Πέντε μέρες μείανμε στο Ιασώ. Σε δίκλινο δωμάτιο με τη θεία Έλσα. Η θεία σου είχε ώς συνοδό την κυρία Δήμητρα την πεθερά της, και εγώ την γιαγιά Ευαγγελία. Ήταν ευχής έργον που γεννήσαμε την ίδια μέρα. Δίδυμα ξαδέρφια!Και επίσης σε ένα δωμάτιο με ένα άτομο δικό μου.
15 Ιουλίου της Αγίας Ιουλίτας και Κυρρήκου. Γι 'αυτό και το δεύτερο όνομα.
Οι πρωτες μερες μαζί σου ήταν αναγνωριστικές. Προσπαθούσα να συνηθίσω στην ιδέα ότι αυτό το πλασματάκι, εσυ, είναι δικό μου και πλέον είμαι μαμά. Υπεύθυνη για εσένα. Σε λάτρευα μέρα με τη μέρα περισσότερο. Τα ματάκια σου ήταν ανοιχτά από την πρώτη στιγμή και το βλέμμα σου εξερευνητικό. Σε αγκάλιαζα, σου μιλούσα, σου τραγουδούσα και σε θήλαζα, Κάθε τρεις ώρες έκλαιγες για γαλατάκι μανούλας. Είχες πολύ δυνατό κλάμα και έκλαιγες πάντα μακρυά μου. "Η παραπονιάρα του ορόφου" λέγανε οι νοσηλεύτριες. "Κουτσκο γυναικάκι μου" συνήθιζα να σε λέω και η γιαγιά Ευαγγελία και η κυρία Δήμητρα σκάγανε στα γέλια.
Ο μπαμπάς σου και αυτός σαν και εμένα. Τρελαμένο; από τη χαρά του. Κάθε μέρα σε συνήθιζε και σε αγαπούσε περισσότερο. Σε έπαιρνε στην αγκαλιά του και σε κοίμιζε. Την πρώτη φορά που σε είδα στην αγκαλιά του μπαμπά σου έβαλα τα κλάμματα...από ευτυχία...είχα γεμίσει, υπερχειλίσει από ευτυχία!
Την τρίτη μέρα το εξογκωματάκι είχε κιόλας φύγει, τα χαρακτηριστικά σου είχαν ξεσυμπιεστεί και ήσουν ένα πανέμορφο μωρό με μπλε μάτια, χρώμα που διατήρησες και αργότερα, κόντρα στις αντιρρήσεις κάποιων!
Τις τελευταίες δυο μέρες έφυγε η γιαγιά σου και έμεινε μαζί μας ο μπαμπάς σου. Οικογένεια. Υπέροχο πράγμα. Ήμουν πρησμένη, ατημέλητη, ααβαφη, αχτενιστη, αλλά τίποτα δεν με ένοιαζε παρα μόνο εσυ!!!
Ήρθε πολύς κόσμος να σε δεί. Ανάμεσα τους και οι φίλοι των γονιών σου Θεοδώρου, Ξανθή, Μπαγκής-Βασω, Βασω-Τηλέμαχος, Λία-Αλέξης, Ράγιας.
Την τελευταία μέρα στο νοσοκομείο μου επιφύλλασες μια έκπληξη! Μου χαμογέλασες!Τρελάθηκα από τη χαρά μου! Η μπέμπα μου η χαμογελαστή! Ήταν πολύ πρωί, γύρω στις 6.30, θήλασες και χορτάτη όπως ήσουν, χαμογέλασες από ευτυχία. Αργότερα έμαθα ότι αυτα τα γελάκια δεν ήταν συνειδητά, αλλά εκφράσεις αγαλλίασης και ικανοποίησης, όπως μετά από θηλασμό, ή αγκαλίτσες. Και ήσουν πραγματικά ένα πολύ χαμογελαστό μωρό!
Μας έκαναν κάποια μαθήματα για το πώς να σας αλλάζουμε πάνα και να σας πλένουμε, ήρθε ο μπαμπάς σου και σε δώσαμε στις μαίες με τα ρουχαλάκια εξόδου, που σου είχε πάρει δώρο η θεια- Φωτεινή. Τόσες μέρες εκεί σας είχαν ντυμένα με κάτι άσπρα φορεματάκια τεράστια, που χανόσασταν μέσα τους και εκείνη την μέρα, ήταν η πρώτη φορά που έβαλες κανονικά ρούχα! Ήσουν πανέμορφη!Οπτασία!!! Σε βγάλαμε φωτογραφία και εκεί πάνω στη φωτογράφηση μας έσκασες πάλι ενα χαμόγελο! Ισα -ισα να τρελάνεις τον πατέρα σου. Σε βάλαμε στο πορτ- μπεμπε, αποχαιρετήσαμε την θεία Ελσα και τον ξαδερφό σου, που θα μένανε για ακόμη μια μέρα στο νοσοκομείο και φύγαμε. Φύγαμε για το σπίτι μας.
15 Ιουλίου της Αγίας Ιουλίτας και Κυρρήκου. Γι 'αυτό και το δεύτερο όνομα.
Οι πρωτες μερες μαζί σου ήταν αναγνωριστικές. Προσπαθούσα να συνηθίσω στην ιδέα ότι αυτό το πλασματάκι, εσυ, είναι δικό μου και πλέον είμαι μαμά. Υπεύθυνη για εσένα. Σε λάτρευα μέρα με τη μέρα περισσότερο. Τα ματάκια σου ήταν ανοιχτά από την πρώτη στιγμή και το βλέμμα σου εξερευνητικό. Σε αγκάλιαζα, σου μιλούσα, σου τραγουδούσα και σε θήλαζα, Κάθε τρεις ώρες έκλαιγες για γαλατάκι μανούλας. Είχες πολύ δυνατό κλάμα και έκλαιγες πάντα μακρυά μου. "Η παραπονιάρα του ορόφου" λέγανε οι νοσηλεύτριες. "Κουτσκο γυναικάκι μου" συνήθιζα να σε λέω και η γιαγιά Ευαγγελία και η κυρία Δήμητρα σκάγανε στα γέλια.
Ο μπαμπάς σου και αυτός σαν και εμένα. Τρελαμένο; από τη χαρά του. Κάθε μέρα σε συνήθιζε και σε αγαπούσε περισσότερο. Σε έπαιρνε στην αγκαλιά του και σε κοίμιζε. Την πρώτη φορά που σε είδα στην αγκαλιά του μπαμπά σου έβαλα τα κλάμματα...από ευτυχία...είχα γεμίσει, υπερχειλίσει από ευτυχία!
Την τρίτη μέρα το εξογκωματάκι είχε κιόλας φύγει, τα χαρακτηριστικά σου είχαν ξεσυμπιεστεί και ήσουν ένα πανέμορφο μωρό με μπλε μάτια, χρώμα που διατήρησες και αργότερα, κόντρα στις αντιρρήσεις κάποιων!
Τις τελευταίες δυο μέρες έφυγε η γιαγιά σου και έμεινε μαζί μας ο μπαμπάς σου. Οικογένεια. Υπέροχο πράγμα. Ήμουν πρησμένη, ατημέλητη, ααβαφη, αχτενιστη, αλλά τίποτα δεν με ένοιαζε παρα μόνο εσυ!!!
Ήρθε πολύς κόσμος να σε δεί. Ανάμεσα τους και οι φίλοι των γονιών σου Θεοδώρου, Ξανθή, Μπαγκής-Βασω, Βασω-Τηλέμαχος, Λία-Αλέξης, Ράγιας.
Την τελευταία μέρα στο νοσοκομείο μου επιφύλλασες μια έκπληξη! Μου χαμογέλασες!Τρελάθηκα από τη χαρά μου! Η μπέμπα μου η χαμογελαστή! Ήταν πολύ πρωί, γύρω στις 6.30, θήλασες και χορτάτη όπως ήσουν, χαμογέλασες από ευτυχία. Αργότερα έμαθα ότι αυτα τα γελάκια δεν ήταν συνειδητά, αλλά εκφράσεις αγαλλίασης και ικανοποίησης, όπως μετά από θηλασμό, ή αγκαλίτσες. Και ήσουν πραγματικά ένα πολύ χαμογελαστό μωρό!
Μας έκαναν κάποια μαθήματα για το πώς να σας αλλάζουμε πάνα και να σας πλένουμε, ήρθε ο μπαμπάς σου και σε δώσαμε στις μαίες με τα ρουχαλάκια εξόδου, που σου είχε πάρει δώρο η θεια- Φωτεινή. Τόσες μέρες εκεί σας είχαν ντυμένα με κάτι άσπρα φορεματάκια τεράστια, που χανόσασταν μέσα τους και εκείνη την μέρα, ήταν η πρώτη φορά που έβαλες κανονικά ρούχα! Ήσουν πανέμορφη!Οπτασία!!! Σε βγάλαμε φωτογραφία και εκεί πάνω στη φωτογράφηση μας έσκασες πάλι ενα χαμόγελο! Ισα -ισα να τρελάνεις τον πατέρα σου. Σε βάλαμε στο πορτ- μπεμπε, αποχαιρετήσαμε την θεία Ελσα και τον ξαδερφό σου, που θα μένανε για ακόμη μια μέρα στο νοσοκομείο και φύγαμε. Φύγαμε για το σπίτι μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου