Στην δεύτερη συνάντηση σας βγάλατε όλο σας τον ενθουσιασμό η μια για την άλλη. Αλληλοκοιτιόσασταν συνεχώς και οι είχε πολύ πλάκα να σας παρατηρεί κανείς. Εσύ, κοιτούσες την Εβίτα με μεγάλη έκπληξη και χαρά, και κάθε τόσο άπλωνες τα χεράκια σου δειλά- δειλά να της πιάσεις τα χεράκια, ή τα ματάκια.Σου φαινότανε σαν κουκλίτσα, έτοιμη να παίξεις μαζί της! Η Εβίτα από την άλλη, δεν σταμάτησε να σου χαμογελά και να σε κοιτάει. Κουνούσε τα χεράκια της και τα ποδαράκια της συνεπαρμένη από την νέα παρέα της. Είχες πάρει την έγκριση της και αυτή την δική σου. Μιλούσατε τη δική σας γλώσσα, τη γλώσσα σώματος των μωρών, που έλεγε "θες να γίνουμε φίλες" η μια και η άλλη απαντούσε, "ναι, βέβαια, φυσικά και θέλω". Εγώ και η Βάσω, κουκουβαγιομαμάδες, σας κοιτούσαμε και σας καμαρώναμε.
Για ένα πράγμα σίγουρα ήμασταν περήφανες και οι δυο και ας μην το είπαμε εκείνη την στιγμή, ότι είχαμε μεγαλώσει μεχρι τότε, η κάθε μια, ένα υγιές χαμογελαστό και ευτυχισμένο μωρό. Και αυτό είναι μεγάλη επιτυχία!
Για ένα πράγμα σίγουρα ήμασταν περήφανες και οι δυο και ας μην το είπαμε εκείνη την στιγμή, ότι είχαμε μεγαλώσει μεχρι τότε, η κάθε μια, ένα υγιές χαμογελαστό και ευτυχισμένο μωρό. Και αυτό είναι μεγάλη επιτυχία!
Γιατί να θυμάσαι ότι η πιο χαμένη απ’ όλες τις μέρες μας καλή μου, είναι εκείνη που δεν καταφέραμε να χαμογελάσουμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου