Εσείς οι δύο...

Πόσο λάμπουν τα ματάκια σου όταν κοιτάζεις τον μπαμπά σου!
Όποτε σε έπαιζα και γελούσες δυνατά, ο μπαμπάς σου το χαιρότανε πολύ αυτό το γέλιο σου, μας ξετρέλαινε και τους δυο. Είναι που έβγαινε αβίαστα από την ψυχή σου.
Και πάντα παραπονιόταν που δεν μπορούσε να σε κάνει και αυτός να γελάσεις έτσι...
Τι σε χόρευε, σε πετούσε ψηλά, σε κρατούσε ανάποδα από τα πόδια, σε φιλούσε...εσυ γελούσες μεν, αλλά σαν να είχες πατησει το "mute",όπως έλεγε χαρακτηριστικά.

 Και σήμερα...ιδού το θαύμα!

Σε κρατούσε αγκαλιά, πάνω στην κοιλιά του και σε φιλούσε στην κοιλίτσα και στο μπιμπελίνο σου, όταν μια φωνουλα χαρωπή "καρ καρ καρ" γέμισε το δωμάτιο μας!

Έγραφα μια εργασία στον υπολογιστή, και τα παιχνίδια και τα γέλια σας με έκαναν να σας προσέξω και να σας καμαρώσω. Τι όμορφο ντουετάκι που είστε αγαπούλες μου!

Γεμίζετε τη ζωή μου.
Και το γέλιο σας,
               είναι η απαραίτητη ψυχική μου τροφή.