Δεν ξέρω πότε ξεκίνησε ακριβώς, αλλά πρέπει να ήσουν 19-20 μηνών όταν σε μια παρατήρηση που σου έκανε η γιαγια-Βαβαλία τύπου "Γωγώ δεν ρίχνουμε το νερό στα παπούτσια μας, θα χαλάσουνε!", γύρισες έντρομη στον πάπα-Γώγο και του παραπονέθηκες:
-"πάπα! μαλώνει η γιαγιά-Βαβαλία"
Έκτοτε όποτε σου κάνει κάποιος παρατήρηση το έχεις πιπίλα...:
"μαμα μαλώνει μπαμπούλης"
"μπαμπα μαλώνει μανούλα" κοκ.
Η απάντηση μου, τόσο η δική μου όσο και του μπαμπά, πάντα ίδια.
"Δεν σε μαλώνω, σε συμβουλεύω.Σου λέμε ποιο είναι το σωστό να κάνεις."
Πολλές φορές μας τη λες κιόλας.
"Μη φωνάζεις μωιέ!"
"Μη μαλιώνεις βιεεε"
"Σταμάτα μαμά χαζή!Λίγο χαζή" και φυσικά μόνο κακία δεν σου κρατάμε.
-"πάπα! μαλώνει η γιαγιά-Βαβαλία"
Έκτοτε όποτε σου κάνει κάποιος παρατήρηση το έχεις πιπίλα...:
"μαμα μαλώνει μπαμπούλης"
"μπαμπα μαλώνει μανούλα" κοκ.
Η απάντηση μου, τόσο η δική μου όσο και του μπαμπά, πάντα ίδια.
"Δεν σε μαλώνω, σε συμβουλεύω.Σου λέμε ποιο είναι το σωστό να κάνεις."
Πολλές φορές μας τη λες κιόλας.
"Μη φωνάζεις μωιέ!"
"Μη μαλιώνεις βιεεε"
"Σταμάτα μαμά χαζή!Λίγο χαζή" και φυσικά μόνο κακία δεν σου κρατάμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου