Μου λείπεις...

Σήμερα κοιμάσαι στους παπούδες..... το κρεβατάκι σου άδειο...
                          ..................η πράσινη ζακετούλα σου κρεμασμένη στο πάρκο σου με σηκώνει από τον καναπέ και με κάνει να την πάρω στα χέρια μου και να την μυρίσω....


.......................................Μου λείπεις.......................................................

Ψυχραιμία κορίτσια!

Το τελευταίο διάστημα όλο και συναντώ νεομαμάδες που το μικρούλι τους δεν έχει χρονίσει ακόμη, σαν την δικιά μου και ανάμεσα σε όλες αυτές τις συζητήσεις περί θηλασμού, φαγητού, ύπνου κτλ ξώφαλτσα ανοίγεται και τείνει γρήγορα να κλείσει το θέμα της ψυχολογίας. Ωπα! Βάστα! Αυτό είναι μείζων θέμα! Και ναι συνάδελφε, που ξέρω ότι θα με διαβάσεις, εσύ στάθηκες πηγή έμπνευσης για το εν λόγω άρθρο. Και να πω ότι δεν τα πέρασα...τα πέρασα και γι αυτό έχω λόγο και μούτρα να μιλήσω.
Καταρχάς, κορίτσια ψυχραιμία, όλα αυτά τα up και τα down που νιώθουμε το πρώτο διάστημα μετά τον τοκετό εξηγούνται και επιστημονικά, από τις γρήγορες ανακατατάξεις των ορμονών (μειώνονται τα οιστρογόνα και η προγεστερόνη , αυξάνεται η προλακτίνη). Επίσης, η αίσθηση της ευθύνης, η αλλαγή στο σώμα μας, τα επιπλέον κιλά, το πρήξιμο, και η κόπωση που υφιστάμεθα τον πρώτο καιρό είναι ικανά και αναγκαία να μας στείλουν στον ψυχίατρο. Το 50%  των λεχώνων παρουσιάζει μελαγχολική συμπεριφορά από ένα τριήμερο μέχρι και το πρώτο 3μηνο μετά τον τοκετό, αλλά αν αυτή η συμπεριφορά επιμένει, τότε μιλάμε για κατάθλιψη και θέλει υποστηριξη από ειδικούς.
Σε αυτές τις περιπτώσεις θέλεις και απαιτείς υποστηρικτούς συζύγους, που να λαμβάνουν ενεργό δράση τόσο στο μεγάλωμα του παιδιού, από ξεσκάτισμα, μέχρι, φαΐ (αν δεν θηλάζει), όσο και στις δουλειές του σπιτιού. Δεν θα του πέσουν τα χέρια να πλύνει τα πιάτα και εκείνη την κατσαρόλα, ούτε θα κακοχαρακτηριστεί αν απλώσει τα ρούχα. Η βοήθεια είναι ευπρόσδεκτη και πρέπει και εμείς να πάψουμε να το παίζουμε super ήρωες. Το παιδάκι μας μας χρειάζεται περισσότερο από ποτέ! Το να στερήσεις την αγκαλιά και το χαμόγελο από το παιδί είναι πολύ βαρύτερο από το να βάλεις τις μαξιλαροθήκες ασιδέρωτες στο συρτάρι. Εγώ ανήκω στις τυχερές που ο άντρας μου με βοηθά, με κατανοεί και με στηρίζει πολύ.
Τα ξαφνικά κλάματα, η μελαγχολική διάθεση και το άγχος των πρώτων μηνών σιγά-σιγά αποδράμουν, οι ορμόνες ισορροπούν και το παιδί φτιάχνει ένα πρόγραμμα, μια ρουτίνα.  Τώρα όσον αφορά τα νεύρα μας....είναι λίγο τεταμένα και εδώ θέλει λίγη προσοχή γιατί μπορεί στο μυαλό μας να μεγενθύνουμε διάφορες καταστάσεις και να δημιουργούμε δυσανάλογες συγκρούσεις. Οι μαμαδοπεθεράδες που έχουν κατουρήσει το βρακί από την χαρά του ερχομού του εγγονιού τους,  και θα τρέξουν να το παίξουν αυθεντίες γιατί "2-3-4 παιδιά έχω μεγαλώσει, λες να μην ξέρω" , δε έχουν σκοπό να μας μειώσουν αλλά να βοηθήσουν. Βέβαια, απορροφούνται τόσο πολύ από το νέο τους ρόλο, που πολλές φορές νιώθουμε να μας παραγκωνίζουν. Ψυχραιμία, θα ξαναπώ κορίτσια. Σε αυτές τις γυναίκες χρωστάμε ευγνωμοσύνη...μας μεγαλώνουν τα παιδιά μας. Φυσικά δεν είναι άμοιρες ευθυνών....αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα!

Cooking time!!!

Το φαγητό σου είναι ένα θέμα. Και όχι ένα απλό θέμα! Έφτασες 10 μηνών και δεν έφαγες ποτέ κρέμες, πέραν του τιμημένου ριζάλευρου και όσο για το φρούτο, αρέσκεσαι στο να το τρως κομμάτι -κομμάτι και αυτό τώρα τελευταία που έβγαλες δόντια...ούτε που να το φτύσεις αλεσμένο. Οι φρουτόκρεμες του εμπορίου είναι πεντανόστιμες, αλλα ούτε που συγκινείσαι α δοκιμάσεις. Στις μεγάλες πείνες κάτι γίνεται, αν και δεν σε αφήνω ποτέ να πεινάσεις! Από 5 μηνών ξεκίνησες να τρως τραχανά ξινό, ο οποίος αποτέλεσε και αποτελεί την super Food σου! Τον τρως το πρωί, ως δεκατιανό, όταν αρνείσαι όλες αυτές τις κρέμες του εμπορίου, και σίγουρα πριν πας για ύπνο το βράδυ. Το μεσημεριανό σου δόξα τω θεώ το τιμάς. Βέβαια και εγώ δεν σε αφήνω, να βαριέσαι με  όλο τα ίδια και τα ίδια, και έτσι λαμβάνοντας υπόψιν και τις γευστικές σου κατά καιρούς προτιμήσεις σου μαγειρεύω διάφορες φαγητάκια. Μερικά αγαπημένα σου είναι:

Σημείωση: πέραν του κρεμμυδιού, της ντομάτας, και του αρνιού που μπήκαν στον 7-8 μήνα, τα υπόλοιπα κανονικά από την αρχη.

Κοτόπουλο με ρύζι 
 Βράζω ένα κομματάκι κοτόπουλο με λίγα φύλλα δενδρολίβανου, να νοστιμίσει, και όταν βράσει το κρέας, ρίχνω μέσα το ρύζι. Στο τέλος προσθέτω δυο κουταλιές μεγάλες λάδι. Στο μπλέντερ βάζω μόνο το κρέας και το ζουμάκι του φαγητού, και στο μίγμα 'έπειτα προσθέτω και το ρύζι. Γιαμ!

Μοσχαράκι με πατατα, κολοκύθι, καρότο, σπανάκι και σέλινο
Βράζω το μοσχαράκι, και προσθέτω την πατάτα, το κολοκύθι, λίγο καρότο (το πολυ καρότο γλυκίζει το φαγητό, και δεν σου αρέσει) και σπανάκι. Τα αλέθω όλα στο μπλεντερ και voila!

Σπανακόρυζο
Μιας και αναφέραμε το σπάνακι, μια άλλη συνταγή που προτιμάς είναι το σπανακόριζο.

Μοσχαράκι με κολοκύθι, λίγο κρεμμύδι, πιπεριά και φιδελάκι

Μοσχαράκι με κριθαράκι και τριμμένη ντομάτα

Αρνί με ρύζι  και ένα φύλλο δάφνης

Κιμάς (μισός μοσχαρίσιος, μισός πρόβειος) με κουσκουσάκι, ντομάτα και λίγο  κρεμμύδι

Μοσχαράκι με γλυκό τραχανά και ντομάτα

Κοτόπουλο με κουνουπίδι, λίγο ρύζι και σελινόριζα

Μοσχάρι με μπρόκολο και κουσκουσάκι

Κοτόπουλο με φασολάκια, πατάτα  και λίγο πιπεριά

Πουρές πατάτας

Ψάρι (μπακαλιαράκι, φαγκρί, γλώσσα) με πατάτα, κολοκύθι και σελινόριζα

Γλυκά από τον 8 μήνα
Κουλουράκια χωρίς πολύ ζάχαρη
τσουρεκάκια >>
κρέμα βανίλια γιώτης

άγλυκο κέικ με γάλα δικό σου
1 κούπα λάδι
1/2 κούπα φυσικό χυμό πορτοκάλι, 
1/2 κούπα γάλα δικό σου
1/2 μπέικιν πάουντερ
2 κουταλιές φρουκτόζη
αλεύρι


Αυγό που δοκίμασα να σου δώσω στον 9 μήνα, έκανες αλλεργία, οπότε το αφήσαμε για μετά τον 12ο.

Το σπανάκι και τη σελινόριζα τα βάζω από την αρχή στη διατροφή σου και τα προτιμάς.
Από φρούτα σου αρέσει να μασουλάς φέτες πορτοκάλι, μπανάνα και τελευταία κεράσια και ροδάκινα

Γενικότερα είμαι της άποψης ότι βάζουμε ένα-ένα τα λαχανικά και τα ζυμαρικά ιδίως αν τα δοκιμάζεις για πρώτη φορά, για να προλάβουμε τυχόν αλλεργίες, αλλά χωρίς όμως μεγάλα μεσοδιαστήματα.

 Καλή σου όρεξη!

Αντίληψη...

Της κουκουβάγιας το παιδί είναι το ομορφότερο και το εξυπνότερο. Έτσι νιώθω με εσένα, χωρίς να έχω μέτρο σύγκρισης και με άλλα παιδάκια.
Καταλαβαίνεις τόσα πολλά που εντυπωσιάζομαι.

Σου δίνω τη χτένα...και κάνεις να χτενιστείς.
Σου δίνω το καπέλο, ή τα κοκαλάκια σου και τα βάζεις στο κεφάλι σου.Βέβαια απλά τα αφήνεις εκεί...
Σου δίνω τα παπούτσια σου και χτυπάς με αυτά τα πόδια σου, δείχνοντας μου ότι μπαίνουν εκεί. Το ίδιο και με τις κάλτσες σου.
Σου ζητώ να σηκώσεις τα χεράκια πάω για να μην μαγκώσω τα χεράκια σου και τα σηκώνεις.
Σήμερα είχες μπροστά σου το κουτί της αντηλιακής σου. Σου ζήτησα να βάλεις το χεράκι σου μέσα, για να δούμε αν χωράει και το έκανες!!Πως το κατάλαβες?!
Πλένουμε τα χεράκια και όταν πλέω το ένα, σου ζητώ το άλλο...και μου το δίνεις...
Σου ζητώ να κάνουμε κόλλα 5..το κάνεις (αυτό το έκανες από πιο μικρή, 5-6 μηνών)
Το ίδιο και τα παλαμάκια, τα έκανες από πολύ μικρή.
Κάτι που είναι πολύ περίεργο είναι η ικανότητα σου να πίνεις μόνη σου νερό. Από 4 μηνών έπιανες το εκπαιδευτικό ποτηράκι, μόνο που δε σε έκοβε να το γυρίσεις για να πιεις. Πλέον πιάνεις μπουκάλια, ποτήρια και πίνεις μόνη σου, χωρίς βοήθεια. Αυτονομείσαι.
Πιάνεις όλες τις εικόνες των Αγίων και τις φιλάς. Αυτό σου το έμαθε ο πατέρας σου.
Κάνεις πως μετράς με τα δαχτυλάκια σου.
Κάνεις ζήτω.Αυτό σου το έμαθε η γιαγια Ευαγγελία.
Γενικότερα καταλαβαίνεις το όχι και το μη.
Ποιός το ακούει  όμως???
Οι παππούδες σου πλέον σε φωνάζουν "αντάρτη"........

Οι πρώτες σου λέξεις...

Οι πρώτες σου λέξεις...

Γιαγια...την κοιτάς στα μάτια και τη φωνάζεις κανονικά πολλές φορές τη μέρα και χωρίς λόγο πολλες φορές.
Μαμαμα...καθαρα μαμά δεν το έχεις πει ακόμη. Με κοιτάς και με φωνάζεις "μαμαμα" όταν έχεις την ανάγκη μου μόνο.
Μπαμπαμπα....το ίδιο και με τον μπαμπά. Κυρίως όταν έχεις το τηλέφωνο στα χέρια σου. Έτσι σε μάθαμε να καλείς τον μπαμπά στο τηλ για να μιλήσετε.
Μπα.......η μπάλα
Πα...τα παπούτσια
ατα....η βόλτα
τατα.......το λες Συνέχεια....και δε έχω καταλάβει τι σημαίνει ακόμη...

Αποκάλυψη....

Λέω αποκάλυψη και όχι ανακάλυψη, γιατί για σένα όλα αποκαλύπτονται μπροστά σου σαν πρωτοφανή. Σου αρέσει πολύ να περπατάς, ενώ σε υποβαστάζω από τους ώμους και εσύ τεντώνεις τα πόδια σου μπροστά σε κάθε βηματισμό, ωσαν τους τσολιάδες στο σύνταγμα. Με το δαχτυλάκι σου δεν σταματάς να δείχνεις ό,τι σου κάνει εντύπωση και τσατίζεσαι απίστευτα πολύ αν δεν ικανοποιηθούν οι εντολές σου κοντέσσα βαλέρενα. Μπουσουλάς στη βεράντα και κυνηγάς τα μυρμήγκια...προσπαθείς να τα πιάσεις...όταν το καταφέρνεις προσπαθείς να τα φας...σε σταμάτω..κλαις από αντίδραση....σε αφήνω να ξανακυνηγήσεις μυρμηγκάκια...τι πιο αγνό απο αυτά...
Μου δείχνεις τη γλάστρα...σε πηγαίνω περπατώντας....τραβάς μερικά φύλλα και χώνεις τα χέρια σου στο χώμα...πιάνεις το χώμα και το πετάς κάτω...ο μπαμπάς σου με μαλώνει ότι σε κακομαθαίνω...εγώ το απολαμβάνω...τι πιο υπέροχο από την επαφή με τη φύση..
Μετά πάμε να πλύνουμε τα χεράκια. Προσπαθείς να πιάσεις το νερό και δε μπορείς...θυμώνεις....γελάς...τσιρίζεις...και πάλι από την αρχή.
Με αγκαλιάζεις, και σου ζητώ φιλί. Σκύβεις προς το μέρος μου και φιλιόμαστε στο στόμα. Με καρφώνεις στα μάτια με τα όμορφα πράσινα μάτια σου και μου ξααπροτάσσεις τη μουσούδα σου. Ξαναφιλιόμαστε.  Το δαχτυλάκι δείχνει προς την εξώπορτα...Μια νέα βόλτα ξεκινά....

ΖΖΖΖΖΖΖΖΖ Το Ζουζούνι!

Μπουσουλάς από δωμάτιο σε δωμάτιο. Πιάνεσαι από τον καναπέ και σηκώνεσαι όρθια. Ξαναπέφτεις. Ξανασηκώνεσαι. Συνεχίζεις να μπουσουλάς.Κάτω από το τραπέζι βλέπεις την μπάλα σου. Μπουσουλάς πιο γρήγορα. "Γωγία" σου φωνάζω, "όχι", "θα χτυπήσεις". Γυρίζεις με κοιτάς, μου χασκογελάς,μοστράροντας μου τα 4 δόντια σου, βγάζεις μια ξεσηκωτική κραυγή, σχεδόν τσιρίδα και συνεχίζεις να τρέχεις. 1η απόπειρα να με ξεγελάσεις.

Κάνουμε κούρα περιποίησης. Σου κόβω τα νυχάκια. Κάθεσαι και παρατηρείς με θρησκευτική ευλάβεια τι κάνω. Ανοίγεις τα δαχτυλάκια σου σαν μούτζα για να με διευκολύνεις και δεν διαμαρτύρεσαι ποτέ...και αυτό το έκανες από 2 μηνών! Που και που γυρίζεις και με κοιτάς , χαμογελάς και συνεχίζεις να κοιτάς. Το ίδιο ήσυχη και αδιαμαρτύρητη είσαι όταν σου καθαρίζω τα αυτάκια ή σου βάζω ορό στη μύτη. Αυτό που δεν αντέχεις όμως είναι όταν σου κόβω τα νυχάκια από τα ποδαράκια. Τα κουνάς πέρα δώθε και μετά τα αρπάζεις με τα χεράκια σου και τάχα τα βάζεις στο στόμα σου, μην αφήνεις περιθώριο για τίποτα παραπάνω. 2η απόπειρα να με ξεγελάσεις.

Σε χτενίζω, και σου βάζω κοκαλάκι. Με το που σου το βάζω απλώνεις το χεράκι σου να το βγάλεις. "Μη" σου φωνάζω. Κοκαλώνεις, με καρφώνεις στα μάτια, γελάς πονηρά και σε ανύποπτο χρόνο ξαναπλώνεις το χεράκι σου, πιο γρήγορα  αυτή τη φορά, και σε ξανασταματάω "Μηηηη", ξεκαρδίζεσαι στα γέλια, δεν το βγάζεις, ενώ έχεις αυτή την δυνατότητα, κατεβάζεις τα χεράκια σου με κοιτάς πονηρά και ξαναδοκιμάζεις ακόμα πιο γρήγορα, σταματώντας το χεράκι σου στο κοκαλάκι. Δεν το βγάζεις. Σου αρέσει απλά να με βλέπεις να τρομάζω ή να με εμπέζεις τάχαμου. 3η απόπειρα να με ξεγελάσεις.

Σου μιλάω και σου εξηγώ  ποια είναι η σωστή συμπεριφορά σε ένα μωράκι για κάτι και εσύ με κοιτάς, μου κάνεις ματάκια (ανοιγοκλείνεις γρήγορα τα μάτια σου χαμογελώντας) και συνεχίζις το χαβά σου. 

Σε ταΐζω, δεν θέλεις να φας άλλο και σφραγίζεις το στόμα σου. Επιμένω. Το ανοίγεις, αλλά το φτύνεις μετά. Γυρίζεις το κεφάλι δεξιά και αριστερά. Τίποτα. Εγω εκεί, επιμένω. Σκύβεις προς το μέρος μου, και προτάσσεις τα χειλάκια σου για να με φιλήσεις στο στόμα. Κουλό μεν, αλλά πιάνει. Σταματάω.

Κουκου τα!

