Η μεγάλη μέρα της επιστροφής από την κλινική στο σπίτι έφτασε. Ο μπέμπης θα ερχότανε σπίτι και εσύ θα τον καλωσόριζες όπως αρμόζει σε μια σωστή οικοδέσποινα. Εσένα σε φέρανε η γιαγια- Βαβαλία και ο θείος- Αλιας σχεδόν την ίδια στιγμή που φτάσαμε και εμείς. Ο μπαμπάς πήρε αγκαλιά τον μπεμπη μας και ανέβηκε στον πιο πάνω όροφο για να μην το δεις. Εγώ σε υποδέχτηκα στην πόρτα με πολλές αγκαλίτσες και φιλάκια και αμέσως μπήκα στο ψητό.
-"Μωρό μου ο Γκίνης που είχα στην κοιλιά (ο γκινης εφεύρεση του μπαμπά μας, δανείστηκε το όνομα από το αγαπημένο σου αρκουδάκι) βγήκε και θα τον φέρει ο μπαμπούλης σε λίγο. Ζητάει συνέχεια την Γωγώ, θέλει να σε δει, γιατι σε αγαπάει πολύ πολύ. Σου έχει αγοράσει και ένα δώρο."
- "Που είναι ο Γκίνης μανουλίτσα;" με ρώτησες και ο μπαμπάς μας εμφανίστηκε με τον μπεμπούλη μας αγκαλιά. Πάνω στην κοιλίτσα του υπήρχε ένα μωρού σε στάση μπουσουλίματος.
-"Αυτό είναι απο τον Γκίνη- μωρό για εσένα Γωγώ μου, για να έχεις και εσυ ένα μικρό μωρό να παίζεις. Τωρα εχεις δυο μωρα, ενα μεγαλο και ενα μικρό." σου εξήγησε ο μπαμπάς σου ενω χαμήλωσε το μωρό σχεδόν στο ύψος σου για να το επεξεργαστείς.
-"Κλαπσχιάρη Γκίνη!" είπες γιατί τον άκουσες να γρυλίζει λίγο και μετά χαμογέλασες, άγγιξες το κεφαλάκι του προσεκτικά, σχεδόν ευλαβικά και χάιδεψες με τα ακροδάκτυλα σου τα μαλλάκια του.
-"Ωραία μαγιάκιααααα!Τοοοόσο μικρούλικος!όμορφος!" έλεγες και ξαναέλεγες χαμογελαστή. Μετά τον άφησες για να παίξεις με τα παιχνίδια σου. Δεν ξανασχολήθηκες μαζί του εκείνη την μέρα μεχρι.....
............
................
.........................
...............................
μέχρι το βράδυ που ο μπέμπης έκλαιγε απαρηγόρητος και ενω εγώ με τον μπαμπά σου παλεύαμε να τον ηρεμήσουμε απο αγκαλιά σε αγκαλιά, εσύ μας ζητούσες να τον αφήσουμε στην κουνια και να σε ακολουθήσουμε.
-"Μανουλίτσα!Μπαμπούλη!Έλα κοντά μας!Γκινη μεσα κουνια! Μανουλίτσα εσυ μέσα με Γωγω."
-"Αγάπη μου ο Γκίνης είναι κλαψιάρης. Να σταματήσει πρωτα να κλαίει και μετα θα παίξουμε όλη την ώρα με την Γωγώ μας."
-"Και Γωγώ κλαπσχιάρα!" δήλωσες μικρό μας θεατράκι και άρχισες να προσποιείσαι ότι κλαις, "ουα, ουα!"
-"Νυστάζιω!Χιέλω νάνι μέσσια κουνια Γκίνη με μανουλίτσα. Γκίνης αγκαλιά με μπαμπά." φώναζες βροντόφωνα αργότερα εννοείται με τις ανάλογες τσιρίδες.
Κοιταχτήκαμε με τον μπαμπά σου και σίγουρα αν η απόγνωση είχε πρόσωπο σίγουρα θα είχε τα δικά μας.
"Καλή μας αρχή..." αρκέστηκε μόνο να δηλώσει ο μπαμπάς μας και συνέχισε τις βόλτες στο σπίτι για να νανουρίσει τον...ομολογουμένως κλαψιάρη Γκίνη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου