Γιαγιαγιαγια με την γιαγιά.

Δεν θα μπορούσα να μην κάνω μια ιδιαίτερη μνεία στην αδυναμία που έχεις στην γιαγια-Ε., η οποία ξεπερνά νομίζω την αδυναμία σου σε εμένα και στον μπαμπά σου μαζί! Ναι Γιολάντα μου, οι αδυναμίες δεν κρύβονται και η χαρά σου όταν την βλέπεις είναι τόσο μεγάλη που τρέμει το κορμάκι σου και το χαμόγελο σου κοντεύει να φθάσει στα αυτιά. Ξεψυχάει η μια για την άλλη. Η γιαγιά σου σε παίρνει αγκαλίτσα, σου τραγουδάει όλη την ώρα, και σε πηγαίνει πολλές βόλτες στη γειτονιά και στο νηπιαγωγείο απέναντι. Έχεις συνδυάσει πλέον την γιαγιά με την βόλτα. Για αυτό όποτε σε παίρνει αγκαλιά, με τα ποδαράκια σου την κλωτσάς και της δείχνεις με το βλέμμα σου και τα χεράκια σου προς την πόρτα. Άλλο που δεν θέλει και αυτή, σε αρπάζει στην αγκαλιά της και...δρόοομοοο. Πολλές φορές, όταν θέλεις να κοιμηθείς, ενώ είμαι εγώ δίπλα σου, γυρίζεις προς τη γιαγιά, τρίβεις τα ματάκια σου και της απλώνεις τα χεράκια. Η αλήθεια είναι ότι ώρες- ώρες σας ζηλεύω λίγο, αλλά το εκλογικεύω και λέω ότι στην τελική αυτό που μετράει είναι να παίρνεις μπόλικη αγάπη και φυσικά να δίνεις. Τώρα που χτίζεις σιγά-σιγά το συναισθηματικό σου προφίλ, θέλω να έχεις πολλά αποθέματα αγάπης στη φαρέτρα σου, ώστε να είσαι σε θέση αργότερα  να δώσεις κιόλας σε αυτούς που το αξίζουν.
Άλλωστε, δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία στη ζωή από το να ξέρεις ότι σε αγαπούν.