Ηταν η πρώτη φορά που σε άφηνα μόνη σου...σε αυτό το ταξίδι στο εξωτερικό θα αναγκαζόμουν να κοιμόμουν μακρυά σου 4 ολόκληρα βράδυα. Το τελευταίο βράδυ πριν φύγουμε με τον μπαμπά σου κοιμηθήκαμε μαζί από νωρίς και σου κρατούσα το πατουσάκι μέσα στην χούφτα μου. Ξύπνησα νωρίς το πρωι από την αγωνία μου εν όψη του ταξιδιού. Σε κοίταξα έτσι όπως ήσουν ξαπλωμένη δίπλα μου και ήσουν τόσο γαλήνια, τόσο όμορφη και τότε ένιωσα ενοχή. Ενοχή που θα σε άφηνα μόνη σου. Τόσες μέρες χωρίς παρουσία πατέρα και μητέρας γύρω σου....αλλά ποιόν κορόιδευα; Η ανάγκη να είμαι δίπλα σου ήταν περισσότερο δική μου. Εγώ δεν ήξερα αν θα αντέξω μακρυά σου και τελικά είχα δίκιο. Σε έβλεπα παντού. Στο μωράκι που το θήλαζε η μαμα του στο αεροπλάνο. Στην μικρή ξανθομαλλούσα που έσερνε το βαλιτσάκι της με τη Hellokitty. Στο κινεζάκι που το έκανα γεια σου και εκείνο μου χαμογελούσε διάπλατα και με χαιρετούσε με το χεράκι του. Στο κοριτσάκι που ξάπλωνε στα πόδια της μαμάς του σε ένα παγκάκι κάπου στη Βιέννη. Στο μωράκι που με κοιτούσε και γελούσε στη γέφυρα του Καρόλου στην Πράγα. Στο μπεμπάκι που τραγουδούσα το κουπεπε στο μετρό στη Φανκφούρτη.
Την τελευταία μέρα, στην επιστροφή, η πατέρας σου έτρεχε με 200 στο δρόμο. Έτρεχε για να έρθουμε μια ώρα αρχύτερα στην αγκαλιά σου.
Πρώτα είδες εμένα. ΔΕΝ θα ξεχάσω ΠΟΤΕ την αντίδραση σου όταν με είδες. Ούτε εγώ εσένα εκείνη την ημέρα.
Σε κρατούσε η γιαγιά Ευαγγελία αγκαλιά και περιμένατε στην βεράντα. Ήσουν διπλάσια απ'ότι σε άφησα. Είχες ψηλώσει, είχες παχύνει και ήσουν ντυμένη πολύ όμορφα. Με το που με είδες, άπλωσες και τα δυο χέρια σου προς το μέρος μου και έγειρες με δύναμη το κορμάκι σου προς τα μπροστά, βγάζοντας άναρθρες κραυγούλες. Δεν σταμάτησες να γελάς και να μιλάς και να με κοιτάς με τα μεγάλα πράσινα μάτια σου! Εγω έκλαιγα από συγκίνηση..δεν χόρταινα να σε βλέπω, να σε φιλάω και να σε αγκαλιάζω. Δεν σε άφησα από την αγκαλιά μου παρά μόνο όταν ήρθε ο μπαμπάς σου και η αντίδραση σου ήταν το ίδιο ενθουσιώδης! Έτρεμες ολόκληρη στην αγκαλιά μου και κόντεψες να μου φύγεις από τα χέρια για να πας στην αγκαλιά του.
Ωραίες οι εκδρομές, αλλά χωρίς γιουλιτάκι, είναι φαγητό χωρίς αλατάκι. Και στο υπόσχομαι καρδούλα μου, ότι από δω και στο εξής, θα σε παίρνουμε πάντα μαζί μας, παντού και πάντα.
Την τελευταία μέρα, στην επιστροφή, η πατέρας σου έτρεχε με 200 στο δρόμο. Έτρεχε για να έρθουμε μια ώρα αρχύτερα στην αγκαλιά σου.
Πρώτα είδες εμένα. ΔΕΝ θα ξεχάσω ΠΟΤΕ την αντίδραση σου όταν με είδες. Ούτε εγώ εσένα εκείνη την ημέρα.
Σε κρατούσε η γιαγιά Ευαγγελία αγκαλιά και περιμένατε στην βεράντα. Ήσουν διπλάσια απ'ότι σε άφησα. Είχες ψηλώσει, είχες παχύνει και ήσουν ντυμένη πολύ όμορφα. Με το που με είδες, άπλωσες και τα δυο χέρια σου προς το μέρος μου και έγειρες με δύναμη το κορμάκι σου προς τα μπροστά, βγάζοντας άναρθρες κραυγούλες. Δεν σταμάτησες να γελάς και να μιλάς και να με κοιτάς με τα μεγάλα πράσινα μάτια σου! Εγω έκλαιγα από συγκίνηση..δεν χόρταινα να σε βλέπω, να σε φιλάω και να σε αγκαλιάζω. Δεν σε άφησα από την αγκαλιά μου παρά μόνο όταν ήρθε ο μπαμπάς σου και η αντίδραση σου ήταν το ίδιο ενθουσιώδης! Έτρεμες ολόκληρη στην αγκαλιά μου και κόντεψες να μου φύγεις από τα χέρια για να πας στην αγκαλιά του.
Ωραίες οι εκδρομές, αλλά χωρίς γιουλιτάκι, είναι φαγητό χωρίς αλατάκι. Και στο υπόσχομαι καρδούλα μου, ότι από δω και στο εξής, θα σε παίρνουμε πάντα μαζί μας, παντού και πάντα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου