Ούτε μα-μά, ούτε μπα-μπα, οι πρώτες σου συλλαβές, αλλά ντα-ντα-ντα!Σου κόλλησε εδώ και 4 μέρες, από εκείνο το απόγευμα που σε πήγα στο jumbo, αφού πρώτα πήγαμε στον Τύρναβο να αφήσουμε την γιαγια βαγγελιώ. Σε έβαλα λοιπόν, στον μάρσιπο και μπήκαμε στο μαγαζί. Σου κάνανε εντύπωση τα πάντα, και άπλωνες τα μικρά χοντρούλικα χεράκια σου για να τα πιάσεις. Είχα ήδη πάρει την απόφαση, ο,τιδήποτε σου έκανε εντύπωση θα σου το αγόραζα. έτσι λοιπόν, σου πήρα μια φορμα ροζ με αστερακια, κατι πυτζαμάκια με την αρκουδίτσα την Λίλυ, μια μπάλα με την ντόρα την εξερευνήτρια, και κάτι πλαστικά ψαρακια και χελωνακια για την μπανιέρα. Τα άρπαξες και δεν τα άφηνες! Όλοι σε κοιτούσανε, σου μιλούσανε και σου πιάνανε το χεράκι. 'Όταν πήγα να σε βάλω στο αυτοκίνητο σε χτύπησα κατά λάθος στην πόρτα και έβγαλες φωνή.
σκίστηκε η καρδιά μου στα δυο! Κάθε σου δάκρυ μάτωνε την καρδιά μου. αμέσως σε πήρα στην αγκαλιά μου και αφού σε ηρέμησα κάναμε ντα-ντα την πόρτα την κακιά που τόλμησε να πονέσει το παιδί μου. Ε, αυτό ήταν! από εκείνη την στιγμή, σου έμεινε!!
Ντα-ντα-ντα-ντα! Το λες συνέχεια!Όταν τρως, όταν παίζεις, όταν ξυπνάς, όταν κοιτας τον εαυτό σου στον καθρέφτη,,, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Το επόμενο!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου