Όπως προανέφερα στην προηγούμενη δημοσίευση, ο λόγος που απείχα απο την ενημέρωση του ημερολογίου ήταν κατά κόρον οι υψηλές απαιτήσεις στη δουλειά μου κ έπειτα ο περιορισμένος χρόνος που απέμεινε, για να παίξουμε, φάμε, κοιμηθούμε, μαγειρέψω, συγυρίσω, μπανιαρίσω, ξανακοιμίσω και τέλος, κάπου εκεί μεταμεσονύκτια,,,,να διαβάσω.
Γιατί πρέπει να διαβάσω, κι ας θυσιάζω προσωπικό χρόνο, κι ας έχω αφήσει στην άκρη προσωπικές επιθυμίες, χόμπυ, χρόνο με φίλους. Το διάβασμα στην ιατρική είναι τα "ματια" του ιατρού, το φως στο σκοτάδι του περιστατικού που μεταχειρίζεται, βασικό εργαλείο στη δουλεια του διότι η ιατρική είναι μια επιστήμη δυναμική που εξελίσσεται και αλλάζει συνεχώς. Ο Γιατρός οφείλει να είναι συγχρονισμένος με τα νέα δεδομένα αν θέλει να προάγει την επιστήμη του και να αποδίδει το μέγιστο που μπορεί στην υγεία των ανθρώπων που του εμπιστεύονται το πιο πολύτιμο αγαθό του.
Ήθελα να κάνω μια δημοσίευση με την επιστήμη που υπηρετεί η μαμά, ,ώστε να γίνει πιο κατανοητή η πολύωρη απουσία της από το σπίτι, τα βράδια που δε κοιμάται μαζί σας, οι ώρες πάνω από ένα βιβλίο ή τον υπολογιστή.
Κάποτε, Γωγώ μου με ρώτησες, ήσουν εκεί γύρω στα 3 και κάτι, "μαμά που κοιμάσαι τα βράδια που λείπεις;", "στη δουλειά γωγούλα, στο νοσοκομείο" σου απάντησα, με κοίταξες με ένα ύφος ειρωνικό και με μισό γελάκι μου είπες "μαμά μη λες ψέματα, οι άνθρωποι δεν δουλεύουν το βράδυ, μόνο το πρωί, έλα πες, που πας τα βράδια;".
Και εσύ Νικόλα μου, τα βράδια που εφημέρευα έκλαιγες επίμονα ζητώντας να έρθω και ήταν πολλές οι φορές που σε έφερνε ο μπαμπούλης μια βόλτα στο νοσοκομείο να περάσουμε λίγο χρόνο μαζί.
Γιατί λείπω τα βράδια λοιπόν;
Γιατί η Ιατρική είναι μαγεία. Γιατί είναι λειτούργημα και όχι επάγγελμα. Γιατί είναι η μόνη επιστήμη στην κορωνίδα των επιστημών. Γιατί εκτός της κοινωνικής αναγνώρισης και του κύρους που την περιβάλει, είναι κάτι πιο μεγάλο, πιο σπουδαίο. Γιατί το να μπορείς να ανακουφίζεις και να απαλύνεις τον πόνο και το πρόβλημα του συνανθρώπου σου είναι η υπέρτατη υπηρεσία που μπορεί να προσφέρει άνθρωπος σε άνθρωπο. Γιατί μόνο μπροστά στο γιατρό τόσο ο πλούσιος όσο και ο φτωχός εξισώνονται, γιατί ο πόνος είναι ένας και τους καταβάλλει όλους.
Γιατί σε καμία άλλη δουλειά δεν θα σε κοιτάξουν με ευγνωμοσύνη, δεν θα σου φιλήσουν τα χέρια με δάκρυα, δεν θα σε ευχαριστήσουν μέσα από την ψυχή τους, όσο σε αυτή και αυτό ακριβώς είναι ένα συναίσθημα μοναδικό, που γεμίζει κάθε κύτταρο σου και σε ολοκληρώνει, σε κάνει να αισθάνεσαι πληρότητα, δημιουργικότητα και στο τέλος της ημέρας σε κάνει καλύτερο άνθρωπο.
Ναι, αισθάνομαι ευλογημένη που είμαι γιατρός. Γιατί έμαθα να είμαι συναισθηματικά δυνατή, να βλέπω τον θάνατο στα μάτια και να τον παλεύω με τα μέσα που διαθέτω, να είμαι ταπεινή, να είμαι δίκαιη , να είμαι παρατηρητική, να είμαι σε εγρήγορση, να βάζω προτεραιότητες και να αναγνωρίζω τις πραγματικές αξίες της ζωής.
Κοντολογίς, η μαμά είναι ερωτευμένη πρωτίστως με εσάς και έπειτα με τη δουλειά της. Και επειδή αν δεν ερωτευτείς, δεν μπορείς να καταλάβεις τι εστί έρωτας, έτσι και εδώ, αν δεν εμπλακείς με την ιατρική δεν μπορείς να καταλάβεις πόσο ερωτεύσιμη είναι.
Αν την επιλέξετε στη ζωή σας, τότε θα με καταλάβετε....
Βέβαια, η μαμά θα είναι δίπλα σας όποια επιλογή και αν κάνετε, αρκεί...να είστε ερωτευμένοι μαζί της!!! (nicolasmou.blogspot.gr)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου