Η πρώτη αδερφική σας μέρα

Η μεγάλη μέρα της επιστροφής από την κλινική στο σπίτι έφτασε. Ο μπέμπης θα ερχότανε σπίτι και εσύ θα τον καλωσόριζες όπως αρμόζει σε μια σωστή οικοδέσποινα. Εσένα σε φέρανε η γιαγια- Βαβαλία και ο θείος- Αλιας σχεδόν την ίδια στιγμή που φτάσαμε και εμείς. Ο μπαμπάς πήρε αγκαλιά τον μπεμπη μας και ανέβηκε στον πιο πάνω όροφο για να μην το δεις. Εγώ σε υποδέχτηκα στην πόρτα με πολλές αγκαλίτσες και φιλάκια και αμέσως μπήκα στο ψητό.

-"Μωρό μου ο Γκίνης που είχα στην κοιλιά (ο γκινης εφεύρεση του μπαμπά μας, δανείστηκε το όνομα από το αγαπημένο σου αρκουδάκι) βγήκε και θα τον φέρει ο μπαμπούλης σε λίγο. Ζητάει συνέχεια την Γωγώ, θέλει να σε δει, γιατι σε αγαπάει πολύ πολύ. Σου έχει αγοράσει και ένα δώρο."

- "Που είναι ο Γκίνης μανουλίτσα;" με ρώτησες και ο μπαμπάς μας εμφανίστηκε με τον μπεμπούλη μας αγκαλιά. Πάνω στην κοιλίτσα του υπήρχε ένα μωρού σε στάση μπουσουλίματος. 

-"Αυτό είναι απο τον Γκίνη- μωρό για εσένα Γωγώ μου, για να έχεις και εσυ ένα μικρό μωρό να παίζεις. Τωρα εχεις δυο μωρα, ενα μεγαλο και ενα μικρό." σου εξήγησε ο μπαμπάς σου ενω χαμήλωσε το μωρό σχεδόν στο ύψος σου για να το επεξεργαστείς.

-"Κλαπσχιάρη Γκίνη!" είπες γιατί τον άκουσες να γρυλίζει λίγο και μετά χαμογέλασες, άγγιξες το κεφαλάκι του προσεκτικά, σχεδόν ευλαβικά και χάιδεψες με τα ακροδάκτυλα σου τα μαλλάκια του. 

-"Ωραία μαγιάκιααααα!Τοοοόσο μικρούλικος!όμορφος!" έλεγες και ξαναέλεγες χαμογελαστή. Μετά τον άφησες για να παίξεις με τα παιχνίδια σου. Δεν ξανασχολήθηκες μαζί του εκείνη την μέρα μεχρι.....

............

................

.........................

...............................

μέχρι το βράδυ που ο μπέμπης έκλαιγε απαρηγόρητος και ενω εγώ με τον μπαμπά σου παλεύαμε να τον ηρεμήσουμε απο αγκαλιά σε αγκαλιά, εσύ μας ζητούσες να τον αφήσουμε στην κουνια και να σε ακολουθήσουμε.

-"Μανουλίτσα!Μπαμπούλη!Έλα κοντά μας!Γκινη μεσα κουνια! Μανουλίτσα εσυ μέσα με Γωγω."

-"Αγάπη μου ο Γκίνης είναι κλαψιάρης. Να σταματήσει πρωτα να κλαίει και μετα θα παίξουμε όλη την ώρα με την Γωγώ μας."

-"Και Γωγώ κλαπσχιάρα!" δήλωσες μικρό μας θεατράκι και άρχισες να προσποιείσαι ότι κλαις, "ουα, ουα!" 

-"Νυστάζιω!Χιέλω νάνι μέσσια κουνια Γκίνη με μανουλίτσα. Γκίνης αγκαλιά με μπαμπά." φώναζες βροντόφωνα αργότερα εννοείται με τις ανάλογες τσιρίδες.

Κοιταχτήκαμε με τον μπαμπά σου και σίγουρα αν η απόγνωση είχε πρόσωπο σίγουρα θα είχε τα δικά μας.

"Καλή μας αρχή..." αρκέστηκε μόνο να δηλώσει ο μπαμπάς μας και συνέχισε τις βόλτες στο σπίτι για να νανουρίσει τον...ομολογουμένως κλαψιάρη Γκίνη.

Η γιορτή της μητέρας

Κυριακή 10 Μαΐου. Γιορτή της μητέρας.  Την προηγούμενη Κυριακή έγινα για δεύτερη φορά μαμά.  Τώρα κρατάω τον μικρό μου άγγελο στα χέρια μου και τον θηλάζω. Που και που σταματάει, βγάζει κάτι περίεργους ήχους, σαν ευχαρίστησης τους μεταφράζω εγώ, και σκάει κάτι ασυναίσθητα γελάκια, ξέρω ότι είναι ακούσιες μυικές συσπάσεις, αλλά πάντα αρέσκομαι να πιστεύω ότι είναι που το μωράκι μου είναι χαρούμενο.
Χτυπάει το κουδούνι του σπιτιού. Είναι η γιαγιά- Βαβαλία με εσένα, γυρίσατε από τον περίπατο, ακούω την φωνούλα σου να αντηχεί. Αφήνω τον μπέμπη μας πάνω στο κρεβάτι και σας ανοίγω.
"Μανουλίτσαααα! Ορίστε μανουλίτσα! Γιουγιούδια!Χόνια πολλά μανουλίτσα!" μου λες γεμάτη ενθουσιασμό και μου δίνεις δυο κακοποιημένα τριαντάφυλλα. "Ένα ροζ μεγάλο και ένα κίτινο μικούλι" μου περιγράφεις τα λουλούδια και εγώ σε σηκώνω στην αγκαλιά μου και σε φιλώ στα αναψοκοκκινισμένα μάγουλα σου, "Σ' αγαπώ Γωγώ μου! Η μανούλα σ'αγαπάει πολύ!".
" Που είναι Γκίνης;" και τρέχεις χοροπηδηχτά στο παιδικό δωμάτιο του αδερφού σου.
"Γκίνη, ατοκότητα γκίνη!" και αρχίζεις να του κολλάς μικρά αυτοκόλλητα στο μέτωπο, στα μάγουλα και στα χεράκια του.
"Όμογφος ο Γκίνης μανουλίτσα!ωραίο μάτωπο, ωραία μάγαλα, ωραία ποζαρούλια. Σου αρέσει (εννοείς -μου αρέσει-) ο Γκίνης!".
Στο ένα χέρι κρατάω τον μπέμπη μας και με το άλλο αγκαλιάζω εσένα.
Γέμισε η αγκαλιά μου παιδιά!Νιώθω τέτοια ευτυχία και πληρότητα, που ένα συναίσθημα που δεν μπορεί να είναι άλλο από την απλή, γνήσια και καθαρή αγάπη κατακλύζει όλο μου το είναι. Ανεβαίνει, ανεβαίνει, φθάνει στο ύψος των ματιών μου και επειδή δεν έχει πιο πάνω να πάει γίνεται δάκρυα, ζεστά δάκρυα, που κυλούν χαϊδεύοντας τα μάγουλα μου.
Τότε στράφηκα στη γιαγιά-Βαβαλία που μας κοιτούσε συγκινημένη:
"Χρόνια πολλά μάνα"!

Η φύση ξέρει καλύτερα

"Κάθε γέννα είναι διαφορετική" μου είχαν πει, όταν διατυμπάνιζα με το πέρας του πρώτου τοκετού ότι αν είναι να πονάς έτσι δεν θα ξανακάνω παιδί. Και ο χρόνος ήρθε να με διαψεύσει, έγκυος στο δεύτερο παιδάκι μου , με εμένα τις τελευταίες αυτές εβδομάδες που μοιάζουν με αιώνες, να έχω γίνει σαν μπαλονόψαρο και να παρακαλάω να μου σπάσουν τα νερά επιτέλους (κατί που μάλλον ποτέ δεν θα μάθω πως είναι στην έκταση που περιγράφεται από φίλες και γνωστές). "Προκληση δεν θέλω κα Κ., διότι η εμπειρία που έζησα ήταν τραυματική τόσο για μένα, με 16.5 ώρες τεχνητούς πόνους έντονους και διαρκείς, όσο και για το παιδί, που τελικά το βγάλαμε με εμβρυουλκία. Θέλω να γεννήσω φυσιολογικά. Όταν πει η Φύση! " ανακοίνωσα στη γιατρό μου.
Η ίδια γαλουχημένη επιστημονικά με τα αγγλικα πρότυπα και ιδεώδη, φυσικά συμφώνησε και παραδέχτηκε ότι στην Αγγλία οι μαιευτήρες περιμένουν 40 εβδομάδες και 13 ημέρες απο την Πιθανή Ημερομηνία Τοκετού (ΠΗΤ).

