Σήμερα αφουγκράστηκα την ανησυχία μιας μαμάς , η οποία πρέπει να ξεκινήσει δουλειά και αφήνει τον μπέμπη της μόλις 4,5 μηνών από την φροντίδα της. Ανησυχούσε ότι θα λείψει στον μικρό της και θα λείπει από κοντά του σε όλες τις σημαντικές του στιγμές.
Σίγουρα εγώ, όπως και πολλές άλλες μανούλες που αναγκαστήκαμε να αφήσουμε τα μωράκια μας τόσο μικρά στην αγκαλιά της γιαγιάς ή κάποιας νταντάς κατανοούμε απόλυτα αυτό τον συναισθηματικό καταρράκτη από τύψεις, ενοχές και λύπη που σε κατακλύζει, αλλά δυστυχώς σε αυτή τη ζωή υπάρχουν υποχρεώσεις , προτεραιότητες και πρέπει που δύναται να προσπεράσεις "αβρεχτεί".
Αναμφισβήτητα, για να μην τα ισοπεδώνουμε όλα, το παιδί θέλει, χρειάζεται και αποζητά την μαμά του. Την ασφάλεια της παρουσίας της και μόνο, την μυρωδιά της, το ζεστό της χαμόγελο,την αγκαλιά της. Τι γίνεται όμως όταν η μαμά πρέπει να επιστρέψει στην δουλειά;;;
Οι απαντήσεις πολλές , οι ενοχές ακόμα περισσότερες. Η αλήθεια είναι κάπου εκεί στη μέση. Τα παιδιά όσο μικρά και αν είναι μαθαίνουν γρήγορα σε μια κατάσταση. Βέβαια σε μια ηλικία μέχρι 6-7 μηνών δεν αποζητά με λιγμούς τη μαμά , νιώθει ασφαλές και με άλλο σταθερό πρόσωπο φροντίδας όπως π,χ με την γιαγιά. Γι αυτό και σε αυτές τις ηλικίες είναι πιο εύκολος ο αποχωρισμός μαζί στους...για τα μωρά, γιατί για τις μαμάδες, όσο μικρότερο το παιδί τόσο χειρότερη η ψυχολογία της. Μετά τον 8 μήνα που αρχίζει και διεκδικεί και αργότερα στο χρόνο που αρχίζει και μιλάει ο αποχωρισμός λειτουργεί αντίστροφα...πιο δύσκολος για το παιδί ( την δικιά μου την βάζαμε να πλένει τα χέρια της στο νεροχύτη για να μην ακούσει την πόρτα κλείνει όταν έφευγα γιατί αλλιώς είχαμε δράματα) και πιο εύκολος για τη μαμά , μιας και είναι λίγο πιο ήρεμη ότι το παιδάκι της, πλέον δεν βλέπει ένα μικρό μωρό στα μάτια της, είναι πιο μεγάλο, πιο δυνατό, πιο ανεξάρτητο, τρώει περισσότερα πράγματα, παίζει μόνο του και περνάει ευχάριστο χρόνο και με άλλους γύρω του.
Τα παιδιά των μαμάδων που εργάζονται δεν γίνονται λιγότερο καλά παιδιά, λιγότερο ευτυχισμένα παιδιά, ή λιγότερο καλοί μαθητές. Οι μαμάδες που εργάζονται δεν είναι λιγότερο καλές μαμάδες, ούτε λιγότερο υπεύθυνες μαμάδες, ή έχουν λιγότερο μητρικό φίλτρο από τις υπόλοιπες. Είναι μαμάδες- γυναίκες που έχουν παλέψει για πράγματα στη ζωή τους, έχουν επενδύσει σε χρόνο , χρήμα και κόπο για να σπουδάσουν , να μάθουν μια τέχνη, να γίνουν καλές και άξιες σε μια δουλειά, χρήσιμες στο κοινωνικό σύνολο και σίγουρα με περισσότερη αυτοπεποίθηση οι ίδιες. Είναι πολύ άδικο για μια γυναίκα όλα αυτα να παίρνουν απότομο τέλος με τον ερχομό ενός παιδιού. Ένα παιδί έρχεται να ολοκληρώσει την ευτυχία μας και όχι να αντικαταστήσει μια άλλη, εκτός και αν η μαμά τα έχει βάλει στην ζυγαριά και έχει αποφασίσει ότι το καλύτερο για αυτήν και την οικογένεια της είναι να μείνει σπίτι.
Άλλωστε οι γιαγιάδες δεν θα αρνηθούν ποτέ την βοήθεια τους όταν αφορά το εγγόνι τους...εντάξει οι περισσότερες...και η αγάπη που δίνουν στο παιδί είναι απεριόριστη και ειλικρινής. Ούτε τα παιδάκια που μεγάλωσαν στον παιδικό τα βρήκε κανένα κακό!Τουναντίον, μαθαίνουν να συναναστρέφονται με άλλα παιδάκια, κοινωνικοποιούνται, μαθαίνουν να μην γίνονται εγωιστικά πλάσματα, αλλά να μοιράζονται και έρχονται σε επαφή με διάφορα ερεθίσματα παιδαγωγικού ενδιαφέροντος που κάποιες γιαγιάδες, ίσως και μαμάδες ( δεν είναι όλες τέρατα μορφώσεως) δεν θα μετέδιδαν ποτέ στο παιδί.
Οι μαμάδες που δουλεύουν δεν είναι ένα καινούριο φαινόμενο. Οι γυναίκες έχουμε αποδείξει ότι είμαστε πολυεργαλεία. Και νοικοκυρές και εργαζόμενες και μάνες και σύζυγοι και δασκάλες και φίλες και κόρες και παντός καιρού. Μπορεί να μην είμαστε σε όλα τέλειες, να μην πετυχαίνουμε πάντα τους στόχους που έχουμε θέσει, να βγάζουμε νεύρα, να ξεχνάμε ακόμα και το όνομα μας στο τέλος της ημέρας, αλλά αυτές είμαστε, στηλοβάτες του σπιτιού και της οικογένειας και είμαστε πάντα τέλειες και μοναδικές στα μάτια των παιδιών μας.
Η δουλειά στο σπίτι είναι μια δουλειά που δεν αναγνωρίζεται και είναι μια αρκετά δύσκολη και χρονοβόρα δουλειά. Πολλές μανούλες που μένουν σπίτι είναι συνεχώς με το παράπονο ότι κανείς δεν τις καταλαβαίνει, ότι κουράζονται πολύ, αλλά ο κόπος τους δεν εκτιμάται και απο πάνω ακούνε και τους άλλους να τους λένε " έλα μωρέ τι κάνεις και εσύ; όλη μέρα σπίτι είσαι.". Και ας είναι αυτή που τρέχει για λογαριασμούς, σούπερμαρκετ, σκούπισμα, ξεσκόνισμα, φαγητά κτλ. Άρα ούτε και εδώ ψυχική ισορροπία. Κάτι κερδίζουν και κάτι χάνουν και αυτές.
Επιπλέον οι μαμάδες που εργάζονται έχουν μεγαλύτερη ευκολία κινήσεων (οικονομικών) και τα παιδιά των απολαμβάνουν καλύτερα σχολεία, περισσότερα βιβλία, παιχνίδια, ρουχισμό. Οι εργαζόμενες μαμάδες έχουν πείρα της ζωής και της παραγωγικής διαδικασίας, έχουν γλυκόπικρες εμπειρίες από τις κοινωνικές τους συναναστροφές και όλα αυτά μπορούν να τα μεταφέρουν στα παιδιά τους και να τα βοηθήσουν να γλιτώσουν τις κακοτοπιές και να τα "πονηρέψουν". Οι συζητήσεις στο σπίτι δεν είναι ανιαρές και η μαμά έχει να καταθέσει και αυτή την προσωπική της εμπειρία της ημέρας που δεν περιλαμβάνει σκούπισμα, σφουγγάρισμα, ξεσκόνισμα ( δεν τα υποτιμώ προς θεού!).
Τα παιδιά των εργαζόμενων μαμάδων σε μια έρευνα έδειξε ότι έχουν πιο διευρυμένο λεξιλόγιο και μεγαλύτερη οξύνοια του νου.
Τα παιδιά μιμούνται συμπεριφορές και ο ψυχικός τους κόσμος είναι άρρηκτα δεμένος με τον δικό μας. Αν δείχνουμε ικανοποιημένοι και ευχαριστημένοι με την ζωή μας εμείς, την ίδια ευχαρίστηση θα αντλήσουν και τα παιδάκια μας και η ψυχούλα τους θα πλημμυρίζει με αισθήματα χαράς, αγαλλίασης και ασφάλειας.
Μόνο έτσι θα μεγαλώσουμε σωστούς, υπεύθυνους, ευσυνείδητους και συγκροτημένους ενήλικες, με το να τους δείχνουμε ότι η ζωή είναι αγώνας και ότι η οικογένεια είναι ομάδα και όλοι πρέπει να συνεισφέρουν, ο καθένας όσο και όπως μπορεί για να λειτουργεί απρόσκοπτα και αποδοτικά.
Γι' αυτό μαμάδες βουρ για δουλειά!
Σίγουρα εγώ, όπως και πολλές άλλες μανούλες που αναγκαστήκαμε να αφήσουμε τα μωράκια μας τόσο μικρά στην αγκαλιά της γιαγιάς ή κάποιας νταντάς κατανοούμε απόλυτα αυτό τον συναισθηματικό καταρράκτη από τύψεις, ενοχές και λύπη που σε κατακλύζει, αλλά δυστυχώς σε αυτή τη ζωή υπάρχουν υποχρεώσεις , προτεραιότητες και πρέπει που δύναται να προσπεράσεις "αβρεχτεί".
Αναμφισβήτητα, για να μην τα ισοπεδώνουμε όλα, το παιδί θέλει, χρειάζεται και αποζητά την μαμά του. Την ασφάλεια της παρουσίας της και μόνο, την μυρωδιά της, το ζεστό της χαμόγελο,την αγκαλιά της. Τι γίνεται όμως όταν η μαμά πρέπει να επιστρέψει στην δουλειά;;;
Οι απαντήσεις πολλές , οι ενοχές ακόμα περισσότερες. Η αλήθεια είναι κάπου εκεί στη μέση. Τα παιδιά όσο μικρά και αν είναι μαθαίνουν γρήγορα σε μια κατάσταση. Βέβαια σε μια ηλικία μέχρι 6-7 μηνών δεν αποζητά με λιγμούς τη μαμά , νιώθει ασφαλές και με άλλο σταθερό πρόσωπο φροντίδας όπως π,χ με την γιαγιά. Γι αυτό και σε αυτές τις ηλικίες είναι πιο εύκολος ο αποχωρισμός μαζί στους...για τα μωρά, γιατί για τις μαμάδες, όσο μικρότερο το παιδί τόσο χειρότερη η ψυχολογία της. Μετά τον 8 μήνα που αρχίζει και διεκδικεί και αργότερα στο χρόνο που αρχίζει και μιλάει ο αποχωρισμός λειτουργεί αντίστροφα...πιο δύσκολος για το παιδί ( την δικιά μου την βάζαμε να πλένει τα χέρια της στο νεροχύτη για να μην ακούσει την πόρτα κλείνει όταν έφευγα γιατί αλλιώς είχαμε δράματα) και πιο εύκολος για τη μαμά , μιας και είναι λίγο πιο ήρεμη ότι το παιδάκι της, πλέον δεν βλέπει ένα μικρό μωρό στα μάτια της, είναι πιο μεγάλο, πιο δυνατό, πιο ανεξάρτητο, τρώει περισσότερα πράγματα, παίζει μόνο του και περνάει ευχάριστο χρόνο και με άλλους γύρω του.
Τα παιδιά των μαμάδων που εργάζονται δεν γίνονται λιγότερο καλά παιδιά, λιγότερο ευτυχισμένα παιδιά, ή λιγότερο καλοί μαθητές. Οι μαμάδες που εργάζονται δεν είναι λιγότερο καλές μαμάδες, ούτε λιγότερο υπεύθυνες μαμάδες, ή έχουν λιγότερο μητρικό φίλτρο από τις υπόλοιπες. Είναι μαμάδες- γυναίκες που έχουν παλέψει για πράγματα στη ζωή τους, έχουν επενδύσει σε χρόνο , χρήμα και κόπο για να σπουδάσουν , να μάθουν μια τέχνη, να γίνουν καλές και άξιες σε μια δουλειά, χρήσιμες στο κοινωνικό σύνολο και σίγουρα με περισσότερη αυτοπεποίθηση οι ίδιες. Είναι πολύ άδικο για μια γυναίκα όλα αυτα να παίρνουν απότομο τέλος με τον ερχομό ενός παιδιού. Ένα παιδί έρχεται να ολοκληρώσει την ευτυχία μας και όχι να αντικαταστήσει μια άλλη, εκτός και αν η μαμά τα έχει βάλει στην ζυγαριά και έχει αποφασίσει ότι το καλύτερο για αυτήν και την οικογένεια της είναι να μείνει σπίτι.
