Η γιορτή της μητέρας

Κυριακή 10 Μαΐου. Γιορτή της μητέρας.  Την προηγούμενη Κυριακή έγινα για δεύτερη φορά μαμά.  Τώρα κρατάω τον μικρό μου άγγελο στα χέρια μου και τον θηλάζω. Που και που σταματάει, βγάζει κάτι περίεργους ήχους, σαν ευχαρίστησης τους μεταφράζω εγώ, και σκάει κάτι ασυναίσθητα γελάκια, ξέρω ότι είναι ακούσιες μυικές συσπάσεις, αλλά πάντα αρέσκομαι να πιστεύω ότι είναι που το μωράκι μου είναι χαρούμενο.
Χτυπάει το κουδούνι του σπιτιού. Είναι η γιαγιά- Βαβαλία με εσένα, γυρίσατε από τον περίπατο, ακούω την φωνούλα σου να αντηχεί. Αφήνω τον μπέμπη μας πάνω στο κρεβάτι και σας ανοίγω.
"Μανουλίτσαααα! Ορίστε μανουλίτσα! Γιουγιούδια!Χόνια πολλά μανουλίτσα!" μου λες γεμάτη ενθουσιασμό και μου δίνεις δυο κακοποιημένα τριαντάφυλλα. "Ένα ροζ μεγάλο και ένα κίτινο μικούλι" μου περιγράφεις τα λουλούδια και εγώ σε σηκώνω στην αγκαλιά μου και σε φιλώ στα αναψοκοκκινισμένα μάγουλα σου, "Σ' αγαπώ Γωγώ μου! Η μανούλα σ'αγαπάει πολύ!".
" Που είναι Γκίνης;" και τρέχεις χοροπηδηχτά στο παιδικό δωμάτιο του αδερφού σου.
"Γκίνη, ατοκότητα γκίνη!" και αρχίζεις να του κολλάς μικρά αυτοκόλλητα στο μέτωπο, στα μάγουλα και στα χεράκια του.
"Όμογφος ο Γκίνης μανουλίτσα!ωραίο μάτωπο, ωραία μάγαλα, ωραία ποζαρούλια. Σου αρέσει (εννοείς -μου αρέσει-) ο Γκίνης!".
Στο ένα χέρι κρατάω τον μπέμπη μας και με το άλλο αγκαλιάζω εσένα.
Γέμισε η αγκαλιά μου παιδιά!Νιώθω τέτοια ευτυχία και πληρότητα, που ένα συναίσθημα που δεν μπορεί να είναι άλλο από την απλή, γνήσια και καθαρή αγάπη κατακλύζει όλο μου το είναι. Ανεβαίνει, ανεβαίνει, φθάνει στο ύψος των ματιών μου και επειδή δεν έχει πιο πάνω να πάει γίνεται δάκρυα, ζεστά δάκρυα, που κυλούν χαϊδεύοντας τα μάγουλα μου.
Τότε στράφηκα στη γιαγιά-Βαβαλία που μας κοιτούσε συγκινημένη:
"Χρόνια πολλά μάνα"!