Και η ΠΗΤ πέρασε  και το "γέννησε η Σόφη ή ακόμα; Θα το χωνέψει σε λίγο" είχε αρχίσει να γίνεται ανέκδοτο. Λες και το μωρό έχει ραντεβού ακριβώς την 40η εβδομάδα...
Τελοσπάντων , 40 συν 4 ημέρες με τα νεύρα κρόσσια, αποφασίζουμε με τον μπαμπά μας να πάμε Πλαταμώνα για ψαράκι και στο πέρασμα να ανάψουμε ένα κεράκι στην Αγία Παρασκευή.
Δεν ξέρω αν βοήθησαν τα μύδια και η φρέσκια σαρδέλα ή έπιασαν τόπο οι προσευχές μου στην Αγία Παρασκευή, αλλά το βράδυ κατά της μία με πιάσανε οι λεγόμενες ωδίνες του τοκετού. Πόνος σαν πόνος περιόδου κάτω χαμηλά στην ηβική περιοχή. Ερχότανε ανά εικοσάλεπτο και κρατούσανε γύρω στο λεπτό. Αμέσως πήρα ρολόι και άρχισα να χρονομετρώ. Εξεπλάγην με την τελειότητα και την ακρίβεια της φύσης. Το ακριβές εικοσάλεπτο μετά από κάνα δίωρο έγινε 15λεπτο, και αυτό μετά απο κάνα δίωρο 10 λεπτο, και μετά 5λεπτο, και ήταν όντως 10λεπτο και 5λεπτο, ούτε 11, ούτε 4 λεπτά...καταπληκτικό!
Τότε σήκωσα και τον μπαμπά μας που από ώρες με άκουγε να σφίγγομαι και του λέω "γεννάω!φεύγουμε για νοσοκομείο" . Στο δρόμο οι συσπάσεις τρίλεπτες και πονούσα πιο πολύ.
6:30 π.μ.  Στο νοσοκομείο. Με παίρνουν άρων-άρων και με βάζουν καρδιοτοκογράφο. Εγώ πλέον ανακουφισμένη που όλα οδεύουν προς στο τελος, έγυρα πίσω, έκλεισα τα μάτια και χαλαααάρωσα.
"Σίγουρα πονάτε; Είστε σίγουρη ότι αυτο που νιώθατε όταν ήρθατε ήταν συσπάσεις; Γιατί το NST πέρα από κάτι αραιές δεν δειχνει τίποτα τετοιο." ακούστηκε να μου λέει μια νεαρή μαία με συμπαθητική φωνή
"Καλέ, γιατρός είναι η κοπέλα , λες να μην ξέρει τι είναι συσπάσεις" της απάντησε η ειδικευόμενη, η οποία ήταν γνωστή μου και  αφού με εξέτασε και μίλησε και με τη γιατρό μου με έστειλε σπίτι.
"False alert Σοφάκι μου, και ο τράχηλος σκληρός, διαστολή γύρω στο 3 και ακόμα ψηλά βρε κορίτσι μου, όταν ξαναπονέσεις, ξαναέλα" είπε συγκαταβατικά η ειδικευόμενη.
"Μα πονάωωω" της απάντησα, αλλά μάλλον δεν έπεισα, οπότε υποβασταζόμενη από τον μπαμπά μας πήγαμε στην γιαγιά-Γωγία για να είμαστε κοντά. Αφού είδα ότι οι πόνοι αραιώσανε στο τέταρτο ή και στο εικοσάλεπτο αποφασίσαμε να έρθουμε να σε δούμε μικρή μου. Εκεί και ενώ προσπαθούσα να σε ακολουθήσω στον δρόμο, που έτρεχες μεσημεριάτικα κλωτσώντας μια μπάλα, με πιάσανε δυνατοί πόνοι, που με διπλώνανε στα δυο.
"Μαμά, ανέλαβε το παιδί, Βασίλη φεύγουμε" φώναξα βογγώντας.
14.30 μ.μ. Στο νοσοκομείο. "Ο τράχηλος μαλακός, διαστολή 7-8, γεννάς Σοφάκι" μου ανακοίνωσε ο ειδικευόμενος.
Μου περάσαμε φλεβοκαθετήρα και πήγα στο μαιευτήριο. Μου κάνανε πεθιδίνη για να απαλύνουν τον πόνο και με άφησαν ώσπου η φύση για άλλη μια φορά να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα από μας.
17.20 μ.μ. "Γιατρέ μου!Πονάω πολύ και δεν έχω δύναμη να σπρώξω. Απλά δεν μπορώ!Πως θα γεννήσω; Α!Θέλω και επισκληρίδιο!"Στο τελευταίο ακούστηκα απαιτητική.
"Σοφία, γεννάς!Τι επισκληρίδιο μου λες; Δεν προλαβαίνουμε. Έχεις τελεία. Όταν νιώσεις ότι θέλεις να σπρώξεις, μαζεύεις τα πόδια σου ψηλά και σπρώχνεις σαν να θέλεις να κάνεις κακά".
Έκανα να σφιχτώ να σπρώξω, αλλά η καλή μου γιατρός μου χάιδεψε το πόδι και μου είπε με ήρεμη φωνή "άσε τη φύση να το κάνει αυτή για σένα, εσύ απλά βοήθησέ την. Όταν έρθει η ώρα, όχι τώρα. "
Σε λίγο ένιωσα μια ακαταμάχητη τάση για ώθηση. Ήθελα, δεν ήθελα το σώμα μου φώναζε! Η μήτρα μου έκανε περισταλτικές κινήσεις για να διώξει το περιεχόμενο της επιτελους. Το πλήρωμα του χρόνου ήρθε.
Μια εξώθηση, δυο, τρεις. Βαθιά ανάσα. Ξανά. Ουρλιαχτό για φωνητικό εφέ. Ξανά βαθιά ανάσα. Σπρώξε. Το κεφάλι! Ξανασπρώξε. Δεν μπορώ. Πέφτουν οι παλμοί. Οξυγόνο. Φωνάξτε πνευμονολόγο. Θα σε βγάλω τώρα μωρό μου.  Ουρλιαχτό και εξώθηση. Η τελευταία. Ουαααα!
"Κούκλος!Και πολύ μεγάλος!4.210!Να σου ζήσει!" άκουγα τις μαίες να λένε.
Μου τον φέρανε στην αγκαλιά μου. Ενας μελαχρινός, ροδαλός και στρουμπουλός άγγελος. Τον φίλησα στο κεφαλάκι και μου τον πήρανε να τον σκουπίσουνε.
Τι ανακούφιση! Η αγωνία 9 ολόκληρων μηνών σφραγίστηκε με ένα υγιές και γλυκύτατο μωρό. Με μια ζωή που διεκδικεί και αυτή το μερίδιο της σε τούτο εδώ τον κόσμο.
Κομμάτια να γίνουν και οι ορμονικές αλλαγές μας, και τα περιττά μας κιλά, και τα βράδια τα αξημέρωτα από τις καούρες μας και τα πρησμένα άκρα μας και η άβαφη ρίζα μας και η ασεξουαλική ζωή μας, άμα είναι να φέρνεις ζωή στον κόσμο και να γίνεσαι μάνα......χαλάλι όλα!

Τα πρώτα σου τραγουδάκια

Πρωτομαγιά.  Εμείς σε αναμονή για τον ερχομό του μπέμπη και την περνάμε στο μαγαζί ψήνοντας και δοκιμάζοντας μπουγάτσες. Εσύ με τους παππούδες σου βόλτα στη λίμνη και στα πάρκα. Το απόγευμα ήρθαμε να σε βρούμε. Ήσουν με μια φίλη σου τη Μαρία και παίζατε με τα ποδηλατάκια σας. Μόλις μας είδες έτρεξες πάνω μας!"Μπαμπούληηηηη" αναφώνησες πρώτα και έπεσες στην αγκαλιά του μπαμπά σου, μετα πλησίασα εγώ συγκινημένη που είχα δυο μερες να σε δω και πολύ γλυκά μου χάιδεψες τα μάγουλα και μου είπες χαριτωμένα "Μανουλίτσαααα, κούνια μπέλα μανουλίτσα" . Σε πήραμε με το ποδηλατάκι σου να πάμε για βόλτα στις κούνιες. Στο δρόμο άρχισες να τραγουδάς δυνατά και ρυθμικά διάφορα τραγουδάκια. Ο μπαμπούλης μας που δεν είχε την ευκαιρία να σε ακούσει άλλη φορά να απαγγέλεις ένα ολόκληρο τραγούδι μόνη σου, δάκρυσε και σε κοιτούσε με θαυμασμό σαν να μην πίστευε ότι το κοριτσάκι του μεγάλωσε τόσο γρήγορα. Το τραγουδάκι σου το έμαθε η γιαγια- Βαβαλία και ήταν και το δικό μου αγαπημένο όταν ήμουν μικρή.  Παραθέτω τα τραγουδάκια σου έτσι όπως τα απήγγειλες σήμερα στο δρόμο και στο πάρκο. Κάθε φορά που πήγαινα να σε συνοδεύσω ή να σε διορθώσω όταν έκανες κάποιο λάθος μου φώναζες "άντε μαμά, χταμάτα μαμά, μόνο η Γωγώ", και γελούσαμε συνωμοτικά με τον μπαμπά σου. Σήμερα πάντως, νιώσαμε και εγώ και ο πατέρας σου ότι μεγαλώνεις τόοσσο γρήγορα και ότι η κάθε στιγμή μαζί σου είναι ανεπανάληπτη.

 Τα χελιδόνια...το αγαπημένο σου, το είπες πάνω απο 15 φορές!!!

Μια φογιά σε κάποια χτέγη, δυό χαγιούμενα πουγιά

δυο χπιαθάτα χεγιδόνια, πήγαν έχτιχιαν φωλιαααά

Μα ένα χέγι (και δείχνεις το χερι σου), τέτοιο χέγι

παπαπόναγε χταλιααααά

πάει χτέγη  κάποια μέγια,  γκεμίζει φωλιαααά

Χτο κακό το χπίτι τώγια, γκεμίζει φωλιάααα

εν υπάχουν χεγιδόνια ννννννν πουγιού λιαλιααααά. 

Φεγγαράκι...το λες κάθε απόγευμα με το που βλέπεις το φεγγάρι

Φεγγαάκι μπαμπαμπό 

φέγγε μου παπατώ

νννννν γάματα

ννννν πάματα

Κούνια -  μπέλα....το λες συνέχεια όταν κάνεις κούνια

Κούνια- μπέλια

πάει παπουχ χτα μπέλια

φενει δυο χταφύγια (και δείχνεις δυο δαχτυλάκια)

φάει Γωγέεεελι.

ο κόκορας

Κικιγίκου  βε γειτόνοι

χικοθείτε κχιμεγιώνει