Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα...

Σήμερα πήγαμε στην τράπεζα με τον μπαμπά μας βόλτα από το σπίτι μας στη  Γιάννουλη με τα πόδια, εσύ στο καρότσι. Κάθε τόσο διαμαρτυρόσουν και φώναζες "γωγώ παπατάει" για να σε αφήσουμε να περπατήσεις, αλλά δεν σου κάναμε το χατήρι, σε καθησυχάζαμε ότι θα τρέξεις όσο θες στο πάρκο, που ήταν και ο τελικός προορισμός μας.
Παλαιότερα σου είχα πει ότι η τράπεζα, και μάλιστα η συγκεκριμένη, αφου περνάμε συχνά απο κει, είναι ένας τεράστιος κουμπαράς, που οι μεγάλοι βάζουν εκει τα λεφτά τους, όπως η Γωγώ βάζει τα λεφτά της στον δικό της κουμπαρά, τον βάτραχο.
Αφού καθήσαμε μπροστά στο γραφείο της υπαλλήλου που θα μας εξυπηρετούσε, έκανες την κλασσική ερώτηση "μαμα, ατό τι είναι;" δείχνοντας με το δαχτυλάκι σου την υπάλληλο. "είναι η κυρία που θα δώσει λεφτά στη μαμά και στον μπαμπα " σου απάντησα και αφού ικανοποιήθηκε η περιέργεια σου άρπαξες ένα στυλό και απευθυνόμενη στην εως τότε σοβαρή υπάλληλο ρώτησες "γουατ ιζ δις;". Αποσβολωμένη γύρισε και κοίταξε μια εσένα και μια τον μπαμπά μας, "δίγλωσσσο;" με ρώτησε, για να της απαντήσω ότι αν και τον μπαμπά μας τον περνάνε συνέχεια για ξένο, είμαστε Έλληνες  και η μικρή έχει μια έφεση στην αγγλική. Χαμογέλασε και σου απάντησε "Δις ιζ ε πεν" και εσύ σαν παπαγαλάκι επανέλαβες "δις ιζ ε πεν, μογιίβι".
"Μαμά μεγααααγιο κουμπαγιά, Γωγώ μικιούλι" δήλωσες σε κάποια φάση,κάνοντας τα χέρια σου γύρω γύρω και εκεί γέλασα εγώ , γιατί επανέφερες στην μνήμη σου κάτι που σου είχα εξηγήσει παλαιότερα.
"τρώει καραμέλες" με ρώτησε η υπάλληλος
"ειναι σκληρές οι συγκεκριμενες, μόνο ζελεδάκια" της απάντησα και πριν προλάβω να τις μεταφέρω με ρωτας "ατο τι είναι;"
"είναι φάρμακο. η κυρία απο δω το δίνει μόνο σε όσους είναι άρρωστοι."
"Γωγώ μιμί" λες παραπονιάρικα δείχνοντας το χεράκι σου, αλλά σε διαψεύδω και μεταφέρω τις καραμέλες μπροστά στην υπαλληλο.
Αφού κάνεις μια βόλτα γύρω γύρω, η επιθυμία δεν κατευνάστηκε και γύρισες δριμύτερη.
Πλησίασες την κυρία και της λες με φατσούλα πονεμένη:
"κοιλίτσα. Πονάει κοιλίτσα. Γωγώ θέλει φάμακο."
Ο διευθυντής που ήταν στο διπλανό γραφείο, η υπάλληλος, ο μπαμπάς μας  και εγώ έχουμε πέσει κάτω από τα γέλια και εσύ μας κοιτάς με απορία, ενώ με το χεράκι σου ψαχουλεύεις το γραφείο, σηκωμένη στις μύτες των ποδιών σου.
Ο διευθυντής μας πλησιάζει και λέει στον μπαμπά μας
"η κόρη σου θα σε κάνει ότι θέλει. την βλέπω απο τωρα τι είναι. Πόσο είναι;"
"21 μηνών του απαντώ"
"Η κατάλληλη ηλικία να της κάνετε και ενα πρόγραμμα , ώστε όταν ενηλικιωθεί να έχει ένα καλό budget στην άκρη για σπουδες."
"Δεν χάνουν ευκαιρία για πώληση αυτοί οι τραπεζικοί " σκέφτηκα από μέσα μου...

Φύγαμε για το πάρκο όπου περάσαμε εκεί την μέρα μας με πικ νικ, και πολύ παιχνίδι.