Πρωταπριλιά και δεν ήταν ψέμα! Είχες από ώρα που έτριβες τα ματάκια σου για να κοιμηθείς. Σε πήρα αγκαλίτσα και σε πήγα στην κούνια σου, σου έδωσα το νάνι, το οποίο άρπαξες κυριολεκτικά μέσα στην αγκαλιά σου και με κοίταξες με λατρεία. Έσκυψα, σε φίλησα στο μετωπάκι, σε καληνύχτισα και έκανα να φύγω από το δωμάτιο. Εσύ όμως, ανησύχησες που θα έμενες μόνη, κλαψούρισες και φώναξες ένα συνεχόμενο μαμαμαμαμα, απλώνοντας τα χεράκια σου προς το μέρος μου. Μούδιασα! Απευθυνόσουν σε εμένα! Ψυχούλα μου! Γύρισα και σε πήρα αγκαλιά μην αφήνοντας δευτερόλεπτο που να νιώσεις μόνη. Αν και κολακεύτηκα, θεώρησα ότι ήταν τυχαίο μπαμπάλισμα από τα πολλά που λες όλο αυτό το διάστημα, άλλωστε είναι και πρωταπριλιά, ίσως να θέλησες να κάνεις το πρώτο σου αστείο στη μαμα σου. Αλλά δεν!Στην δεύτερη απόπειρα να σε ξαναβάλω στην κούνια σου, ξαναπαραπονέθηκες φωνάζοντας μαμαμμαμαμα, καρφώνοντας με μέσα στα μάτια. Χαμογέλασα και σκέφτηκα πως κάπως έτσι γίνεται η αρχή.....
Μαμαμαμαμαμα.....
Μαμαμαμαμα......
Μαμαμαμα.....
Μαμαμα....
Μαμα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου