Και αναφέρομαι στο ταξίδι του θηλασμού. Θήλασες 8 ολόκληρους μήνες. Τα τελευταία 6-7 βράδια σε θηλάζω μόνο μια φορά. Μπορεί και να μην σε θήλαζα καμία, αλλά κάθε φορά που σε παίρνω αγκαλιά έχοντας δίπλα μου το ζεσταμένο μπιμπερό, ανοίγεις το στοματάκι σου σαν πουλάκι, ενώ συνεχίζεις να κοιμάσαι και ψάχνεις τυφλοσούρτικα στο σώμα μου την θηλή. Και εγώ μην μπορώντας να σου στερήσω αυτή σου την ανάγκη σου δίνω το στήθος μου και χτενίζω με τα δάχτυλα μου τα μαλλάκια σου, που έχουν μακρύνει πολύ και μου θυμίζουν πως έχεις μεγαλώσει και δεν είναι κακό να σταματήσουμε τον θηλασμό. Από την άλλη όμως, είναι αυτή η στάση που παίρνεις όταν θηλάζεις, η εμβρυική, και οι ήχοι ικανοποίησης που κάνεις όταν θηλάζεις που μου φαντάζεις τόσο μικρή και ανέτοιμη...
Προχθές, προσπαθούσες να με θηλάσεις από τον δεξιό μαστό και δεν είχα καθόλου γάλα. Τραβόυσες τη θηλή με τα χειλάκια σου, την άφηνες, την κοιτούσες περίεργα, άνοιγες διάπλατα το στοματάκι σου, λες και αυτό έφταιγε που δεν μπορούσες να βρεις γαλατάκι και ξαναπροσπαθούσες να ρουφήξεις. Έβγαλες και το δεύτερο κάτω δοντάκι σου και τα αισθάνομαι να με γαργαλάνε.
Δεν ξέρω γιατί με πειράζει τόσο πολύ... μάλλον γιατί πάλεψα πολύ για να σε θηλάσω, γιατί ο θηλασμός για σένα ήταν περιπέτεια, ήταν παιχνίδι, ήταν τραγούδι, ήταν χορός.Και όταν κάτι σε παιδεύει για να το κατακτήσεις, απόκτα αμέσως αξία, όχι αντικειμενική, αλλά ουσιαστική. Aπόψε θα σε θηλάσω πάλι...δεν τολμώ ακόμα να πω "τελευταία μέρα"...Αποφάσισε το εσύ καλύτερα...πάντα αφήνω στους άλλους να πάρουν τις σημαντικές αποφάσεις....κακώς? καλώς? Πάντως, κρατώ την συνείδησή μου καθαρή... :)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου