Το πρώτο σου μεσημεριανό,,,

Μοναδική μου έννοια τον τελευταίο καιρό είναι το φαγητό σου,,,
Δεν τρως καλά...με όρεξη! Με ξυπνητήρια αν δύωρο-τρίωρο σε ταϊζω με το ζόρι! Γι'αυτό και η άλλη η παιδίατρος που σε πήγαμε μου έδωσε συγχαρητήρια για τα ικανοποιητικά κιλά σου!
"Πρέπει να ταλαιπωρηθήκες πολύ" μου είπε.
"Καθόλου ταλαιπώρια, μόνο έννοια πολύ" της απάντησα.

Αυτό που σου δίνω εδώ και μισό μήνα είναι βανίλια ριζάλευρο της Γιώτης @http://www.jotis.gr, την οποία τρως, αλλά με πολλά τερτίπια και παιχνιδάκια και τραγουδάκια!

Ο παππούς Γιώργος εδώ και καιρό επιμένει  να σε ταϊσουμε φαγητό κανονικό, "είναι νωρίς" επιμένω εγώ. Μετά όμως και το χθεσινό γεγονός που κοιτούσες λαίμαργα το πιάτο μου, άρχισα να το σκέφτομαι πιο σοβαρά, "θα το συζητήσω με την παιδίατρο αύριο" είπα στη μάνα μου και γιαγια σου.
Ε, σήμερα παρά τις ενστάσεις μου, η γιαγιά Βαγγελιώ σου έκανε πουρέ πατάτας με δικό μου γαλατάκι. Το έφαγες όλο με όρεξη!

Ζουζουνάκι μου χάρηκα πολύ, αλλά συνάμα με έπιασε και μια ψιλομελαγχολία (όπως μου είπε και ένας τρόφιμος της ψυχιατρικής κλινικής-αυτόν τον καιρό κάνω αυτή την κλινική), γιατί δεν θα είσαι πλέον το μωρουδάκι το εξαρτημένο που τρεφόταν μόνο απο το γαλατάκι της μαμάς...

Αλλά μετά μου χαμογελάς και σκέφτομαι ότι  αυτό που μετράει είναι το χαμόγελο σου, και αυτό δεν αλλάζει!

Κοτούνιιιιιιι!! σου λέω και γελάς!

Πάντα να γελάς ψυχή μου!