Τι κι αν ήταν Κυριακή, Παρασκευή την βαπτίσαμε στην ομώνυμη, πάντα όμορφη και κατάφυτη Αγία Παρασκευή των Τεμπών. Και ο λόγος για την μικρή και μονάκριβη κόρη του Νίκου και της Βάσως, την οποία είχαμε την τιμή να βαπτίσουμε και να πάρει τη χάρη του Κυρίου.
Φτάσαμε στην εκκλησία ύστερα από οδήγηση αλά Σουμάχερ του μπαμπά μας, με εμένα να του φωνάζω ότι είναι ασυνείδητος μπαμπάς και αυτός να μου ζητά ψήφο εμπιστοσύνης. " Ψόφο εμπιστοσύνης" θα σου δώσω σε λίγο έτσι όπως το πας του απαντούσα. Κλασικό ζευγάρι της γκαντεμιάς, με το που παρκάραμε,ο μπαμπούλης έσπασε το μπουκάλι του λαδιού της βάπτισης...γεμίζοντας το γκρίζο οδόστρωμα με πούπουλα, χάντρες και μαργαριτάρια. Πόνεσα. Ήρθε ο παππούς Γιώργος για ενίσχυση. Σε πήρε αγκαλιά και κατευθυνθήκαμε στην εκκλησία με τα πράγματα. Εκεί μας περίμεναν όλοι. Η μικρή Εβίτα στην αγκαλιά της μαμάς της κοιτούσε "λαίμαργα" και περίεργα τον κόσμο που της χαμογελούσε, τη φιλούσε, την χάιδευε. Τα ματάκια της λαμπύριζαν από χαρά, λες και οσφραινόταν ότι εκείνη την ημέρα είχε την τιμητική της. Την πήρα αγκαλιά και της φίλησα το κεφαλάκι. Μου φάνηκε πολύ μαλάκο. Είχα ξεχάσει πόσο μαλακά είναι τα κεφαλάκια των μωρών. Φορούσε ένα όμορφο φόρεμα και ένα ζακετάκι ροζ. Σε λίγο όμως θα ντυνόταν πριγκίπισσα. Αφού διαβάσαμε όλες τις ευχές των νονών, την άλειψα παντού με λαδάκι, με την ευχή να είναι πάντα φωτισμένη. Ήταν πολύ ήσυχη και το "μπλουμ" στην κολυμπήθρα δεν της ήταν ιδιαίτερα δυσάρεστη εμπειρία. Κάθε άλλο μάλιστα. Μέχρι και ο ιερέας αστειεύτηκε "εδώ ήρθες να παίξεις καλέ". Εσύ πηδούσες από αγκαλιά σε αγκαλιά των παππούδων σου και κάθε τόσο έδειχνες με το δαχτυλάκι σου πότε εμένα και τον πατέρα σου και πότε την Εβίτα. Οι παππούδες τότε σε έφερναν κοντά της και το σίγουρο είναι ότι και η Εβίτα απολάμβανε την παρουσία σου εκεί, αφού σταματούσε να κλαψουρίζει.
Την ντύσαμε την Παρασκευή και ήταν πραγματικά σαν ψεύτικη. Σαν βγαλμένη από παραμύθι, ήταν ακριβώς έτσι όπως το είχα ονειρευτεί!Το βέλο την έκανε να δείχνει ότι ξεπήδησε από κάποια δεξίωση στο παλάτι του Φρειδερίκου του 6ου.
Ήθελα σαν πριγκίπισσα να την ντύσω για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί μια τέτοια χαρμόσυνη μέρα οφείλουμε να ντύνουμε τα παιδάκια με τα καλύτερα ρουχάκια τους και δεύτερον, για τον εξής συμβολικό λόγο...
............................για να ζήσει μια ζωή σαν παραμύθι!
Φτάσαμε στην εκκλησία ύστερα από οδήγηση αλά Σουμάχερ του μπαμπά μας, με εμένα να του φωνάζω ότι είναι ασυνείδητος μπαμπάς και αυτός να μου ζητά ψήφο εμπιστοσύνης. " Ψόφο εμπιστοσύνης" θα σου δώσω σε λίγο έτσι όπως το πας του απαντούσα. Κλασικό ζευγάρι της γκαντεμιάς, με το που παρκάραμε,ο μπαμπούλης έσπασε το μπουκάλι του λαδιού της βάπτισης...γεμίζοντας το γκρίζο οδόστρωμα με πούπουλα, χάντρες και μαργαριτάρια. Πόνεσα. Ήρθε ο παππούς Γιώργος για ενίσχυση. Σε πήρε αγκαλιά και κατευθυνθήκαμε στην εκκλησία με τα πράγματα. Εκεί μας περίμεναν όλοι. Η μικρή Εβίτα στην αγκαλιά της μαμάς της κοιτούσε "λαίμαργα" και περίεργα τον κόσμο που της χαμογελούσε, τη φιλούσε, την χάιδευε. Τα ματάκια της λαμπύριζαν από χαρά, λες και οσφραινόταν ότι εκείνη την ημέρα είχε την τιμητική της. Την πήρα αγκαλιά και της φίλησα το κεφαλάκι. Μου φάνηκε πολύ μαλάκο. Είχα ξεχάσει πόσο μαλακά είναι τα κεφαλάκια των μωρών. Φορούσε ένα όμορφο φόρεμα και ένα ζακετάκι ροζ. Σε λίγο όμως θα ντυνόταν πριγκίπισσα. Αφού διαβάσαμε όλες τις ευχές των νονών, την άλειψα παντού με λαδάκι, με την ευχή να είναι πάντα φωτισμένη. Ήταν πολύ ήσυχη και το "μπλουμ" στην κολυμπήθρα δεν της ήταν ιδιαίτερα δυσάρεστη εμπειρία. Κάθε άλλο μάλιστα. Μέχρι και ο ιερέας αστειεύτηκε "εδώ ήρθες να παίξεις καλέ". Εσύ πηδούσες από αγκαλιά σε αγκαλιά των παππούδων σου και κάθε τόσο έδειχνες με το δαχτυλάκι σου πότε εμένα και τον πατέρα σου και πότε την Εβίτα. Οι παππούδες τότε σε έφερναν κοντά της και το σίγουρο είναι ότι και η Εβίτα απολάμβανε την παρουσία σου εκεί, αφού σταματούσε να κλαψουρίζει.
Την ντύσαμε την Παρασκευή και ήταν πραγματικά σαν ψεύτικη. Σαν βγαλμένη από παραμύθι, ήταν ακριβώς έτσι όπως το είχα ονειρευτεί!Το βέλο την έκανε να δείχνει ότι ξεπήδησε από κάποια δεξίωση στο παλάτι του Φρειδερίκου του 6ου.
Ήθελα σαν πριγκίπισσα να την ντύσω για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί μια τέτοια χαρμόσυνη μέρα οφείλουμε να ντύνουμε τα παιδάκια με τα καλύτερα ρουχάκια τους και δεύτερον, για τον εξής συμβολικό λόγο...
............................για να ζήσει μια ζωή σαν παραμύθι!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου