Δεν είχα ιδέα για το πόσο ικανά είστε τα μωρά να μιμείστε πράγματα. Πλέον είσαι ένα παιδάκι 10 μηνών. Όχι μωράκι. Ένα κοριτσάκι με ροζ τζινάκι και φούξια κορδέλα στα μαλλιά, πιάνεις το τιμόνι από το ποδηλατάκι σου και στέκεσαι επάξια δίπλα στα άλλα παιδάκια της γειτονιάς, που σε περνάνε τουλάχιστον 3-4 χρόνια, αλλά διασκεδάζουν να σε έχουν στην παρέα τους. Τους χαμογελάς με όλο παρρησία και θάρρος και με το δαχτυλάκι σου δείχνεις άλλοτε την μπάλα τους, και άλλοτε τα σπαθιά που κρατάνε στα χέρια τους. "Γιουλιτάκι, εσυ είσαι μικρή για σπαθιά" σου απαντάνε αυτά, λες και καταλαβαίνεις και με το ποδαράκι σου κάνεις νόημα στη γιαγια να συνεχίσει να σπρώχνει το ποδηλατάκι.
Ο Γιαννάκης κλωτσάει την μπάλα σε ένα τοίχο και σε απορροφά κυριολεκτικά το θέαμα, προκαλώντας σου γέλιο. "Γιαννάκη, δώσε στη Γιουλίτα λίγο την μπάλα να παίξει", ζητά η γιαγιά για χάρη σου και ο Γιαννάκης διστακτικά βάζει την μπάλα μπροστά στα πόδια σου. Και....κουνάς το ποδαρακι σου σαν να κλωτσάς, και με λίγη βοήθεια, τα καταφέρνεις και η ικανοποίηση ζωγραφίζεται έντονα στο πρόσωπο σου. Ο Γιαννάκης σου κάνει σουτ πίσω την μπάλα και εσύ με βοήθεια πάντα απαντάς., λέγοντας παράλληλα ακαταλαβίστικα δικά σου λογάκια.
"Μαμαμα" λες και απλώνεις τα χέρια σου προς το μερος μου να σε πάρω αγκαλιά. Σε φιλώ και μετά σου ζητάω φιλάκι. Εσυ σκύβεις στο μέρος μου και με φιλάς στο στόμα. Μετά κουνάς το κεφάλι δεξιά-αριστερά, σήμα για να κάνουμε μυτούλες. Ο χαιρετισμός του εσκιμώου είναι στα φόρτε του τελευταία και σε διασκεδάζει πολύ.
Είσαι πολύ γλυκιά όταν γελάς. Και γλυκαίνεις την ψυχή μου...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου