίαστο χαμόγελο που κρεμάστηκε έλεγες από τα αυτιά του τον διέψευδαν. Τον ήθελε τον γιο.
Στο δικό μου μυαλό μου ήρθαν δυο πρόσωπα.
Ένα της μάνας μου, και ποιος την ακούει τώρα "εγώ στα' λεγα..." και τα σχετικά.
Και ένα της φίλης μου Βάσως η οποία είπε σε ανύποπτο χρόνο: " Κάθε γυναίκα πρέπει να μεγαλώνει έναν άνδρα."
Μετά τη -τεζοστερόνη- τι να της απαντήσεις...Η μάνα μου ήξερε και την ανδρική ορμόνη τεστοστερόνη...εντάξει, λίγο παραλλαγμένη...τα λόγια ήταν πλέον περιττά.
Χθές λοιπόν, πήγαμε για την Α' επιπέδου. "Έχεις κάποιο προαίσθημα για το φύλο του παιδιού; Θέλετε να σας πω το φύλο; Γιατί φαίνεται καθαρά." με ρώτησε ο γιατρός. "Ποτέ δεν είχα κάτι τέτοιο" του απάντησα, " αφήνομαι στα έγκυρα χέρια της επιστήμης για τέτοιου είδους προαισθήματα. Βέβαια, να μας το πείτε το φύλο!"
"Αγόρι" απάντησε με ευθύτητα ο γιατρός.
Το πρόσωπο του αντρούλη μου φώτισε. Όσο και αν έλεγε ότι ήθελε και περίμενε και άλλη κόρη και σχεδόν τον είχα πιστέψει, τόσο η χαρά και το αβίαστο χαμόγελο που κρεμάστηκε έλεγες από τα αυτιά του τον διέψευδαν. Τον ήθελε τον γιο.
Στο δικό μου μυαλό μου ήρθαν δυο πρόσωπα.
Ένα της μάνας μου, και ποιος την ακούει τώρα "εγώ στα' λεγα..." και τα σχετικά.
Και ένα της φίλης μου Βάσως η οποία είπε σε ανύποπτο χρόνο: " Κάθε γυναίκα πρέπει να μεγαλώνει έναν άνδρα."