Τι κι αν δεν σε παίζουμε κουκου τα μερικές φορές. Το παίζεις μόνη σου. Αρπάζεις το "νανι" σου,  καλύπτεις το πρόσωπο σου και μετά το τραβάς προς τα κάτω και φωνάζεις "ταααααααα"! Μερικές φορές λες ξεκάθαρα "κουυυυυυ", εγώ συμπληρώνω, "τααα!" και εσυ ξερκαδίζεσαι στα γέλια. Μια μέρα ο μπαμπας μας είχε ξαπλώσει στα πόδια σου και λαγοκοιμόταν. Εσυ τον πείραζες στο πρόσωπο, ξερόβηχες για να τον κάνεις να σε προσέξει, και μετά αποφάσισες να παίξεις μαζί του κουκου τα. Σε κοιτούσε με απορία, αλλά και με θαυμασμό. Το κοριτσάκι του ήξερε να ολοκληρώσει ένα παιχνίδι μόνο του.  " Μπρααααβο Γεωργία" ξεφώνησε χαρούμενος και εσύ σαν να είχες έτοιμη την απάντηση, του χαμογέλασες και χτύπησες παλαμάκια με τα στρουμπουλά σου τα χεράκια.             " Καταλαβαίνει πλέον και την λέξη -παλαμάκια-" συμπλήρωσα.  Και για να με επιβεβαιώσεις, στο άκουσμα της λέξης, άρχισες πάλι να χτυπας παλαμάκια. 

Στη γειτονιά...

Δεν είχα ιδέα για το πόσο ικανά είστε τα μωρά να μιμείστε πράγματα.  Πλέον είσαι ένα παιδάκι 10 μηνών. Όχι μωράκι. Ένα κοριτσάκι με ροζ τζινάκι  και  φούξια κορδέλα στα μαλλιά, πιάνεις το τιμόνι από το ποδηλατάκι σου και στέκεσαι επάξια δίπλα στα άλλα παιδάκια της γειτονιάς, που σε περνάνε τουλάχιστον 3-4 χρόνια, αλλά διασκεδάζουν να σε έχουν στην παρέα τους. Τους χαμογελάς με όλο παρρησία και θάρρος και με το δαχτυλάκι σου δείχνεις άλλοτε την μπάλα τους, και άλλοτε τα σπαθιά που κρατάνε στα χέρια τους. "Γιουλιτάκι, εσυ είσαι μικρή για σπαθιά" σου απαντάνε αυτά, λες και καταλαβαίνεις και με το ποδαράκι σου κάνεις νόημα στη γιαγια να συνεχίσει να σπρώχνει το ποδηλατάκι.

Ο Γιαννάκης κλωτσάει την μπάλα σε ένα τοίχο και σε απορροφά κυριολεκτικά το θέαμα, προκαλώντας σου γέλιο. "Γιαννάκη, δώσε στη Γιουλίτα λίγο την μπάλα να παίξει", ζητά η γιαγιά για χάρη σου και ο Γιαννάκης διστακτικά βάζει την μπάλα μπροστά στα πόδια σου. Και....κουνάς το ποδαρακι σου σαν να κλωτσάς, και με λίγη βοήθεια, τα καταφέρνεις και η ικανοποίηση ζωγραφίζεται έντονα στο πρόσωπο σου. Ο Γιαννάκης σου κάνει σουτ πίσω την μπάλα και εσύ με βοήθεια πάντα απαντάς., λέγοντας παράλληλα ακαταλαβίστικα δικά σου λογάκια. 

"Μαμαμα" λες και απλώνεις τα χέρια σου προς το μερος μου να σε πάρω αγκαλιά. Σε φιλώ και μετά σου ζητάω φιλάκι. Εσυ σκύβεις στο μέρος μου και με φιλάς στο στόμα. Μετά κουνάς το κεφάλι δεξιά-αριστερά, σήμα για να κάνουμε μυτούλες. Ο χαιρετισμός του εσκιμώου είναι στα φόρτε του τελευταία και σε διασκεδάζει πολύ.

Είσαι πολύ γλυκιά όταν γελάς. Και γλυκαίνεις την ψυχή μου...