Άλλωστε οι γιαγιάδες δεν θα αρνηθούν ποτέ την βοήθεια τους όταν αφορά το εγγόνι τους...εντάξει οι περισσότερες...και η αγάπη που δίνουν στο παιδί είναι απεριόριστη και ειλικρινής. Ούτε τα παιδάκια που μεγάλωσαν στον παιδικό τα βρήκε κανένα κακό!Τουναντίον, μαθαίνουν να συναναστρέφονται με άλλα παιδάκια, κοινωνικοποιούνται, μαθαίνουν να μην γίνονται εγωιστικά πλάσματα, αλλά να μοιράζονται και έρχονται σε επαφή με διάφορα ερεθίσματα παιδαγωγικού ενδιαφέροντος που κάποιες γιαγιάδες, ίσως και μαμάδες ( δεν είναι όλες τέρατα μορφώσεως) δεν θα μετέδιδαν ποτέ στο παιδί.
Οι μαμάδες που δουλεύουν δεν είναι ένα καινούριο φαινόμενο. Οι γυναίκες έχουμε αποδείξει ότι είμαστε πολυεργαλεία. Και νοικοκυρές και εργαζόμενες και μάνες και σύζυγοι και δασκάλες και φίλες και κόρες και παντός καιρού. Μπορεί να μην είμαστε σε όλα τέλειες, να μην πετυχαίνουμε πάντα τους στόχους που έχουμε θέσει, να βγάζουμε νεύρα, να ξεχνάμε ακόμα και το όνομα μας στο τέλος της ημέρας, αλλά αυτές είμαστε, στηλοβάτες του σπιτιού και της οικογένειας και είμαστε πάντα τέλειες και μοναδικές στα μάτια των παιδιών μας.
Η δουλειά στο σπίτι είναι μια δουλειά που δεν αναγνωρίζεται και είναι μια αρκετά δύσκολη και χρονοβόρα δουλειά. Πολλές μανούλες που μένουν σπίτι είναι συνεχώς με το παράπονο ότι κανείς δεν τις καταλαβαίνει, ότι κουράζονται πολύ, αλλά ο κόπος τους δεν εκτιμάται και απο πάνω ακούνε και τους άλλους να τους λένε " έλα μωρέ τι κάνεις και εσύ; όλη μέρα σπίτι είσαι.". Και ας είναι αυτή που τρέχει για λογαριασμούς, σούπερμαρκετ, σκούπισμα, ξεσκόνισμα, φαγητά κτλ. Άρα ούτε και εδώ ψυχική ισορροπία. Κάτι κερδίζουν και κάτι χάνουν και αυτές.
Επιπλέον οι μαμάδες που εργάζονται έχουν μεγαλύτερη ευκολία κινήσεων (οικονομικών) και τα παιδιά των απολαμβάνουν καλύτερα σχολεία, περισσότερα βιβλία, παιχνίδια, ρουχισμό. Οι εργαζόμενες μαμάδες έχουν πείρα της ζωής και της παραγωγικής διαδικασίας, έχουν γλυκόπικρες εμπειρίες από τις κοινωνικές τους συναναστροφές και όλα αυτά μπορούν να τα μεταφέρουν στα παιδιά τους και να τα βοηθήσουν να γλιτώσουν τις κακοτοπιές και να τα "πονηρέψουν". Οι συζητήσεις στο σπίτι δεν είναι ανιαρές και η μαμά έχει να καταθέσει και αυτή την προσωπική της εμπειρία της ημέρας που δεν περιλαμβάνει σκούπισμα, σφουγγάρισμα, ξεσκόνισμα ( δεν τα υποτιμώ προς θεού!).
Τα παιδιά των εργαζόμενων μαμάδων σε μια έρευνα έδειξε ότι έχουν πιο διευρυμένο λεξιλόγιο και μεγαλύτερη οξύνοια του νου.
Τα παιδιά μιμούνται συμπεριφορές και ο ψυχικός τους κόσμος είναι άρρηκτα δεμένος με τον δικό μας. Αν δείχνουμε ικανοποιημένοι και ευχαριστημένοι με την ζωή μας εμείς, την ίδια ευχαρίστηση θα αντλήσουν και τα παιδάκια μας και η ψυχούλα τους θα πλημμυρίζει με αισθήματα χαράς, αγαλλίασης και ασφάλειας.
Μόνο έτσι θα μεγαλώσουμε σωστούς, υπεύθυνους, ευσυνείδητους και συγκροτημένους ενήλικες, με το να τους δείχνουμε ότι η ζωή είναι αγώνας και ότι η οικογένεια είναι ομάδα και όλοι πρέπει να συνεισφέρουν, ο καθένας όσο και όπως μπορεί για να λειτουργεί απρόσκοπτα και αποδοτικά.
Γι' αυτό μαμάδες βουρ για δουλειά!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου