ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ!

Αυτό το πόστ το γράφω από τύψεις. Το γράφω και το θάβω στα άδυτα του διαδικτύου, εξιλεώμενη και υποσχόμενη πως παρόμοιο του δεν θα ξαναγραφεί, γιατί οι τύψεις τελικά είναι βαρύτερες και από την συγνώμη και από την συγχώρεση άν ποτέ δοθούν.

Σήμερα, αν και είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι δεν θα το κάνω ποτέ, άπλωσα χέρι πάνω σου και χτύπησα τα όμορφα χεράκια σου. Σίγουρα όχι δυνατά, αλλά η κινηση μετράει όμως. Συνέχισες να γελάς, αλλά μετά από λίγο σου κακοφάνηκε και αναφώνησες νευριασμένη γεμάτη θυμό και έκπληξη "με χτύπησες!με χτυπησες!τα χεράκια μου" και άρχισες να κλαις ζητώντας να φύγεις από το σπίτι και να πας στον μπαμπά σου. 

Είχες μόλις πετάξει ένα μεγάλο παιχνίδι σου στο μέτωπο του τεσσάρων μηνών αδερφούλη σου.Μετά από πολλές δικές σου απόπειρες να τον "πετύχεις" και δικές μου συστάσεις να του φέρεσαι καλύτερα, τελικά "τον πέτυχες" και του κατάφερες ένα μεγάλο καρούμπαλο. Με το κατάλληλο ομοιοπαθητικό ευτυχώς έφυγε μετά από λίγες ώρες, αλλά στην θέα ενός μωρού που ούρλιαζε απο πόνο και της δικής σου που ζητωκραύγαζες για την νέα σου ζαβολιά, δεν σκέφτηκα, θόλωσα και σου έριξα δυο "μπατσίτσες" στα χεράκια.

Το μετάνιωσα την ίδια ώρα που το έκανα. Η δική μου έλλειψη υπομονής δεν θα έπρεπε να μεταφραστεί με αυτόν τον τρόπο. Άλλωστε αφού σε είδα που τον πείραζες γιατί τον άφησα μόνο του μαζί σου...με ένα δίχρονο...

Δεν υπάρχει δικαιολογία γι αυτό, γιατί αφενός δεν θέλω να μάθεις πως όταν κάτι δεν μας αρέσει χτυπάμε για να το διορθώσουμε και αφετέρου δεν θέλω να πιστέψεις ότι επιτρέπεται να σε χτυπάνε. Δεν θέλω να με φοβάσαι για να κάνεις κάτι, αλλά να εμπιστεύεσαι και να σέβεσαι αυτά που λέω...σιγα σιγα θα μάθεις..

Για το υπόλοιπο την ημέρας σου ζήταγα συγνώμη και φιλούσα τα χεράκια σου συνέχεια.

-"Συγνώμη Γωγούλα μου, δεν θα το ξανακάνω ποτέ ποτέ. Τι θέλεις να κάνουμε;

- "Να γογαφήσουμε μαμά! Στον πίνακα με τις κιμωλιιίες!Μια οικογένεια από κουλήκια! Τον μπαμπά κουλήκι, την μαμά κουλικίνα και τα μικά τα κουλικάκια. Δεν είναι αγιαστικό!"

,,,όσες φορες μου ζητούσες να σου το ζωγραφίσω, σου έλεγα είναι αηδιαστικό και να κάνουμε κάτι άλλο. Τώρα σου το ζωγράφισα αναντίρρητα!

-"Τι άλλο θέλεις να παίξουμε;"

-Καλέ μαμά με το λάτιχο! Ε? Σέλεις να ποτίσουμε τα λουλουζάκια και η γωγώ να πιεί νεϊό από το λάτιχο;;;; Αναφώνησες και το επόμενο λεπτό βρέχαμε τα πόδια μας και παίζαμε μπουγέλο.

Έπρεπε να ισοφαρίσω μέσα μου την στεναχώρια που σου έδωσα με αμέτρητα δικά σου χαμόγελα. 

Μετά παίξαμε κυνηγητό, με τα τουβλάκια σου, με τις πλαστελίνες, με τις οδοντόκρεμες, παλέψαμε, γαργαλιστήκαμε, γελάσαμε. γελάσαμε γελάσαμε...

Είναι απίστευτο όμως πόσο γρήγορα συγχωρούν τα παιδιά και πόσο εύκολα ξεχνάνε...πόσο πολύ θα έπρεπε να τα μοιάσουμε και σε καμιά περίπτωση να μην το εκμεταλλευτούμε εις βάρος τους.

Ενώ κοίμιζα τον μπέμπη, ήρθες, αγκάλιασες τα πόδια μου , τα φίλησες και μου είπες: 

-"Σ' αγαπάω μανούλα αγάπη μου"

- "και εγώ σε λατρεύω Γωγούλα αγάπη μου"

-"Είσαι το καλύτερο μανούλι του κόμου!" φώναξες ξυπνώντας τον μπέμπη που μόλις είχα κοιμίσει, αλλά μπορούσα να σου κρατήσω κακία;όχι.

Δάκρυσα, ίσως και να ήταν κλάμα τελικά, αφού τα μάτια μου δεν περιορίστηκαν στο ένα δάκρυ. 

Σε πήρα αγκαλιά, κράτησα τα χεράκια σου μέσα στα δικά μου και τα φίλησα. 

- "Η αγκαλιά της μαμάς θα είναι πάντα η πιο ζεστή φωλίτσα ελαφάκι μου." σου ψιθύρισα. 

- "Εντάτσι μαμά ελαφίνα,νάνι τώια" μουρμούρισες, και αφού τρίφτηκες πάνω μου, έκλεισες τα γλυκά ματάκια σου.