Και το όνομα αυτής....Παρασκευή

Τι κι αν ήταν Κυριακή, Παρασκευή την βαπτίσαμε στην ομώνυμη, πάντα όμορφη και κατάφυτη Αγία Παρασκευή των Τεμπών.  Και ο λόγος για την μικρή και μονάκριβη κόρη του Νίκου και της Βάσως, την οποία είχαμε την τιμή να βαπτίσουμε και να πάρει τη χάρη του Κυρίου.
Φτάσαμε στην εκκλησία ύστερα από οδήγηση αλά Σουμάχερ του μπαμπά μας, με εμένα να του φωνάζω ότι είναι ασυνείδητος μπαμπάς και αυτός να μου ζητά ψήφο εμπιστοσύνης. " Ψόφο εμπιστοσύνης" θα σου δώσω σε λίγο έτσι όπως το πας του απαντούσα. Κλασικό ζευγάρι της γκαντεμιάς, με το που  παρκάραμε,ο μπαμπούλης έσπασε το μπουκάλι του λαδιού της βάπτισης...γεμίζοντας το γκρίζο οδόστρωμα με πούπουλα, χάντρες  και μαργαριτάρια. Πόνεσα. Ήρθε ο παππούς Γιώργος για ενίσχυση. Σε πήρε αγκαλιά και κατευθυνθήκαμε στην εκκλησία με τα πράγματα. Εκεί μας περίμεναν όλοι. Η μικρή Εβίτα στην αγκαλιά της μαμάς της κοιτούσε "λαίμαργα" και περίεργα τον κόσμο που της χαμογελούσε, τη φιλούσε, την χάιδευε. Τα ματάκια της λαμπύριζαν από χαρά, λες και οσφραινόταν ότι εκείνη την ημέρα είχε την τιμητική της. Την πήρα αγκαλιά και της φίλησα το κεφαλάκι. Μου φάνηκε πολύ μαλάκο. Είχα ξεχάσει πόσο μαλακά είναι τα κεφαλάκια των μωρών. Φορούσε ένα όμορφο φόρεμα και ένα ζακετάκι ροζ. Σε λίγο όμως θα ντυνόταν πριγκίπισσα. Αφού διαβάσαμε όλες τις ευχές των νονών, την άλειψα παντού με λαδάκι, με την ευχή να είναι πάντα φωτισμένη. Ήταν πολύ ήσυχη και το "μπλουμ" στην κολυμπήθρα δεν της ήταν ιδιαίτερα δυσάρεστη εμπειρία. Κάθε άλλο μάλιστα. Μέχρι και ο ιερέας αστειεύτηκε "εδώ ήρθες να παίξεις καλέ". Εσύ πηδούσες από αγκαλιά σε αγκαλιά των παππούδων σου και κάθε τόσο έδειχνες με το δαχτυλάκι σου πότε εμένα και τον πατέρα σου και πότε την Εβίτα. Οι παππούδες τότε σε έφερναν κοντά της  και το σίγουρο είναι ότι και η Εβίτα απολάμβανε την παρουσία σου εκεί, αφού σταματούσε να κλαψουρίζει.

Την ντύσαμε την Παρασκευή και ήταν πραγματικά σαν ψεύτικη. Σαν βγαλμένη από παραμύθι, ήταν ακριβώς έτσι όπως το είχα ονειρευτεί!Το βέλο την  έκανε να δείχνει ότι ξεπήδησε από κάποια δεξίωση στο παλάτι του Φρειδερίκου του 6ου.

Ήθελα σαν πριγκίπισσα να την ντύσω για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί μια τέτοια χαρμόσυνη μέρα οφείλουμε να ντύνουμε τα παιδάκια με τα καλύτερα ρουχάκια τους και δεύτερον, για τον εξής συμβολικό λόγο...

                              ............................για να ζήσει μια ζωή σαν παραμύθι!