Και περπατήσαμε!!!!

Εδώ και ένα μήνα, ίσως και παραπάνω, αποπειράσαι αλλεπάλληλες φορές να ισορροπήσεις και να περπατήσεις μόνη σου. Το σύνηθες είναι να κάνεις 2 βήματα, άντε τρία μόνη σου και μετά, σαν τον ακροβάτη πάνω στο τεντωμένο σχοινί, να χάσεις στιγμιαία την ισορροπία σου, αλλά την ίδια ώρα να την ξαναβρίσκεις και είτε να φωνάζεις για ένα δάχτυλο βοήθειας, αφού αυτό θες για να νιώσεις σιγουριά, είτε να γονατίζεις και να συνεχίζεις με μπουσούλημα. Στο γκαζόν στο χωριό ή στα πάρκα στρωμένα πάντα με χλωρό πράσινο χορταράκι, στεκόμουν απέναντί σου και σου φώναζα να έρθεις κοντά μου. Δίσταζες, μου χαμογελούσες, με καλούσες κοντά σου, έκανες να πέσεις στα γόνατα, "όρθια" σου φώναζα και σαν στρατιωτάκι που εκτελεί εντολές αποκτούσες πάλι την ευθυτενή σου θέση.

Σήμερα όμως ήταν διαφορετικά, κάθησα απέναντι σου και με μια μπάλα στα χέρια μου σε καλούσα να αφήσεις να μαδάς τα λουλουδάκια και να έρθεις να παίξουμε. Δίχως να το καταλάβω καλά- καλά, γύρισες και κάνοντας με περισσή άνεση 1-2-3-4-5 βηματάκια, ήρθες στο μέρος μου ενθουσιασμένη και χωρίς να με απατά η αίσθηση μου,  περήφανη και ικανοποιημένη που το κατάφερες. Ο ενθουσιασμός μου ήταν τέτοιος που σε σήκωσα στην αγκαλιά μου και σε φιλούσα, σε φιλούσα , σε φιλούσα παντού. Από τις φωνές μου, βγήκε έξω ο μπαμπάς σου, η γιαγιά σου, η προγιαγιά σου και ο παππούς ο Παναγιώτης από δίπλα. "Τι έγινε;" με ρώτησαν ανήσυχοι, "περπάτησε" τους απάντησα χαρούμενη "το κοριτσάκι μου περπάτησε".  Ο μπαμπάς σου στάθηκε απέναντι στην πόρτα του σπιτιού, γονάτισε και σε κάλεσε κοντά του. Δίχως να χάσεις λεπτό, πατ... πατ...πατ τα ποδαράκια σου με ένα μεγάλο άνοιγμα ανάμεσα τους κινήθηκαν δίχως δυσκολία προς το μέρος του.  Σε σήκωσε στα χέρια του και σε πετούσε ψηλά στον ουρανό συγκινημένος από το μικρό σου κατόρθωμα. Ξεφώνηζες από χαρά!! Μετά ξεκινήσατε ένα μαραθώνιο περπατήματος. Ο μπαμπάς σου να σε καλεί στην αγκαλιά του και εμείς να μετράμε τα βηματάκια σου μέχρι εκεί. Αυτό ήταν. Περπατούσες μόνη σου, δίχως βοήθεια, ελεύθερη , ανεξάρτητη. Περπατούσες και το απολάμβανες!Σταματούσες, χτυπούσες παλαμάκια, ένας θεός ξέρει γιατί, και συνέχιζες απτόητη. 

Έτσι να προχωράς ψιψίνα μου, στη ζωή σου πάντα, αγέρωχα, περήφανα, με σιγουριά, με ασφάλεια, και οι δρόμοι σου να σε γεμίζουν χαρά και ικανοποίηση.

Την καλύτερη ευχή στην έδωσε η προγιαγιά σου : " Πολλούς και καλορίζικους δρόμους τώρα Γωγώ"